"Kordian" - plan wydarzeń

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 28.06.2024 o 18:35

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 28.06.2024 o 18:05

Wypracowanie: "Kordian" - Plan Wydarzeń

Dramat Juliusza Słowackiego "Kordian" należy do kanonu polskiej literatury romantycznej. Wydane w 1834 roku w Paryżu, dzieło to jest nie tylko literackim, lecz również ideologicznym manifestem romantyzmu. Słowacki tworzył "Kordiana" jako polemikę z Adamem Mickiewiczem – główną postacią polskiego romantyzmu. Dzieło ukazuje odmienną wizję bohaterstwa i patriotyzmu niż ta, którą Mickiewicz przedstawił w "Dziadach" cz. III. Kordian, młody i zagubiony bohater, przeciwstawia się mesjanistycznemu Konradowi, poszukując własnej drogi do zrozumienia i działania. Aktualność "Kordiana" jest niezaprzeczalna, mimo że od publikacji dramatu minęło niemal dwieście lat.

Rozwinięcie

I. Prolog

Dramat otwiera mroczna scena ukazująca piekielne demony i czarownice, które spotykają się w chacie w Karpatach. Te postacie symbolizują złowrogie siły, które próbują przygotować dowódców przyszłego powstania listopadowego. Pojawiają się historyczne postacie, takie jak Józef Chłopicki, Jan Zygmunt Skrzynecki, Jan Krukowiecki, Joachim Lelewel, Adam Czartoryski oraz Julian Ursyn Niemcewicz. Scena ta ma na celu ukazanie, że powstanie jest manipulowane przez złe moce. Jednakże, ingerencja Sił Niebios przegania demoniczne zgromadzenie, co sugeruje, że bohaterskie działania mogą liczyć na wsparcie sił wyższych.

2. Trzy postacie z Prologu i ich dysputa:

W Prologu pojawiają się trzy tajemnicze postacie. Postać I, utożsamiana z Adamem Mickiewiczem, przedstawia ideę mesjanizmu i cierpliwości w obliczu trudności narodowych. Postać II krytykuje tę koncepcję, wskazując na jej nieskuteczność i naiwność. Postać III, wyrażająca poglądy Słowackiego, prezentuje syntezę obu poglądów, sugerując potrzebę działania i walki połączoną z duchową głębią. Dysputy te wprowadzają czytelnika w głębszy kontekst intelektualny dzieła, ukazując dylematy polskiego romantyzmu.

II. Akt I

Akcja pierwszego aktu skupia się na młodzieńczym okresie życia Kordiana. Mieszka on w szlacheckim dworku, otoczony miłością, ale również świadomością rodziny. Jego życie naznaczone jest jednak osobistymi tragediami. Przyjaciel Kordiana popełnia samobójstwo, co budzi w nim głęboką melancholię. Kolejnym ciosem jest odrzucenie miłości przez Laurę, młodą kobietę, w której Kordian był zakochany. Te wydarzenia prowadzą głównego bohatera w kierunku egzystencjalnej depresji. Sługa Grzegorz próbuje oderwać Kordiana od mrocznych myśli, opowiadając mu inspirujące historie o walce i heroizmie. Mimo to Kordian podejmuje próbę samobójczą, strzelając sobie w skroń. Próba kończy się niepowodzeniem, co zdaje się zapowiadać jego przyszłe, jeszcze niewyjaśnione przeznaczenie.

III. Akt II

Kolejna faza życia Kordiana to podróże po Europie, podczas których młody bohater poszukuje sensu życia i odpowiedzi na swoje duchowe wątpliwości. W Londynie Kordian spotyka dozorcy w James Park, z którym prowadzi rozmowę o potędze pieniądza. Ta rozmowa pogłębia jego niesmak do materialistycznego podejścia do życia. W Dover Kordian, po lekturze "Króla Leara" Szekspira, rozmyśla o rozdźwięku między pięknem poezji a brutalną rzeczywistością. We Włoszech Kordian wchodzi w romans z Wiolettą, który kończy się odkryciem jej materialistycznych pobudek. Audiencja u papieża w Watykanie, gdzie Kordian apeluje o wsparcie dla Polski, również kończy się rozczarowaniem – papież nie reaguje.

