„Dziś dom to już tylko mała szkatuła z zabytkowymi rodzicami” Czy podzielasz opinię Józefa Barana?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 27.04.2024 o 10:31

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 27.04.2024 o 6:30

W refleksji nad słowami Józefa Barana, dotyczącymi współczesnego postrzegania domu rodzinnego jako "małej szkatułki z zabytkowymi rodzicami", można odnaleźć silne emocje oraz pewnego rodzaju krytykę współczesności. Czy rzeczywiście dom rodzinny można sprowadzić wyłącznie do zbiornika wspomnień, pozbawionego większej wartości obecnej? Osobiście, stoi to w sprzeczności z moimi doświadczeniami i przekonaniami, których źródłem są zarówno literatura, jak i codzienne życie.

Pierwszym aspektem, który stoi w sprzeciwie do tezy Barana, są moi rodzice i dom rodzinny. Dom ten zawsze był dla mnie miejscem pełnym życia, gdzie każdy dzień przynosi nowe doświadczenia. Jest to przestrzeń, gdzie uczę się jak żyć i funkcjonować w społeczeństwie, obserwując i uczestnicząc w codziennych obowiązkach. Rodzice, dalecy od bycia "zabytkami", są aktywnymi nauczycielami życia, przekazującymi mi wartości i tradycje.

Książki również oferują bogaty wachlarz interpretacji domu rodzinnego. Na przykład w serii o Harrym Potterze autorstwa Joanne Rowling brak fizycznego domu rodzinnego potęguje u bohatera tęsknotę za prawdziwym ciepłem rodziny. To przeczy redukowaniu wszystkiego do wspomnień, podkreślając potrzebę posiadania rodziny i domu. Z kolei Ania z Zielonego Wzgórza (L.M. Montgomery) znajduje nowy dom i rodzinę, która ją adoptuje, tworząc zupełnie nowy rozdział w jej życiu, pełen miłości i akceptacji. Natomiast w "Tajemniczym Ogrodzie" Frances Hodgson Burnett pokazuje, jak bohaterka przechodzi transformację dzięki odbudowie relacji z rodziną i przyjaciółmi w nowym środowisku.

Przykłady z codziennego życia i popkultury, jak polski serial "M jak Miłość", przedstawiający rodziny, które pomimo różnorodnych trudności, nadal funkcjonują jako jedność, ucząc się od siebie nawzajem i wspierając się. Takie przykłady dalekie są od koncepcji statycznych, niezmieniających się relikwii przeszłości.

Moje własne wspomnienia z dzieciństwa, które spędzałem u dziadków, pełne są ciepłych obrazów wspólnych posiłków, rozmów i radosnych chwil, które traktuję jako fundament mojej tożsamości. Dzięki nim nauczyłem się, co to szacunek, miłość i opieka. Rodzice, dzięki swojemu codziennemu zaangażowaniu, pokazali mi, jak ważne są wartości takie jak uczciwość, praca czy edukacja.

Wartości te są przekazywane z pokolenia na pokolenie, budując trwałe, moralne i kulturalne dziedzictwo. To niewyczerpane źródło wiedzy, życiowej mądrości i opieki, które stalowi się filarami, na których opiera się każde kolejne pokolenie. Obalenie pomysłu Barana na temat "zabytkowych" rodziców wydaje się więc kluczowe w obronie aktualnego, dynamicznego znaczenia rodziny.

Podsumowując, dom rodzinny i rodzice mają kluczowe znaczenie w kształtowaniu naszej tożsamości i wartości. Są oni wszystkim, tylko nie „małą szkatułką z zabytkowymi rodzicami”. Jest to żywe, dynamiczne środowisko pełne miłości, nauki i opieki, które nie może być redukowane do przechowalni wspomnień. Wartości rodzinne to uniwersalne dziedzictwo, które należy pielęgnować i przekazywać, a nie odrzucać jako przestarzałe relikty przeszłości.