Esej o samotności w epoce komunikacji na podstawie wybranych utworów

Rodzaj zadania: Esej

Dodane: dzisiaj o 9:18

Samotność w epoce komunikacji (Odwołując się do twórczości sanah, wiersza "Nic dwa razy" Wisławy Szymborskiej oraz refleksji Ryszarda Kapuścińskiego)

Współczesny świat wydaje się być światem nieustannych kontaktów, wymiany informacji i szybkiej komunikacji. Media społecznościowe, komunikatory internetowe, możliwość telefonowania niemal z każdego miejsca na ziemi — wszystko to tworzy wrażenie, że jesteśmy bliżej siebie niż kiedykolwiek wcześniej w dziejach ludzkości. Jednak pod powierzchnią tego zgiełku i powszechnej dostępności kontaktu rodzi się paradoksalnie nowe doświadczenie: samotność w epoce komunikacji. Jest to samotność subtelna, skryta, czasem dotkliwsza, bowiem pozbawiona wyraźnych granic, przez co trudniejsza do rozpoznania i zaakceptowania. Twórczość młodej artystki sanah, wiersz "Nic dwa razy" Wisławy Szymborskiej oraz refleksje Ryszarda Kapuścińskiego ukazują różne oblicza tego zjawiska.

Sanah, jedna z najpopularniejszych współczesnych artystek młodego pokolenia w Polsce, w swojej twórczości często opiewa tematy emocji, relacji i ludzkiej wrażliwości. Jej piosenki niejednokrotnie dotykają motywu samotności w świecie pełnym bodźców i społecznych oczekiwań. W utworze "Nic dwa razy" (będącym muzyczną interpretacją wiersza Wisławy Szymborskiej) powraca pytanie o niepowtarzalność ludzkich spotkań i niemożność całkowitego porozumienia: „Nic dwa razy się nie zdarza i nie zdarzy. Z tej przyczyny zrodziliśmy się bez wprawy i pomrzemy bez rutyny.”

Szymborska, a za nią sanah, podkreśla kruchość ludzkiej bliskości i to, jak nie jesteśmy w stanie powtórzyć tego samego przeżycia, tej samej rozmowy i myśli. Nawet mając do dyspozycji tysiące środków komunikacji, dalej pozostajemy w swojej indywidualności niepowtarzalni i samotni. "Żaden dzień się nie powtórzy," śpiewa sanah, podkreślając, że każdy akt komunikacji jest odrębnym, wyjątkowym doświadczeniem, którego nie da się odtworzyć — a to rodzi zarówno zachwyt, jak i pewien smutek wynikający z niemożności pełnego porozumienia się z drugim człowiekiem.

Z kolei Ryszard Kapuściński, wybitny reporter, dostrzegał samotność w szerszym, globalnym aspekcie. W książce "Samotność reportera" oraz licznych esejach opisywał doświadczenie podróży, spotkań z ludźmi odmiennych kultur i warunków życia. Mimo ciągłej obecności wśród innych, reporter odczuwał głęboką samotność — determinowaną przez fakt „nieprzekraczalnej granicy” kulturowej i emocjonalnej między sobą a drugim człowiekiem. Nawet jeśli Kapuściński prowadził rozmowy, słuchał czyichś historii i próbował je zrozumieć, zawsze pozostawał kimś z zewnątrz, obcym. Opisywał sytuacje, w których mimo licznych kontaktów społecznych człowiek zostaje ze swoimi myślami, emocjami, poczuciem inności.

We współczesnym świecie, kiedy każdego dnia odbieramy dziesiątki wiadomości, z łatwością nawiązujemy powierzchowne znajomości w Internecie, coraz trudniej o prawdziwy, autentyczny kontakt. Sieci społecznościowe oferują pozory bliskości, a fake newsy, manipulacja obrazem czy profilem internetowym powodują, że dzielimy się jedynie wycinkiem siebie — ukrywając lęki, smutki, codzienne samotności. Sanah w swoich piosenkach często śpiewa o rozmijaniu się, o tym, jak łatwo zagubić szczerość, a trudno spotkać kogoś na głębokim, autentycznym poziomie.

Wspólny mianownik twórczości sanah, wiersza Szymborskiej i refleksji Kapuścińskiego to uznanie nieuchronnej samotności, jaka wpisana jest w ludzką naturę. Możemy być otoczeni ludźmi, posiadać tysiące „znajomych” wirtualnie, ale prawdziwe spotkanie z drugim człowiekiem to rzadkie, niepowtarzalne wydarzenie, którego nie da się wymusić technologią. Samotność staje się więc doświadczeniem uniwersalnym, tak dziś obecnym, niezależnie od tego, na jakim poziomie rozwinęliśmy nasze możliwości komunikacyjne.

Podsumowując, samotność w epoce komunikacji to nie tylko brak relacji, ale przede wszystkim poczucie niedostępności autentycznej bliskości. Literatura, poezja i muzyka próbują tę wyizolowaną część ludzkiego losu nazywać i oswajać — byśmy, nawet w tłumie, potrafili akceptować swoją indywidualność oraz doceniać rzadkie chwile prawdziwego porozumienia. Wiąże się to z pokorą wobec własnych ograniczeń i z odwagą, by przyznać, jak bardzo potrzebujemy siebie nawzajem, by nie zniknąć w szumie komunikatów.