2. Monolog na Mont Blanc:

Kulminacyjnym momentem drugiego aktu jest monolog Kordiana na szczycie Mont Blanc. To symboliczne miejsce pozwala Kordianowi na wewnętrzną przemianę. Uznaje on Polskę za "Winkelrieda narodów" – naród, który ma poświęcić się dla innych. To odkrycie jest przełomowym momentem w jego życiu, prowadząc do decyzji o powrocie do Polski. W akcie cudowności chmura przenosi go z Mont Blanc do ojczyzny, co symbolizuje mistyczny i duchowy charakter jego misji.

IV. Akt III

W trzecim akcie akcja przenosi się do Polski, gdzie odbywa się koronacja cara na króla Polski. Słowacki maluje obraz obojętnego tłumu Warszawiaków, niemających odwagi sprzeciwić się okupantowi. W podziemiach katedry św. Jana Chrzciciela odbywa się zebranie spiskowców, gdzie Kordian proponuje zamach na cara. Starszyzna sprzeciwia się temu planowi, argumentując, że taki czyn przyniesie więcej szkody niż pożytku.

2. Próba zamachu:

Kordian, zdeterminowany do działania, przebiera się za wartownika i dostaje się do Pałacu Cara. Jednakże, zanim zdoła dokonać zamachu, zaczynają do niego przemawiać głosy Strachu i Imaginacji. Te wewnętrzne konflikty paraliżują go, a w końcu Kordian mdleje przed dokonaną próbą zamachu. Ta scena ukazuje wewnętrzną walkę bohatera między chęcią działania a paraliżującymi lękami i wątpliwościami.

3. Szpital dla obłąkanych:

Kordian trafia do szpitala dla obłąkanych, gdzie spotyka doktora, który okazuje się być Szatanem. Doktor wmawia Kordianowi, że jego ideały i dążenie do wolności są jedynie objawami szaleństwa. To spotkanie stawia pod znakiem zapytania sens jego walki, podkreślając dramatyczny dylemat bohatera.

4. Próba na placu Saskim:

Jednakże, Kordian nie poddaje się. Na placu Saskim podejmuje się śmiałej próby skoku konnego nad stosem bagnetów. Mimo sukcesu tej karkołomnej próby, car wydaje wyrok śmierci na Kordiana, pokazując tym samym, że nawet najbardziej heroiczne czynny mogą nie zdołać zmienić brutalnej rzeczywistości politycznej.

V. Finał

Kordian staje w obliczu śmierci. Przed egzekucją żegna się ze swoim wiernym sługą Grzegorzem. Zostaje przewieziony na plac Saski, gdzie przygotowuje się do egzekucji poprzez symboliczne złamanie szabli. Odmawia zawiązania oczu, co pokazuje jego odwagę i determinację w obliczu śmierci.

2. Ostateczna scena:

W ostatnich chwilach życia Kordiana pojawia się żołnierz z rozkazem o jego ułaskawieniu. Jednak rozkaz adiutanta jest niewyraźny, co wprowadza element niepewności co do ostatecznego losu bohatera. Zakończenie pozostaje otwarte, nie potwierdzając jednoznacznie śmierci Kordiana, lecz pozostawiając miejsce na refleksję nad jego losem.

Zakończenie

"Kordian" stworzył istotny wpływ na polską literaturę romantyczną, a jego znaczenie jest nadal badane przez współczesnych literaturoznawców. Środki stylistyczne zastosowane przez Słowackiego, takie jak monologi, symbolika i alegorie, wzbogacają dramat o głębsze warstwy interpretacyjne, sprawiając, że dzieło to pozostaje żywe i inspirujące dla kolejnych pokoleń. Interpretacje współczesne uwidaczniają uniwersalność przesłania Słowackiego, pokazując, że kwestia walki o wolność i moralne dylematy bohaterów są wciąż aktualne we współczesnym świecie.