„Ja nieposłuszne Twoje dziecko…” – w liście poproś rodziców o wybaczenie Twojego zachowania.

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 30.08.2024 o 19:44

Rodzaj zadania: List

Dodane: 21.08.2024 o 21:18

Kraków, 3 października 2023

Mam nadzieję, że u Was wszystko w porządku. Piszę ten list, aby poruszyć temat, który od dłuższego czasu noszę w sobie. Wiem, że nasze relacje w ostatnich miesiącach uległy pogorszeniu i że w dużej mierze jest to moja wina. Chcę więc wyrazić swoje żal i poprosić Was o wybaczenie.

Piszę ten list, ponieważ rozmowa na taki temat dotyczący naszych uczuć, podbudowująca do masy refleksji, jest dla mnie zbyt trudna do przeprowadzenia osobiście. Być może to łatwiejszy sposób, spokojniejszy, bez zbędnych emocji czy cisnących się do oczu łez. Wolę przelać swoje myśli na papier, abyście mogli spokojnie przeczytać i zrozumieć, jakie mam uczucia.

Pamiętam wiele szczęśliwych chwil z dzieciństwa, które spędziliśmy razem. Jednym z najpiękniejszych wspomnień jest ten wyjazd nad jezioro, kiedy miałam sześć lat. Spędziliśmy tam wspaniały czas. Pamiętam nasze piesze wędrówki przez lasy, wspólne zabawy i śmiech, który towarzyszył nam na każdym kroku. Wieczorami, siedzieliśmy przy ognisku, kolacje gotowane na ogniu smakowały wtedy tak dobrze, bo były okraszone ciepłem rodziny. Wtedy czułam się bezpiecznie i szczęśliwa, wszystko było takie proste i pełne radości. Te chwile były dla mnie bardzo ważne, bo budowały nasze rodzinne więzi i dawały poczucie wspólnoty. Nic nie mogło ich zastąpić.

Jednak z czasem, gdy dorastałam, zaczęłam się od Was oddalać. Coraz więcej czasu spędzałam z nowymi znajomymi, próbując znaleźć swoje miejsce w świecie. Byłam przekonana, że dorastanie naturalnie wiąże się z oddaleniem od rodziny. Wmawiałam sobie, że to normalne, że muszę szukać własnej drogi. Ale nie zauważyłam, jak bardzo nasze kontakty ulegały rozluźnieniu. Straciłam z oczu to, co naprawdę się liczy – Was.

Myślałam, że nowe znajomości mogą być równie wartościowe jak te rodzinne więzi. Jednak z perspektywy czasu widzę, jak bardzo się myliłam. Zatraciłam się w swojej niezależności, ignorując Wasze starania o utrzymanie kontaktu. Nie doceniałam pracy, jaką wkładaliście w to, żebyśmy mieli dobre życie. Byłam przekonana, że wszystko mi się należy, że tak powinno być.

Zauważyłam, że zbyt często wyżalałam się przyjaciołom, zamiast porozmawiać z Wami. Byłam przekonana, że inni lepiej mnie zrozumieją. Jednak teraz dostrzegam, że to Wy byliście przy mnie przez całe moje życie, że to Wy znacie mnie najlepiej i Wasze opinie są dla mnie najcenniejsze. Łatwo było mi zmieniać poglądy i uczucia, ale teraz wiem, że nie można zapomnieć o tych, którzy zawsze byli przy nas.

Dziś, kiedy patrzę wstecz, dostrzegam wiele swoich błędów. Przez oddalenie od Was zrozumiałam, co tracę. Czuję się samotna i zagubiona. Brakuje mi tej bliskości, która kiedyś była tak oczywista. Przyroda, która kiedyś była dla mnie źródłem radości, teraz staje się symbolicznym ilustracją mojego stanu emocjonalnego. Widzę w niej odbicie mojej samotności i straty.

Zrozumiałam, że pieniądze i nowe znajomości nie zastąpią rodzinnych więzi. Każdy człowiek ma wady i niedoskonałości, ale to rodzina jest najważniejsza. Zrozumiałam, że popełniłam wiele błędów i żałuję tego. Chciałabym zmienić wiele rzeczy, wrócić do tych lepszych czasów, kiedy byliśmy wspólnie szczęśliwi.

Dlatego bardzo Was proszę, wybaczcie mi moje błędy i kochajcie, jak kiedyś. Chciałabym naprawić nasze relacje, wrócić do tamtych chwil pełnych radości i miłości. Zależy mi na tym, żebyśmy znowu byli bliżej siebie, żebyśmy znów tworzyli zgraną rodzinę.

Podsumowując, wyrażam głęboki żal za swoje zachowanie i proszę Was o wybaczenie. Żałuję dawnych błędów i zrozumiałam, jak ważna jest rodzina. Pragnę odnowić nasze więzi rodzinne i jestem gotowa pracować nad sobą, żeby zasłużyć na Waszą miłość i zaufanie.

Mam nadzieję, że ten list pomoże nam odbudować naszą relację. Kocham Was i bardzo mi zależy na tym, żebyśmy znów byli blisko siebie.

Z miłością i skruchą,

Wasze dziecko