Obraz patriotyzmu w "Kordianie" i "Dziadach" cz. 3

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.11.2023 o 9:13

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 9.11.2023 o 22:39

Patriotyzm w literaturze polskiej XIX wieku przejawia się na różne sposoby, jednak szczególnie wyraźnie można go dostrzec na przykładzie dwóch dzieł: „Kordiana” Juliusza Słowackiego oraz „Dziadów” części III Adama Mickiewicza. Te dwa dramaty, choć różnią się formą i kontekstem, prezentują głębokie i skomplikowane rozważania na temat miłości do ojczyzny, walki o jej niepodległość oraz poświęcenia w imię wyższych celów.

„Kordian" Juliusza Słowackiego, napisany w odpowiedzi na klęskę powstania listopadowego, to dramat o młodym Polaku, który, po podróży po Europie, wraca do kraju pełen romantycznych ideałów i pragnień dokonania zmian, które przywrócą Polsce wolność. Patriotyzm w „Kordianie” jest przedstawiony jako emocjonalne przeżycie młodej osoby, której idealistyczne wyobrażenia o wolności kłócą się z brutalnymi realiami politycznymi. Tytułowy bohater przechodzi przez serię epifanii, które uświadamiają mu, że prawdziwy bohaterstwo polega nie tylko na wielkich czynach, ale również na wewnętrznej przemianie i gotowości do osobistych poświęceń. Próba zamachu na cara jest symbolicznym aktem desperacji, ale również głębokiej wiary w ideę wolnej Polski.

Z kolei „Dziady” część III Adama Mickiewicza, również osadzone w okresie po upadku powstania listopadowego, podejmują temat patriotyzmu w odmienny sposób. Dzieło to poprzez opis duchowej sesji, która ma miejsce w Wilnie, przypomina o cierpieniach narodu pod zaborami. Przedstawienie martyrologii narodowej, jak i postaci takich jak ksiądz Piotr, podkreśla ideę poświęcenia dla ojczyzny. W „Dziadach” część III, Mickiewicz odwołuje się do męki Polaków pod zaborami, przekonując o niemożności zapomnienia i potrzebie kontynuacji walki. Konfrontacja z historią i rola poetów jako proroków narodu stanowią centralny punkt dziełarza refleksji nad roli patriotyzmu w życiu jednostki i społeczeństwa.

Oba utwory, pomimo różnic w podejściu i realizacji, ukazują złożoność i wielowymiarowość uczucia patriotycznego. W „Kordianie” patriotyzm jest przeżywaniem indywidualnym, pełnym wątpliwości i bólu, który jednak prowadzi do osobistego rozwoju i zrozumienia głębszego sensu poświęcenia. W „Dziadach” część III, Mickiewicz skupia się na kolektywnym aspekcie patriotyzmu, na wspólnocie cierpiącej, ale niezłomnej w dążeniu do wolności.

Analizując te dwa dzieła, można dostrzec, że zarówno Słowacki, jak i Mickiewicz, traktują patriotyzm nie tylko jako miłość do ojczyzny, ale jako ciągłe zmagania z własnymi słabościami i ograniczeniami, jak również jako gotowość do największych, nawet heroicznych poświęceń. Dla obu poetów patriotyzm jest też związany z odpowiedzialnością – indywidualną i zbiorową – za losy narodu i przyszłość kraju.

Można zatem stwierdzić, że obraz patriotyzmu wyłaniający się z utworów; "Kordian" i "Dziady" część III jest niezwykle kompleksowy i wielowymiarowy. To patriotyzm, który tkwi w głębi duszy, który przenika przez ból istnienia i tęsknotę, oraz który wychodzi daleko poza granice samego narodu. Jest to patriotyzm, który nie tylko odzwierciedla ducha romantycznego, ale jest też aktualny w dzisiejszych czasach.