Zanalizuj ostatni fragment powieści „Ludzie bezdomni”: od słów "Judym uciekł..."

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 20.04.2024 o 17:26

Rodzaj zadania: Analiza

Dodane: 19.04.2024 o 22:56

Powieść Stefana Żeromskiego „Ludzie bezdomni” to jedno z najważniejszych dzieł polskiego modernizmu, które z pasją i głębią analizuje problematykę społeczną oraz osobiste dylematy bohaterów. Głównym bohaterem utworu jest dr Tomasz Judym, lekarz i społecznik, którego życie i działalność są nieustannie kierowane przez silne poczucie obowiązku wobec najuboższych.

Ostatni fragment powieści, rozpoczynający się od słów „Judym uciekł", stanowi kulminację wewnętrznych konfliktów bohatera, które były obecne przez cały przebieg narracji. Judym dokonuje ostatecznego wyboru między osobistym szczęściem a oddaniem się służbie dla społeczeństwa, co jest jednocześnie aktem ucieczki przed osobistymi pragnieniami.

W tej fazie powieści Judym przeżywa intensywne doznania wewnętrzne po decyzji o odrzuceniu możliwości życia z Joasią. Postać Joasi reprezentowała szansę na spokojne i uporządkowane życie, co jednak godziło w ideę poświęcenia się dla innych, na której Judym budował swoją tożsamość. Zerwanie z nią, choć wynika z lojalności wobec własnych ideałów, jest równocześnie źródłem ogromnego cierpienia.

Charakterystyczne dla omawianego fragmentu są liczne symbole i obrazy przyrody, które odzwierciedlają stan ducha Judyma. Scenografia przyrody – pustka i surowość krajobrazu, z którą kontrastuje scena z rozdartą sosną – stanowi metaforę wewnętrznego rozdarcia i konfliktu bohatera. Sosna rozdarta przez błyskawicę, która zarazem stoi osamotniona na tle pustki, symbolizuje Judyma rozdartego między dwoma światami: prywatnym szczęściem a publicznym obowiązkiem.

Korzystając z motywów literackich, Żeromski głęboko oddziałuje na psychikę bohatera za pomocą natury, która w młodopolskiej literaturze często pełniła rolę kluczowego nośnika symboliki. Na planie symbolicznym rozdarta sosna staje się odzwierciedleniem wewnętrznego konfliktu Judyma, a opis pejzażu wzmacnia dramatyzm jego doświadczeń.

Scena końcowa, w której Judym zdaje się przyjmować swoje przeznaczenie, oddaje dylematy filozoficzne i moralne, przed którymi staje. Decyzja o odrzuceniu życia osobistego na rzecz większego ideału podnosi ważne kwestie dotyczące ceny poświęcenia i samoodrzeczenia.

Żeromski poprzez postać Judyma stawia pytania o sens i skuteczność poświęceń osobistych. Porównując Judyma do Obareckiego z „Siłaczki” Zofii Nałkowskiej, obserwujemy podobieństwo w poświęceniu osobistym na rzecz wyższych ideałów, choć w różnych kontekstach społecznych i personalnych.

Podsumowując, ostatni fragment „Ludzi bezdomnych” nie tylko przynosi rozstrzygnięcie losów Judyma, ale również skłania do refleksji nad uniwersalnymi zagadnieniami wyborów życiowych, ich konsekwencji i moralnych aspektów poświęcenia. Przez swoją symboliczną i emocjonalną głębię, sekwencja ta stanowi kluczowe znaczenie dla zrozumienia całokształtu powieści oraz życiowej filozofii Żeromskiego.