Rozmowa z Bogiem: Refleksja na podstawie książki: "Oskar i pani Róża"

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.01.2024 o 18:05

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 15.01.2024 o 22:40

Rozmowa z Bogiem jest dla mnie tematem głęboko osobistym i wielowymiarowym, a obraz takiego dialogu możemy znaleźć w wielu dziełach literackich. Jest to często przedstawiane jako droga do zrozumienia samego siebie oraz szukania odpowiedzi na trudne życiowe pytania. Przykład takiej rozmowy znajdziemy w poruszającej książce Érica-Emmanuela Schmitta "Oskar i pani Róża".

Książka opowiada o dziesięcioletnim chłopcu, który zmaga się z białaczką. Oskar w szpitalnym świecie spotyka panią Różę, wolontariuszkę o ciepłym sercu, która staje się dla niego przewodnikiem duchowym i przyjacielem. To właśnie ona zachęca chłopca do pisania listów do Boga, których celem jest nie tylko wyrażenie swoich obaw i pragnień, ale również znalezienie ukojenia i nadziei.

Rozmowa z Bogiem w "Oskarze i pani Róży" jest metaforą głębokiej wewnętrznej refleksji oraz sposobem na radzenie sobie z bólem i trudnościami. Niezależnie od tego, czy ktoś jest wierzący, czy też jest agnostykiem lub ateistą, idea taka nie zamyka się w ramach religii. Jest to raczej uniwersalny sposób poszukiwania sensu, wsparcia czy też sposobność do konfrontacji z własnymi uczuciami i lękami.

Dla mnie rozmowa z Bogiem, podobnie jak dla Oskara, jest formą introspekcji i próbą znalezienia wewnętrznego spokoju. W obliczu choroby i świadomości nadchodzącej śmierci, chłopiec medytuje nad życiem, zadając trudne pytania, których nie jest w stanie rozwiązać inaczej. Pisząc listy, odnajduje on w sobie siłę do wyrażenia bólu, radości, żalu, miłości, a także do pogodzenia się z nieuchronnym.

Oskar używa dialogu z Bogiem jako środka do radzenia sobie z ograniczeniami, które narzuca mu choroba. Pokazuje to, że w każdej sytuacji człowiek może znaleźć sposób na komunikowanie się z tym, co dla niego najważniejsze – z własnymi myślami, uczuciami czy z uniwersalnym sensem istnienia.

Pisanie listów do Boga jest formą terapii, zarówno dla Oskara, jak i dla mnie, czytelnika tej historii. Umożliwia ona wyładowanie emocji, konfrontację z własnymi lękami, a także poszukiwanie odpowiedzi na pytania dotyczące życia i śmierci. Oskar, choć jeszcze dziecko, przez swoje doświadczenia dojrzewa i popycha mnie jako czytelnika do myślenia o życiu w bardziej refleksyjny sposób.

Rozmowa z Bogiem nie musi odbywać się w kościele czy w miejscu szczególnie do tego przeznaczonym. Dla Oskara jest to jego szpitalny pokój, a dla mnie może być to każde inne miejsce, które sprzyja zamyśleniu i skupieniu. Dialog z Bogiem staje się wtedy swego rodzaju duchową przestrzenią, w której mogę być wyłącznie ja i moje myśli, obawy, nadzieje i pytania.

Podsumowując, rozmowa z Bogiem w "Oskarze i pani Róży" jest dla mnie przede wszystkim sposobem na odnalezienie sensu w trudnych chwilach życia, jest szukaniem pocieszenia, ale też okazją do wewnętrznej transformacji. To swoistego rodzaju dialog z najgłębszymi zakamarkami duszy, który pomaga w zgłębianiu tajemnic ludzkiego istnienia, ale i w odnajdywaniu pokory wobec życia i śmierci. W tym kontekście rozmowa z Bogiem nabiera charakteru uniwersalnego, będąc jednocześnie bardzo prywatną i osobistą kwestią.