„Widzenie katedry w Chartres” J. Przybosia – analiza wiersza.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 17.12.2023 o 3:48

Rodzaj zadania: Analiza

Dodane: 9.12.2023 o 8:46

„Widzenie katedry w Chartres” to wiersz napisany przez Juliana Przybosia, który został opublikowany w roku 1946. Jest to utwór, w którym autor przedstawia swoje osobiste doświadczenie estetyczne, związane z przeżyciem widzenia katedry w Chartres we Francji.

Pierwszą rzeczą, która przykuwa uwagę czytelnika jest tytuł. Autor od razu wskazuje, że wiersz będzie dotyczył katedry w Chartres, co sugeruje, że temat utworu będzie miał charakter religijny lub związany z historią.

Wiersz rozpoczyna się od opisu samej katedry. Przyboski posługuje się tu ekspresyjnym językiem, aby oddać potęgę i wspaniałość tego miejsca. Katedra staje się metaforą dla czegoś większego i nieosiągalnego. Autor pisze, że jest to „komenda najświętsze” i „głos Boga”. Te wyrażenia mają na celu wywołanie uczucia czci i respektu, jakie autor żywi wobec tego miejsca. Dodatkowo, pisząc o katedrze jako „bezdomny" i „bezmiar”, Przyboś sugeruje, że to miejsce jest jakby poza wszelkimi granicami i pojmowaniem, co jest efektem, tworząc w czytelniku uczucie niepewności i tajemniczości.

Kolejnym elementem, który jest istotny dla zrozumienia wiersza, jest wykorzystanie symboliki chrześcijańskiej. Przyboś pisze o „tryptyku” i „ikonie”, co nawiązuje do tradycji sztuki sakralnej. Wyrażenia te mają na celu podkreślić religijny charakter katedry oraz jej rolę jako miejsca kultu.

W dalszej części wiersza autor przechodzi do opisu swoich wrażeń podczas oglądania katedry. Wykorzystuje przy tym liczne skojarzenia i obrazy, by uchwycić bogactwo i piękno tego miejsca. Przyboś używa takich wyrażeń jak „wody wielkie / płynące wież”, „dzwony smużą błękit morza” czy „kamień spłyca / miękki jak język coraz ziemniejszy”. To poetyckie sformułowania mają na celu wywołanie wrażenia błogości i zachwytu, jakie autor doświadcza podczas patrzenia na katedrę.

Końcowa część wiersza jest bardziej refleksyjna i filozoficzna. Autor zastanawia się nad naturą i sensem swojego doświadczenia. Pyta, czy katedra jest tylko wytworem ludzkich rąk, czy może jest „heraldem / dawniejszych znaków”, „rozbitkiem Architektury Bożej”. Przyboś sugeruje tu, że katedra może mieć głębsze znaczenie, być symbolem Bożej obecności i wielkości, co jest wyrazem duchowej tęsknoty autora.

Podsumowując, „Widzenie katedry w Chartres” to wiersz o niewyobrażalnym pięknie i potędze katedry w Chartres. Przyboś stara się wyrazić swoje uczucia czci i podziwu wobec tego miejsca oraz zastanawia się nad jego znaczeniem duchowym. Posługuje się ekspresyjnym językiem i symboliką chrześcijańską, aby zobrazować bogactwo i niezwykłość katedry. Wiersz stanowi połączenie estetycznego przeżycia autora z filozoficznymi refleksjami na temat człowieka i duchowości.