Doświadczenia osoby w abstynencji na oddziale leczenia uzależnień: Refleksje na temat choroby alkoholowej

Rodzaj zadania: Referat

Dodane: wczoraj o 9:49

Tytuł zadania domowego brzmi: "Jestem alkoholiczką w abstynencji na oddziale leczenia uzależnień. Co w tym czasie o tym świadczy? Odpowiedz będąc chora na chorobę alkoholową."

Jako osoba, która zmaga się z uzależnieniem od alkoholu i aktualnie przechodzi proces odzyskiwania zdrowia w abstynencji, widzę, jak daleką drogę przeszłam. Moja podróż była pełna bólu i triumfów, upadków i wzlotów, a także niesłabnącej nadziei na lepsze życie. Moje doświadczenie, chociaż zindywidualizowane, przypomina mi o historii wielu osób dotkniętych uzależnieniem, które można znaleźć w literaturze. Uzależnienie oraz jego złożony wpływ na ludzkie życie były poruszane zarówno w literaturze klasycznej, jak i współczesnej. Autorzy często ukazywali dramatyczne zmagania jednostek z ich własnymi demonami i kruchością istnienia.

Wchodząc na oddział leczenia uzależnień, czuję się jak bohaterka powieści, której losy są zapisywane przez kogoś innego. Diagnoza „choroba alkoholowa” stała się ciosem w moje wyobrażenie o normalnym życiu. To piętno zmusza mnie do zmierzenia się z długotrwałymi konsekwencjami. Samo zrozumienie, że alkohol nie jest sprzymierzeńcem, lecz wrogiem, wymaga czasu i odwagi. W literaturze, na przykład w utworach Charlesa Dickensa czy Fiodora Dostojewskiego, bohaterowie często borykają się z wewnętrznymi demonami, podobnie jak ja w walce z uzależnieniem.

Codzienna rzeczywistość na oddziale koncentruje się na pracy nad sobą. Spotkania z terapeutą i sesje grupowe to fundamentalne elementy mojego leczenia. W literaturze można znaleźć podobne wątki, w których bohaterowie zmuszeni są do konfrontacji z ciemnością w poszukiwaniu światła. Jest to analogiczne do bohatera „Złego” Leopolda Tyrmanda, gdzie uzależnienie prowadzi do niemalże nieuchronnego upadku. Staram się uniknąć takiego losu. Chcę zrozumieć, skąd bierze się mój problem z alkoholem, i znaleźć sposób na ucieczkę od tego nałogu.

Z perspektywy emocjonalnej życie w abstynencji to gra nie tylko z samą sobą, ale także z otoczeniem. Mój stan emocjonalny może się zmieniać z godziny na godzinę: od poczucia siły i determinacji do momentów przepełnionych beznadzieją. To przypomina mi bohaterów „Chłopców z placu broni” Ferenca Molnára, którzy walczą o przyjaźń i poczucie sprawiedliwości, nawet gdy sytuacja wydaje się beznadziejna. Podobne odczucia towarzyszą mi codziennie, gdy muszę oparć się pokusie powrotu do nałogu.

Pierwsze tygodnie w abstynencji są najtrudniejsze. Znajduję się w szponach głodu psychicznego, często wspominając chwile, gdy alkohol wydawał się jedynym rozwiązaniem. To przypomina mi trudne chwile, jak strata bliskiej osoby, gdy byłam przekonana, że alkohol może znieczulać mój ból. Richard Wright w „Czarnych chłopcach” również przedstawia alkohol jako środek ucieczki od rzeczywistości. Z perspektywy czasu widzę jednak, że to była złudna ucieczka — alkohol tylko pogłębił mój ból.

Na oddziale uczę się odkrywać nowe źródła wsparcia. Odkrywam wartość wewnętrznych zasobów i zdolności, takich jak asertywność i zdrowe relacje ludzkie. Przypominam sobie bohaterów „Mistrza i Małgorzaty”, którzy mimo trudności dążą do prawdy i uczciwości. Podobnie, moja walka z uzależnieniem to poszukiwanie prawdy o sobie, swoich lękach i demonach, które staram się pokonać.

Odkrywanie nowych wartości i celów życiowych jest kluczem do zdrowienia. Angażowanie się w nowe wyzwania, takie jak udział w warsztatach artystycznych, pomaga mi poczuć się lepiej. Rozwijam swoje umiejętności twórcze, co pozwala mi odkrywać nowe pokłady wewnętrznej siły. Moja historia staje się inspiracją, a nie tylko mroczną relacją zmagań z nałogiem.

Jestem świadoma, że droga do zdrowienia jest wyboista, ale pełna determinacji i siły. To nieustanna walka nie tylko z uzależnieniem, ale także o siebie, swoje marzenia i pragnienia. Chociaż często muszę się cofać, staram się również patrzeć przed siebie, na horyzont pełen nadziei. Wierzę, że każdy dzień, każda chwila, w których wybieram abstynencję, to budowanie nowej narracji w moim życiu — narracji pełnej nadziei, zrozumienia i miłości do samej siebie.