II Wojna Światowa w Polsce

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 25.02.2025 o 10:09

Rodzaj zadania: Referat

Dodane: 23.02.2025 o 11:05

II wojna światowa była jednym z najtragiczniejszych rozdziałów w historii Polski. Rozpoczęła się 1 września 1939 roku, kiedy to niemieckie wojska na rozkaz Adolfa Hitlera przekroczyły granice Polski, atakując ją z zachodu. Wydarzenie to miało miejsce zaledwie 20 lat po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. W ciągu kilku tygodni Polska znalazła się pod okupacją dwóch państw: III Rzeszy i Związku Radzieckiego, które wcześniej zawarły tajny pakt Ribbentrop-Mołotow.

Inwazja na Polskę była przeprowadzona z wykorzystaniem taktyki "Blitzkrieg", czyli wojny błyskawicznej. Niemieckie siły zbrojne, dysponujące nowoczesnym sprzętem i wspierane przez Luftwaffe, zdołały szybko przełamać polskie linie obronne. Kluczowe bitwy tej kampanii to m.in. bitwa pod Mokrą czy obrona Warszawy, która trwała od 8 do 28 września 1939 roku. Bohaterska obrona stolicy zakończyła się kapitulacją miasta, głównie z powodu braku amunicji i żywności.

17 września 1939 roku, czyli w trakcie niemieckiej ofensywy, Polska została zaatakowana od wschodu przez Armię Czerwoną, co stanowiło realizację tajnego porozumienia zawartego między Niemcami a ZSRR. Ta zbrojna interwencja była uzasadniania przez Związek Radziecki potrzebą ochrony zamieszkującej tereny wschodniej Polski ludności ukraińskiej i białoruskiej. W wyniku tych działań Polska została podzielona zgodnie z ustaleniami paktu Ribbentrop-Mołotow, a jej terytorium było okupowane zarówno przez Niemcy, jak i ZSRR.

Okupacyjna polityka Niemiec była brutalna i wyniszczająca. Związana była nie tylko z represjami wobec ludności cywilnej, ale również z planowaną eksterminacją Żydów oraz przedstawicieli inteligencji polskiej. Okupanci niemieccy wprowadzili liczne restrykcje i ograniczenia, które dotknęły praktycznie każdy aspekt życia codziennego. Niemcy prowadzili systematyczną germanizację ziem zachodnich i wcielali mężczyzn do Wehrmachtu. W Generalnym Gubernatorstwie, które obejmowało centralną część Polski, okupanci wprowadzili rygorystyczną kontrolę gospodarczą i surowe prawa.

Tragiczne losy spotkały polskich Żydów. Począwszy od 194 roku, systematycznie byli przesiedlani do gett utworzonych w miastach. Największym z nich było getto warszawskie, w którym panowały skrajne warunki bytowe. W 1942 roku Niemcy przystąpili do realizacji ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej, czyli masowej eksterminacji ludności żydowskiej w obozach zagłady takich jak Auschwitz-Birkenau, Treblinka, Sobibór czy Bełżec.

Równocześnie Polacy przystąpili do organizowania ruchu oporu przeciwko okupantom. Na czoło konspiracji wybijała się Armia Krajowa (AK), będąca częścią struktur Polskiego Państwa Podziemnego, które stanowiło unikalny w skali europejskiej fenomen. Polskie podziemie zajmowało się nie tylko walką zbrojną, ale również edukacją, kulturą i działalnością dywersyjną. Jednym z jego największych zrywów był wybuch Powstania Warszawskiego 1 sierpnia 1944 roku. Trwające 63 dni walki, mimo ogromnego bohaterstwa i determinacji powstańców, zakończyły się klęską, prowadząc do ogromnych strat po stronie polskiej oraz zniszczenia Warszawy.

Na wschodzie Polski, pod okupacją radziecką, również panowała polityka represyjna. Setki tysięcy polskich obywateli zostało aresztowanych przez NKWD i deportowanych w głąb ZSRR. W Katyniu, Miednoje i Charkowie doszło do zamordowania przez radziecką policję polityczną tysięcy polskich oficerów i inteligencji, co stało się jednym z najbardziej znanych przykładów zbrodni wojennych Związku Radzieckiego.

II wojna światowa zakończyła się w Europie 8 maja 1945 roku kapitulacją Niemiec. Polska wyszła z wojny zdewastowana i z olbrzymimi stratami demograficznymi. Zginęło około 6 milionów polskich obywateli, w tym 3 miliony Żydów. Kraj zmienił swoje granice, tracąc Kresy Wschodnie na rzecz ZSRR w zamian za ziemie odzyskane na zachodzie. Wojna miała długofalowy wpływ na Polskę, która trafiła do strefy wpływów radzieckich, co przesądziło o jej powojennej rzeczywistości politycznej.

Mimo ogromu cierpień, ten okres historii Polski jest także świadectwem niezwykłej determinacji i bohaterstwa narodu. Tragedie II wojny światowej nauczyły przyszłe pokolenia znaczenia pokoju, pamięci historycznej i dążenia do ochrony wartości demokratycznych oraz suwerenności państwowej.