"Dobrze widzi się tylko sercem najważniejsze jest nie widoczne dla oczu"

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 20.08.2024 o 8:45

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 20.08.2024 o 7:50

Wprowadzenie do tematu (1 zdjęcie Wprowadzenie do tematu Prezentacja cytatu Antoina de Saint-Exupéry’ego: „Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu”).

Cytat Antoina de Saint-Exupéry’ego z jego słynnej powieści „Mały Książę” stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych i cenionych wyrażeń w literaturze światowej. Brzmi on: „Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu”. Autor w tym krótkim zdaniu zawarł głęboką prawdę na temat ludzkiej egzystencji i postrzegania świata. Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że wszystko, co nas otacza, jest łatwe do zrozumienia, jeśli tylko mamy odpowiednie narzędzia i wiedzę. Jednak Exupéry przynosi nam na myśl, że istnieją pewne aspekty życia, które są niewidoczne dla oczu i mogą być zrozumiane tylko przez serce. Wyjaśnienie znaczenia cytatu – konieczność głębokiego, emocjonalnego spojrzenia, aby dostrzec prawdziwą wartość człowieka i jego uczucia.

Ten cytat wskazuje na konieczność głębokiego, emocjonalnego spojrzenia, aby dostrzec prawdziwą wartość człowieka i jego uczucia. W świecie, gdzie tak wiele rzeczy jest mierzalnych i namacalnych, często zapominamy o tym, co naprawdę liczy się w relacjach międzyludzkich – o emocjach, uczuciach, lojalności i miłości. To, co najważniejsze, jest ukryte głęboko w ludzkim sercu i umyśle, a tylko ci, którzy potrafią patrzeć sercem, są w stanie zrozumieć i docenić te wartości.

Teza pracy. Celem wypracowania jest udowodnienie słuszności cytatu, pokazując, że najważniejsze w życiu są aspekty niematerialne, które można dostrzec jedynie sercem, a nie rozsądkiem.

Celem tej rozprawki jest udowodnienie słuszności cytatu Antoine’a de Saint-Exupéry’ego, pokazując, że najważniejsze w życiu są aspekty niematerialne, które można dostrzec jedynie sercem, a nie rozsądkiem. W tym celu przyjrzymy się kilku literackim dziełom, które jasno ukazują tę prawdę. Wielu autorów w swoich utworach literackich podkreśla, że głębokie relacje i prawdziwe zrozumienie drugiego człowieka nie są oparte na powierzchownych ocenach, ale na emocjonalnym wsparciu i głębokich uczuciach.

Przykład z „Małego Księcia” Antoine'a de Saint-Exupéry'ego.

„Mały Książę” Antoine’a de Saint-Exupéry’ego to piękna opowieść, która w sposób niezwykle prosty i wrażliwy ukazuje wiele złożonych prawd o życiu i ludzkiej naturze. Jednym z kluczowych momentów w tej książce jest relacja Małego Księcia z Różą. Mimo że Róża była kapryśna, próżna i często irytująca, Mały Książę darzył ją głęboką miłością i troską. Róża była dla niego wyjątkowa, ponieważ to on ją „oswoił”, co oznaczało, że stała się dla niego jedyną i niepowtarzalną istotą w całym wszechświecie. Ten związek ukazuje, że prawdziwa wartość nie leży w zewnętrznym pięknie czy doskonałości, ale w głębokiej, emocjonalnej więzi.

Spotkanie Małego Księcia z Lisem również jest niezwykle istotne dla zrozumienia znaczenia cytatu Exupéry’ego. Lis, w swojej mądrości, tłumaczy Małemu Księciu, że aby kogoś prawdziwie poznać, trzeba go „oswoić” – czyli nawiązać głęboką, emocjonalną więź, która pozwoli dostrzec prawdziwą wartość drugiej osoby. Lis mówi: „Stajesz się na zawsze odpowiedzialny za to, co oswoiłeś”, co pokazuje, że emocjonalne relacje przewyższają powierzchowne oceny i zrozumienie drugiej osoby.

„Stary człowiek i morze” Ernesta Hemingwaya.

W „Starym człowieku i morzu” Ernesta Hemingwaya mamy do czynienia z niezwykłą przyjaźnią między Santiago, starzejącym się rybakiem, a młodym chłopcem, Manolinem. Santiago, mimo swojej słabości fizycznej i niepowodzeń w połowach, zyskuje ogromny szacunek i miłość Manolina. Chłopiec, wbrew rozsądnym radom swoich rodziców, którzy chcieli, aby pracował z bardziej doświadczonymi i odnoszącymi sukcesy rybakami, nie przestaje troszczyć się o starego rybaka.

