Dokonaj analizy porównawczej ballady A. Mickiewicza pt. „Romantyczność” i 5 sceny aktu II „Wesela” S. Wyspiańskiego i na ich podstawie przedstaw ukazane w nich dwa rodzaje miłości oraz ich relacje z poglądami epoki.

Rodzaj zadania: Analiza

Dodane: 27.10.2023 o 7:50

Analiza porównawcza ballady A. Mickiewicza pt. "Romantyczność" i 5 sceny aktu II "Wesela" S. Wyspiańskiego

W obrębie literatury romantycznej, miłość jest często przedstawiana jako istotny element, który kieruje i determinuje losy bohaterów. W niniejszej analizie porównawczej skoncentruję się na dwóch utworach – balladzie Adama Mickiewicza pt. "Romantyczność" oraz 5 scenie aktu II dramatu "Wesele" Stanisława Wyspiańskiego. Przeanalizuję w nich dwa rodzaje miłości oraz ich relacje z poglądami epoki.

"Romantyczność" Mickiewicza, napisana w formie ballady, opowiada historię kochanków – Tytusa i Kleryka, którzy poślubili się w prastarym dworze. Ich miłość jest przedstawiona jako bardzo silna i namiętna, niezależna od konwencji społecznych. Bohaterowie uciekają ze swojego świata, który odrzuca ich miłość, i razem znajdują schronienie w zapomnianym miejscu. W utworze pojawia się również motyw tęsknoty za dawno utraconym romantycznym światem, który staje się dopełnieniem miłości Tytusa i Kleryka.

Z kolei 5 scena aktu II dramatu "Wesele" Wyspiańskiego ukazuje inną formę miłości – małżeństwo, które jest często pozbawione namiętności i równowagi emocjonalnej. Postać Izabeli jest przykładem kobiety silnie związanej ze swoimi obowiązkami, a małżeństwo dla niej jest raczej umową społeczną niż źródłem szczęścia. Izabela pogrąża się w refleksji nad swoim życiem, wyrażając głębokie rozczarowanie wobec rzeczywistości, w której odgrywała jedynie rolę przedmiotu transakcji. Relacja Tadeusza i Zosi także nie jest spełnieniem romantycznych ideałów.

Oba utwory odzwierciedlają poglądy epoki romantyzmu, w której miłość była często postrzegana jako autentyczne uczucie, które nie powinno być ograniczane przez sztywne reguły społeczeństwa. Romantycy dążyli do wolności i indywidualności, a miłość była dla nich głównym instrumentem wyrażania tych pragnień.

W "Romantyczności" Mickiewicz ukazuje tęsknotę za idealnym światem, w którym miłość może rozkwitnąć. Bohaterowie porzucają rzeczywistość, która im nie odpowiada, i tworzą własne mikrokosmosy, w których miłość jest najważniejsza. W utworze pojawia się również pesymistyczny ton, który jest charakterystyczny dla romantyzmu. Mickiewicz sugeruje, że miłość jest pozbawiona sensu w realnym świecie, który jest skorumpowany i pozbawiony autentyczności.

5 scena aktu II "Wesela" Wyspiańskiego przekazuje inną wizję miłości. Przedstawia małżeństwo jako związek zbudowany na konwencjach, który może nie spełniać romantycznych oczekiwań. Izabela jest przedstawiona jako kobieta, która nie czuje prawdziwej miłości w swoim małżeństwie, a wybór jej męża był podyktowany raczej obowiązkiem społecznym niż uczuciem. Wyspiański ukazuje, że relacje międzyludzkie są zdominowane przez zewnętrzne czynniki, jak np. status społeczny czy oczekiwania społeczeństwa.

Podsumowując, zarówno ballada "Romantyczność" A. Mickiewicza, jak i 5 scena aktu II dramatu "Wesele" S. Wyspiańskiego ukazują dwa różne rodzaje miłości – mocną, namiętną miłość Tytusa i Kleryka oraz pozbawioną namiętności i spełnienia miłość Izabeli i Tadeusza. Obie postacie i ich relacje mają swoje korzenie w poglądach epoki romantyzmu, która idealizowała miłość, lecz była często skonfliktowana z rzeczywistością społeczną.