Kobiety, którym kłaniali się mężczyźni. W jaki sposób w literaturze odchodzi się od wizerunku strażniczki domowego ogniska?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 14.11.2023 o 15:58

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 14.11.2023 o 14:30

Kobiety, którym kłaniali się mężczyźni – taki to był obraz, dominujący przez wiele lat w społeczeństwie. Role płci były sztywne, a kobieta miała zostać strażniczką domowego ogniska, oddać się wychowaniu dzieci i zadaniom związanym z prowadzeniem domu. Jednak pojawienie się literatury dało kobietom nowe możliwości, znacząco odchodząc od tego wizerunku.

Literatura, zamieszana w refleksję społeczno-kulturową, odzwierciedlała obyczaje i mentalność danych epok. Z perspektywy czasu możemy dostrzec ewolucję wizerunku kobiet, które zyskały nowe role znacznie szersze niż tylko strażniczkę domowego ogniska. Przyjrzyjmy się, w jaki sposób literatura dokonała tego przełomu.

Początki literackiego emancypacji kobiety możemy odnaleźć w twórczości pisarek renesansu. Mężczyźni zwracali uwagę na ich dzieła, jednak często przypisywano je mężom czy ojców autorek. Mimo to, było to pierwsze kroki ku uzmysłowieniu społeczeństwu, że kobieta może być nie tylko muczką domową, lecz także twórczą.

Wraz z nadejściem epoki romantyzmu, literatura uwzględniła kobiece postaci, poświęcające się miłości i walce o swoje prawa. Powieść "Pan Tadeusz" Adama Mickiewicza, będąca jednym z najważniejszych dzieł narodowych, przedstawia postać Telimeny, która odchodzi od konwenansów społecznych i osiąga niezależność w trosce o swoje serce i ducha. To było odważne posunięcie w obliczu konserwatywnych czasów.

Literatura pozytywistyczna wpływała na sposób postrzegania kobiecej roli w społeczeństwie. W powieści realistycznej "Lalka" Bolesława Prusa, główna bohaterka Izabela Łęcka staje się symbolem nowoczesności i tęsknoty za wolnością. Jej postać stara się wyzwolić z przyjętych norm i odejść od roli tylko strażniczki domu. Kobieta ta podejmuje różne działania, by być samodzielniejszą i realizować swoje marzenia.

Literatura XX wieku przyniosła jeszcze większą rewolucję w sposobie przedstawiania kobiet. Powieść "Chłopi" Władysława Reymonta ukazuje Kłaminę, postać wyróżniającą się niezależnością i odważnym podejściem do życia na wsi. Kłamka odchodzi od tradycyjnych ról kobiecych, angażując się w walkę o lepsze życie dla siebie i swojego dziecka.

Dodatkowo, pojawiają się też pisarki, które same kształtują swoje obrazy kobiet w swoich utworach. Proza Wisławy Szymborskiej, noblistki i ważnej postaci w polskiej literaturze, pokazuje nowe oblicza kobiecej rzeczywistości. Jej wiersze często poruszają tematykę tożsamości, której częścią jest także kwestia kobiety w społeczeństwie.

Dzięki literaturze i twórczości pisarek oraz postaci kobiecych skonstruowanych przez pisarzy, wizerunek strażniczki domowego ogniska został znacznie odchylony i eksponowany jest szerszy wachlarz kobiecych ról. Kobiety przestały być jedynie podporządkowane mężczyznom i przyjęły większą wolność i samodzielność.

Warto zauważyć, że zmiany te są efektem rozwoju społecznego i walki o prawa kobiet. Literatura wniósł swoją cegiełkę w proces emancypacji kobiet, pokazując ich potencjał, marzenia i dążenie do spełnienia własnych celów. Być może jeszcze nie wszędzie, ale na kartach literackich dzieł z pewnością kobieta znalazła swoje miejsce, nie tylko jako strażniczka domu, ale także jako silna, niezależna jednostka.

Reasumując, literatura odegrała istotną rolę w zbliżeniu do odrealnionego wizerunku strażniczki domowego ogniska. Pisarki i pisarze rozszerzyli horyzonty, kreując postacie kobiece, które były dynamiczne, niezależne i walczyły o własną tożsamość. Doprowadziło to do większej równości płci i ukazało, że kobieta może być czymś więcej niż tylko osobą, której kłaniają się mężczyźni.