Relacja między Santiago a Manolinem pokazuje, że prawdziwa wartość ludzkich więzi tkwi w lojalności, oddaniu i wzajemnym wsparciu, a nie w powierzchownym sukcesie i materialnych korzyściach. Miłość i szacunek, jakimi darzył Santiago chłopiec, były silniejsze niż rozsądne argumenty rodziców, pokazując, że to, co najważniejsze, jest niewidoczne dla oczu i może być zrozumiane wyłącznie przez serce.

„Kamizelka” Bolesława Prusa.

W „Kamizelce” Bolesława Prusa mamy do czynienia z historią małżeństwa, które, mimo trudnych warunków i choroby męża, utrzymuje niezwykle silną więź emocjonalną. Główni bohaterowie, mimo że oboje doskonale zdają sobie sprawę z powagi sytuacji, decydują się na kłamstwa z miłości, aby chronić drugą osobę przed cierpieniem.

Mąż, widząc, że jego stan zdrowia się pogarsza, mówi żonie, że jego obwód w pasie maleje, podczas gdy żona, aby dodać mu otuchy, mówi mu, że kamizelka, którą nosi, jest ciasna. Te małe kłamstwa ukazują, jak ogromną miłość i troskę darzyli siebie nawzajem, nie chcąc obciążać drugiej osoby swoim cierpieniem. To serce kierowało ich działaniami, aby podtrzymać nadzieję i ulżyć w bólu ukochanej osobie, co dowodzi, że prawdziwe uczucia są niewidoczne dla oczu i mogą być zrozumiane tylko przez serce.

„Krzyżacy” Henryka Sienkiewicza.

W powieści „Krzyżacy” Henryka Sienkiewicza spotykamy postać Jagienki ze Zgorzelic, która swoim postępowaniem ukazuje niezwykłą dobroć serca i współczucie. Jej relacje z Danusią i Jurandem pokazują, że prawdziwa wartość człowieka tkwi w jego emocjonalnym i moralnym wnętrzu, a nie w zewnętrznym wyglądzie czy statusie społecznym. Jagienka, mimo że była rywalką Danusi, okazywała jej dobroć i współczucie, troszcząc się o jej ojca, Juranda, w jego najtrudniejszych chwilach.

Dobroć i współczucie Jagienki były niewidoczne dla oczu, ale można je było dostrzec sercem. Jej działania pokazują, że prawdziwe zrozumienie i empatia sprawiają, że jesteśmy w stanie docenić wartość drugiego człowieka, niezależnie od zewnętrznych okoliczności. To serce kierowało Jagienką w jej działaniach, co jest kolejnym dowodem na to, że najważniejsze aspekty życia są niematerialne i niewidoczne dla oczu.

„Opowieść wigilijna” Karola Dickensa.

„Opowieść wigilijna” Karola Dickensa to arcydzieło, które ukazuje przemianę Ebenezera Scrooge’a – człowieka zimnego, skąpego i obojętnego na los innych, w serdecznego, hojnego i pełnego miłości człowieka. Przemiana Scrooge’a jest efektem głębokiego, emocjonalnego przeżycia, które pozwala mu spojrzeć na świat inaczej – sercem, a nie oczami.

Scrooge, pod wpływem duchów, zaczyna dostrzegać prawdziwą wartość ludzkich relacji, miłości i wsparcia. Zaczyna rozumieć, że bogactwo i materialne dobra nie są w stanie zastąpić ciepła, empatii i bliskości z innymi ludźmi. To serce pozwala mu dostrzec piękno i dobro w świecie, które wcześniej były dla niego niewidoczne.

Podsumowanie argumentów.

Każdy z powyższych przykładów podkreśla przewagę emocjonalnego, sercem kierowanego postrzegania nad rozsądkiem. Głębokie relacje, miłość i przyjaźń są oparte na zrozumieniu i emocjonalnym wsparciu. Zdolność do patrzenia sercem pozwala nam dostrzec prawdziwą wartość innych ludzi i cieszyć się pełnią życia.

Ostateczny wniosek.

Aby naprawdę poznać drugiego człowieka, nie wystarczy go ocenić na podstawie wyglądu czy logiki. Należy spędzić z nim czas, zrozumieć jego uczucia i patrzeć sercem. Tylko w ten sposób możemy zbudować szczere i głębokie relacje, które są prawdziwym źródłem szczęścia i spełnienia w życiu.

Refleksja końcowa. Czasami najważniejsze rzeczy w życiu są niewidoczne dla oczu i tylko serce może je dostrzec. Warto kierować się sercem, by dostrzec prawdziwą wartość innych osób i budować szczere relacje. Takie podejście pozwala nam czerpać radość i pełnię życia, wzbogacając naszą egzystencję o głębokie, emocjonalne więzi. Tylko patrząc sercem, możemy naprawdę zrozumieć i docenić to, co jest w życiu najważniejsze.