Wisława Szymborska a historia - stosunek poetki do przeszłości w dwóch wybranych utworach.

Rodzaj zadania: Esej

Dodane: 26.10.2023 o 20:02

Wisława Szymborska, jedna z najważniejszych polskich poetek XX wieku, znana jest nie tylko ze swojej doskonałej formy poetyckiej, ale również ze swojej refleksyjnej postawy wobec przeszłości. Przez przemyślane i głęboko oddane analizy historycznych wydarzeń, poetka przedstawia swoje unikalne spojrzenie na historię oraz pytania, które nasuwa ta dziedzina życia. Prezentując w tym szkicu interpretacyjnym dwa wybrane utwory Szymborskiej, postaram się omówić stosunek poetki do przeszłości.

Jednym z utworów, na podstawie którego można zrozumieć sposób, w jaki Szymborska patrzy na historię, jest "Wyspa" z tomu "Wielka liczba". Wiersz ten ukazuje poetkę jako obserwatorkę, która kieruje swoje spojrzenie na odległą przeszłość, starając się uchwycić jej esencję. Fragment "Czujemy jak nieme staje kamień wodą opłukiwany / jak światłem niewysłowi tego przechodzącego" pozwala nam dostrzec, że historia jest rozpoznawalna jedynie przez nasze przemyślenia i emocje. Szymborska nie zamierza dostarczać jednoznacznych odpowiedzi na pytania, które dotyczą przeszłości, lecz zamiast tego skupia się na sugestywnych obrazach, które mają pobudzić naszą wyobraźnię i skłonić nas do refleksji.

Kolejny utwór, który pomoże nam zrozumieć relacje poetki z historią, to "Trzydzieści par na minutowej, dwóch minutowej i pięciominutowej wojnie" pochodzący z tomu "Chwila". Myśl przewodnia tego wiersza polega na ukazaniu absurdu wojny i jej wpływu na życie ludzi. Wisława Szymborska prezentuje historię jako cykl nieskończonych konfliktów, które prowadzą jedynie do cierpienia i zniszczenia. Poprzez metaforę "zegara wojny" poetka pokazuje, że historia jest nieuchronna, a jej rytm niepowstrzymany.

Oba te utwory pozwalają nam dostrzec, że Wisława Szymborska nie odnosi się do historii jako czegoś ustalonego i niezmiennego. Ona podchodzi do niej z ogromnym szacunkiem, ale jednocześnie z żalem i refleksją. Poetka zdaje sobie sprawę z tragicznych konsekwencji, jakie niesie ze sobą historia, ale także ukazuje jej związek z codziennym życiem jednostki. Prezentowana przez nią perspektywa sprawia, że widzimy przeszłość jako coś dynamicznego, złożonego i pełnego kontrastów.

Podsumowując, stosunek Wisławy Szymborskiej do przeszłości, jak można przestawić na podstawie dwóch wybranych utworów, jest pełen melancholii, refleksji i pytającego spojrzenia na historię. Poetka ukazuje ją jako coś nieuchronnego i dynamicznego, wpływającego na ludzkie życie, ale zarazem pełnego nieodgadnionych tajemnic. Szymborska nie daje łatwych odpowiedzi, ale przez sugestywne obrazy pozwala nam zrozumieć, że historyczne wydarzenia mają ogromne znaczenie dla naszej kondycji i kształtowania naszego świata.