Motywy Adama i Ewy w utworze polskiego Noblisty, pt: „Ogrodnik”.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 2.06.2024 o 21:54

Rodzaj zadania: List

Dodane: 2.06.2024 o 21:45

Drogi Uczniu,

Mam nadzieję, że ten list znajdzie Cię w dobrym zdrowiu i radosnym nastroju. Piszę do Ciebie, aby podzielić się refleksjami na temat utworu Czesława Miłosza, pt. „Ogrodnik”, który w niezwykle ciekawy sposób reinterpretuje historię biblijną Adama i Ewy. Wiersz ten jest bogaty w motywy i symbole, które pozwalają spojrzeć na znaną wszystkim historię z nowej, odkrywczej perspektywy.

Nie sposób zacząć rozmowy o "Ogrodniku" bez krótkiego wprowadzenia w kontekst Biblii jako źródła inspiracji dla sztuki. Biblia, od stuleci, jest fundamentem dla wielu dzieł literatury, malarstwa, rzeźby i filozofii. Zawiera w sobie uniwersalne zasady moralne i etyczne, które stały się podstawą dla wielu kultur i religii na całym świecie. Jej historie, postacie i wydarzenia są nieustannie analizowane i reinterpretowane przez artystów, nadając im nowe znaczenie w kontekście współczesnych problemów i wyzwań.

Czesław Miłosz, polski poeta, eseista i laureat Nagrody Nobla, był jednym z tych artystów, którzy często sięgali po biblijne motywy, aby odkryć w nich nowe treści i znaczenia. W swoim wierszu „Ogrodnik” Miłosz nawiązuje do historii Adama i Ewy z Księgi Rodzaju, ale wprowadza własną, nową interpretację tej starożytnej opowieści.

Miłosz zastanawia się nad celem stworzenia Adama i Ewy, sugerując, że ich upadek był może częścią planu Boga. W wierszu czytamy: „Adam i Ewa nie na to zostali stworzeni, Żeby kłaniać się księciu i władcy tej ziemi.” Ta linijka podkreśla, że ich stworzenie miało głębszy sens, a ich upadek był w pewnym sensie przewidziany. Miłosz zdaje się sugerować, że Bóg od początku wiedział, iż Adam i Ewa złamią zakaz i zjedzą owoc z drzewa poznania dobra i zła.

Podkreśla to inny fragment: „Ostrzegł ich, ale wiedział, że to nie pomoże, Bo już byli gotowi i tak jakby w drodze.” Miłosz maluje tu obraz Boga, który nie jest zaskoczony ani rozczarowany decyzją swoich stworzeń, ale raczej patrzy na nich z mieszanką smutku i zrozumienia.

Interesującym aspektem wiersza jest sposób, w jaki Miłosz przedstawia ideę wolnej woli oraz odpowiedzialności człowieka za swoje wybory. Adam i Ewa wybierają ziemski świat zamiast Wiecznego Raju, co wskazuje na ich pragnienie korzystania z wolnej woli. Miłosz w tych słowach: „Inna, słoneczna, ziemia poza czasem trwała. Im obojgu na wieczną szczęśliwość oddana.” pokazuje, że ludzie wybrali życie w świecie, który jest piękny, ale pełen wyzwań. Może to być interpretowane jako symboliczne przedstawienie ludzkiego dążenia do autonomii, mimo świadomości trudności, które się z tym wiążą.

W dalszej części wiersza Miłosz odnosi się do rozwoju ludzkości, przedstawiając symbole technologii i cywilizacji: „Widział ognie mosty, okręty i domy, Samolot w nocnym niebie migający iskrą, Łoża z baldachimem i pobojowisko.” Te obrazy sugerują, że Bóg patrzy na postęp ludzkości z pewną dozą smutku, widząc zarówno osiągnięcia, jak i katastrofy. Miłosz podkreśla, że rozwój technologiczny i cywilizacyjny nie zawsze prowadzi do szczęścia i spełnienia.

Relacja Boga z człowiekiem, pełna żalu i nadziei, jest w wierszu głęboko poruszająca. Miłosz pisze: „O moje dzieci, więc tak wam się śpieszy Do piachu, w którym czaszka żółte żeby szczerzy?” W tych linijkach poeta ukazuje rozczarowanie Boga, który patrzy na kruchość ludzkiego życia i ich nieustanne dążenie do rzeczy przemijających. W innym fragmencie Miłosz pisze: „Do zamykania bioder w majtki, krynoliny (...) Do odkrywania ciągów skutku i przyczyny?” – wyraźnie ukazuje trudności i banalność codziennego życia ludzkiego, które kontrastują z obietnicą wiecznej szczęśliwości w Raju.

Miłosz również przestrzega przed pokusami szatana, pisząc: „Oto zbliża się wróg mój i zaraz wam powie: Spróbujcie, a staniecie się jak bogowie.” Pokazuje, że ludzkość jest nieustannie narażona na pokusy, które obiecują więcej niż mogą dać, prowadząc często do zguby.

Mimo wszystkich tych trudności, w wierszu obecna jest również nadzieja na ponowne odzyskanie Raju. W linijce: „Nieszczęsne moje dzieci, jak długa droga, Nim zrujnowany ogród zakwitnie od nowa” – Miłosz wskazuje, że istnieje możliwość odnowienia utraconego szczęścia, ale droga ta będzie długa i trudna. Podkreśla również, że to od człowieka zależy przyszłość: „Tylko od człowieka zależy jaka będzie jego dalsza droga po śmierci.”

Na zakończenie, chciałbym podsumować, że utwór Czesława Miłosza „Ogrodnik” przedstawia nowatorskie podejście do historii Adama i Ewy, sugerując, że ich upadek był częścią boskiego planu. Mimo że Bóg wiedział, jakie będą wyniki ich wyborów, dał im wolną wolę, pozwalając im na własne decyzje. Historia ta ma współczesne znaczenie, ukazując uniwersalną prawdę, że każdy z nas jest odpowiedzialny za swoje decyzje i może dążyć do odnowienia utraconego szczęścia.

Zachęcam Cię do indywidualnej refleksji nad własnymi wyborami w kontekście przesłania Miłosza. Jako młody człowiek, masz przed sobą wiele ścieżek, które możesz wybrać. Pamiętaj, że Twoje decyzje mają znaczenie i mogą prowadzić do odnowy i spełnienia.

Z pozdrowieniami,

Twój Przewodnik w Świecie Literatury