W jakim celu autor nawiązuje do innego utworu w „Górą Edek” Nowakowskiego?
Rodzaj zadania: Analiza
Dodane: dzisiaj o 14:58
Streszczenie:
Poznaj cel nawiązania do innego utworu w Górą Edek Nowakowskiego i zrozum funkcję intertekstualności, symbol Edka oraz przesłanie opowiadania.
Nawiązania do literatury w „Górą Edek” Marka Nowakowskiego – cel, funkcja i kontekst
Opowiadanie Marka Nowakowskiego „Górą Edek” to jedno z najważniejszych dzieł odzwierciedlających zmiany obyczajowe i społeczne epoki PRL-u oraz specyfikę polskiej codzienności lat siedemdziesiątych XX wieku. Utwór ten, choć zakorzeniony w konkretnej rzeczywistości historycznej, zyskał wymiar ponadczasowy dzięki stosowanym przez autora środkom literackim—w tym także poprzez wyraziste nawiązania intertekstualne do innych dzieł literackich. Nawiązania te nie są przypadkowe; pełnią istotne funkcje zarówno w strukturze samego opowiadania, jak i w przekazywaniu treści o głębszym, uniwersalnym znaczeniu.1. Kontekst intertekstualny w „Górą Edek”
Marek Nowakowski, opisując spotkanie byłych więźniów politycznych z tzw. Edkiem, reprezentantem nowego porządku społecznego, nawiązuje do klasycznego dramatu Sławomira Mrożka „Tango” – a przede wszystkim do postaci Edka. W dramacie Mrożka Edek symbolizuje triumf prymitywizmu, siły fizycznej, chamstwa i bezrefleksyjnej, brutalnej prostoty życia nad inteligencją i kulturą. Nowakowski, adaptując ten obraz, przenosi go na grunt własnej opowieści: Edek staje się reprezentacją zwycięstwa nowej, pozbawionej ideałów i głębszych wartości rzeczywistości nad dawnym światem więźniów, ludzi ideowych, doświadczonych przez system komunistyczny.2. Cele nawiązań literackich
a) Wyostrzenie przesłania utworu
Odwołując się do Mrożka, Nowakowski pozwala czytelnikowi szybciej i wyraźniej utożsamić Edka z uniwersalnym typem bohatera-„zwycięzcy” epoki peerelowskiej. Siła symbolu Edka, znana polskim czytelnikom dzięki „Tangu”, pogłębia wymowę opowiadania – nie jest to tylko historia o jednym spotkaniu czy jednostkowym konflikcie, ale o przemianie społecznej i końcu pewnej epoki, gdzie „górą jest Edek”—ignorant, taki, który szybko adaptuje się do nowych, byle jakich standardów.b) Polemika i kontynuacja rozmowy z tradycją
Nowakowski dyskutuje z tradycją polskiej literatury, ukazując długotrwałość walki między ideałami a pragmatyzmem, kulturą a prymitywizmem. Robi to nie wprost, lecz poprzez symbolikę – pozwalając czytelnikowi dostrzec, jak Edek, choć zmieniają się czasy, nadal zwycięża. W ten sposób nawiązuje też do uniwersalnych praw rządzących społeczeństwami – a przez to polska rzeczywistość lat 70. staje się także metaforą kondycji człowieka w ogóle.c) Ułatwienie odbioru i pogłębienie refleksji
Wykorzystanie znanego literackiego archetypu pozwala czytelnikom szybciej odnaleźć się w strukturze znaczeń. Nawiązanie do „Tanga” odsyła odbiorcę do wcześniejszych lektur, do skojarzeń związanych z polską kulturą—co w polskim systemie edukacji jest szczególnie istotne, gdyż „Tango” należy do kanonu lektur. Dzięki temu Nowakowski buduje swoistą wspólnotę czytelniczą – oparte na wspólnej wiedzy i doświadczeniach.3. Kontekst literacki i historyczny
Warto nawiązać tu również do szerszego kontekstu literatury polskiej, zwłaszcza dramatów rozliczeniowych z komunistyczną rzeczywistością, takich jak „Kartoteka” Tadeusza Różewicza czy właśnie „Tango” Mrożka. Wszystkie te utwory łączy próba diagnozy kryzysu wartości oraz zmiany społecznej i mentalnej. Tradycja walki o ideały, skontrastowana z triumfem przeciętności czy wręcz chamstwa, pojawia się u Nowakowskiego jako bolesne doświadczenie historyczne Polaków — ludzi zaszczutych, poniżanych, zmuszonych do powolnego dostosowania się do nowych norm.4. Podsumowanie
Nawiązania do innych utworów literackich, szczególnie do dramatu „Tango” Sławomira Mrożka, zostały przez Marka Nowakowskiego zastosowane w „Górą Edek” z kilku powodów. Przede wszystkim służą podkreśleniu uniwersalności przekazu: walka kultur, modeli życia i aksjologii jest nieustannym elementem rzeczywistości – zarówno w wymiarze jednostkowym, jak i zbiorowym. Pozwalają też lepiej zrozumieć przemianę społeczeństwa polskiego w dobie PRL-u, zobaczyć w Edku nie tylko typowego człowieka tamtej epoki, lecz pewien literacki (i społeczny) archetyp.Wreszcie: dzięki intertekstualności Nowakowski buduje głębszy dialog z czytelnikiem – zachęca go do refleksji nad własnym miejscem w świecie, nad ciągłością i zmianą wartości. Tak więc nawiązania te są nie tylko zabiegiem artystycznym, ale sposobem na poszerzenie pola interpretacji—na zadanie trudnych pytań o kondycję polskości, człowieczeństwa i losu społeczeństw zmieniających się pod wpływem historii.
---
Wybrany kontekst literacki: Warto przywołać tu wspomniane już „Tango” Mrożka, które ugruntowało w kulturze polskiej pojęcie „Edka” jako synonimu brutalnej, bezrefleksyjnej siły burzącej dawny porządek. To właśnie dzięki tej wspólnej przeszłości literackiej nawiązanie w opowiadaniu Nowakowskiego staje się tak czytelne, sugestywne i uniwersalne. Wspólna pamięć o tych tekstach pozwala na głębsze zrozumienie przesłania „Górą Edek”.
Oceń:
Zaloguj się aby ocenić pracę.
Zaloguj się