Chodzenie z głową w chmurach to nieodłączna cecha młodości.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 7.03.2024 o 10:28

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Chodzenie z głową w chmurach to zjawisko znane wielu ludziom, a szczególnie młodzieży. Często oznacza marzenia, bujanie w obłokach, a także pewien rodzaj niedostępności dla otaczającej rzeczywistości. Jakkolwiek sama konotacja tego wyrażenia może budzić kontrowersje, postaram się uzasadnić, dlaczego jest to nieodłączna cecha młodości, posiłkując się przykładami z literatury.

Pierwszym aspektem, na który warto zwrócić uwagę mówiąc o 'chodzeniu z głową w chmurach', jest jego wpływ na życie codzienne. Młodzież, która żyje w świecie marzeń, często sprawia wrażenie pogodnej i zdystansowanej do codziennych problemów. Z drugiej strony, tacy ludzie mogą mieć problemy z koncentracją na zadaniach domowych czy z zatracaniem się w myślach mało istotnych. W moim własnym doświadczeniu, zauważyłem, że czas spędzony na marzeniach często był kojącym antidotum na stres związany ze szkolnymi wyzwaniami, ale jednocześnie odciągał mnie od bezpośrednich obowiązków.

W literaturze mamy wiele przykładów postaci, które doskonale wpisują się w ideę 'chodzenia z głową w chmurach'. Jednym z nich jest Huck Finn, bohater utworów Marka Twaina. Jego losy to jedna wielka, spontaniczna przygoda, nierzadko ryzykowna. Huck często wybiera ścieżkę szukania wrażeń, wolność i swoiste atakowanie codzienności. Jego zachowanie, w pewnym sensie wymuszone sytuacją życiową - brakiem rodziców i stabilnego domu - jest jednocześnie tanim wyborem ucieczki od trudów rzeczywistości, jak i próby zrozumienia samego siebie.

Inną postacią, którą warto omówić, jest Marcin Borowicz z "Syzyfowych prac" Stefana Żeromskiego. Proces rusyfikacji i wymogi narzucone przez otoczenie z jednej strony ukształtowały Marcinowe postrzeganie rzeczywistości, a z drugiej sprawiły, że każda chwila na marzenia czy odrealnienie była dla niego jak powietrze. Po wysłuchaniu "Reduty Ordona" następuje w nim zmiana; budzi się świadomość narodowa, a chodzenie z głową w chmurach nabiera nowego wymiaru - to nie tylko ucieczka, ale i siła napędowa walki z zaborcą.

Podsumowując, nie ulega wątpliwości, że 'chodzenie z głową w chmurach' jest cechą, którą można zauważyć wśród wielu młodych ludzi, również widzimy to w literaturze. Jest to naturalny etap w życiu młodego człowieka, czas poszukiwania tożsamości i ścieżki, którą chce się podążać. Trudno jednoznacznie stwierdzić, czy jest to wada. Moim zdaniem, tak samo jak inne fazy rozwoju, ma swoje plusy i minusy, a wreszcie, po latach, okazuje się być jedynie cząstką doświadczenia, które ukształtowało naszą dorosłość.

Literatura często pokazuje nam, że bohaterowie z 'głowami w chmurach' są postaciami najbogatszymi doświadczeniami, najpełniej żyjącymi i najpełniej kochającymi. Nie bójmy się więc dyskutować, rozważać czy nawet chwilami chodzić z głową w chmurach, bo być może właśnie w owych chmurach kryją się odpowiedzi na najważniejsze pytania o nas samych.