Refleksja na temat interwencji Pearlsa i doświadczeń z sesji

Rodzaj zadania: Analiza

Dodane: godzinę temu

Omawiana sesja z Fritzem Perlemsem – jednym z twórców terapii Gestalt – stanowi bardzo bogaty materiał do refleksji, zarówno pod kątem profesjonalnego warsztatu psychologa, jak i własnego procesu rozwoju. Moja refleksja obejmuje wymienione zagadnienia, odnosząc się do sesji, własnych reakcji oraz grupowej dyskusji podczas ćwiczeń.

1. Analiza interwencji Perlsa

Jedną z interwencji, która szczególnie przykuła moją uwagę, była słynna technika „empty chair” (pusta krzesło). W pewnym momencie Perls prosił klientkę, by usiadła naprzeciw pustego krzesła i rozmawiała wyobrażeniowo z osobą, która odgrywa ważną rolę w jej problemie (np. z partnerem czy matką). Główną logiką tej interwencji w modalności Gestalt jest umożliwienie klientowi uświadomienia i wyrażenia tłumionych uczuć, często skierowanych wobec innych osób, których nie można od razu skonfrontować w rzeczywistości. Ten dialog pozwala także wyjść poza utarte schematy myśląc/wspominając/analizując sytuację wyłącznie z „własnej strony”, bo poprzez zmianę miejsc klient przechodzi do roli rozmówcy i doświadczyć nowej perspektywy. W praktyce pozwala to na przepracowanie konfliktów, niezamkniętych spraw, wyrażenie złości czy żalu, a czasem również na dostrzeżenie cech, które klient przenosi na innych, nie przyznając się do nich przed sobą. Perls swoim podejściem – często bardzo bezpośrednim – zmuszał klientkę do wejścia „tu i teraz” w emocje, których zwykle unika.

2. Największe zaskoczenie po obejrzeniu sesji

Najbardziej zaskoczyła mnie ogromna bezpośredniość Fritza Perlsa wobec klientki. Jego styl często bywa oceniany jako wręcz konfrontacyjny czy szorstki. W jednym z momentów Perls praktycznie ignoruje kontekst opowiadanej przez klientkę historii i przenosi uwagę na jej mimikę i sposób wypowiadania się, np. prosi, by powtórzyła jedno zdanie i tym razem powiedziała je „tak, jak naprawdę czuje”. Dla mnie jako osoby uczącej się, oswojonej z podejściem bardziej empatycznym, pełnym podążania za pacjentem, taki styl był trudny – pojawiło się pytanie, czy nie narusza on granic klientki, czy nie wywołuje w niej obron lub poczucia dyskomfortu. Jednocześnie, w niektórych momentach właśnie ta konfrontacyjność wywoływała przełom w uświadamianiu sobie własnych uczuć przez uczestniczącą kobietę. Było to dla mnie ważne doświadczenie – że styl pracy Perlsa może być odbierany jako prowokacyjny, ale czasem właśnie dzięki temu klient przestaje „uciekać” przed swoimi emocjami.

3. Ważny moment z dyskusji grupowej

Podczas ćwiczeń w grupie zapadło mi w pamięć jedno zdanie, wypowiedziane przez koleżankę: „Nie wszystko, co terapeuta robi, jest od razu dla nas oczywiste lub bezdyskusyjnie dobre – czasem to, co wydaje się nieprzyjazne, otwiera nam oczy”. Wywiązała się wtedy żywa dyskusja o różnicach pomiędzy empatycznym wspieraniem a konfrontowaniem klienta. Część osób uznała, że styl Perlsa podnosi ryzyko zranienia pacjenta, inni – że bez dozy konfrontacji nie ma prawdziwej zmiany. Zatrzymało mnie to, ponieważ pokazało, jak różnie możemy pojmować „pomaganie”. Dla mnie był to sygnał, by nie wartościować technik jako lepszych lub gorszych, ale próbować patrzeć na nie przez pryzmat celu oraz kontekstu – nie każdemu odpowiada ten sam sposób pracy, a skuteczność różnych metod wymaga indywidualizacji.

4. Wnioski o mnie jako przyszłym psychologu

Zadanie to pokazało mi, jak ważna jest refleksja nad własnym stylem pracy i potencjalnymi reakcjami na zachowania/techniki terapeutyczne. Z jednej strony czuję naturalny opór przed nadmierną konfrontacyjnością, co wynika z mojej potrzeby zapewnienia klientowi poczucia bezpieczeństwa. Z drugiej strony doceniam odwagę, jaka wiąże się z konfrontacją i rozumiem, jak bywa ona niezbędna w pracy nad realną, głęboką zmianą. Widzę siebie jako psychologa, który chce poszukiwać równowagi między empatią a skutecznością działania – zwracając uwagę zarówno na emocje klienta, jak i na cel procesu terapeutycznego. Cenię sobie otwartość na różne podejścia, ale jednocześnie uważam, że kluczowe jest dbanie o dobrostan klienta i uważność na jego granice.

Reasumując, spotkanie z metodą Perlsa i dyskusje podczas ćwiczeń uświadomiły mi, jak ważna jest elastyczność i gotowość do kwestionowania własnych przekonań. Myślę, że taka postawa, ciągłe szukanie balansu między różnymi stylami interwencji i samoświadomość w pracy terapeutycznej są wartościowymi cechami psychologa, do których chcę dążyć.