„Bunt i akceptacja – różne postawy człowieka wobec wyroków sił wyższych ”

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 9.03.2025 o 20:23

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 2.10.2024 o 13:07

Bunt i akceptacja to dwie skrajnie różne postawy, jakie człowiek może przyjąć wobec wyroków sił wyższych. Każda z nich wiąże się z unikalnym sposobem podejścia do nieuchronnych, często tragicznych zdarzeń, które człowiek jest zmuszony zaakceptować. W literaturze istnieje wiele przykładów, które ilustrują te dwie postawy. Jednym z kluczowych tekstów, który w stu procentach odnosi się do tego zagadnienia, jest "Dżuma" Alberta Camusa. Jako dodatkowy kontekst można przywołać różne fragmenty z literatury światowej, takich jak "Mit Syzyfa" tego samego autora i "Bracia Karamazow" Fiodora Dostojewskiego. Przez analizę tych dzieł można lepiej zrozumieć, jak różni bohaterowie reagują na nieszczęścia spowodowane siłami wyższymi.

"Dżuma" Alberta Camusa to powieść alegoryczna, której akcja toczy się w oblężonym przez zarazę mieście Oran. Główne postaci, takie jak doktor Rieux, Rambert, Grand i Tarrou, znajdą się w sytuacji, w której muszą stawić czoła moralnym i egzystencjalnym dylematom związanym z zarazą. Doktor Rieux, główny bohater powieści, symbolizuje postawę buntu wobec wyroków sił wyższych. Podczas gdy zaraza przytłacza miasto, Rieux nie poddaje się rezygnacji ani fatalizmowi; wręcz przeciwnie, poświęca się pracy, ratując jak najwięcej ludzi.

Rieux nie jest religijny i nie wierzy w Boskie przeznaczenie jako główną przyczynę nieszczęść. Zamiast tego, traktuje Dżumę jako wyzwanie rzucone człowieczeństwu, na które należy odpowiedzieć solidarnością i nieugiętym stanowiskiem moralnym. Ta postawa buntu, choć heroiczna, nie jest pozbawiona cierpień i wyrzeczeń, co czyni ją szczególnie wymowną w kontekście filozofii Camusa, gdzie człowiek musi stawić czoła absurdowi świata mimo świadomości ostatecznej porażki.

Z drugiej strony, powieść przedstawia również osoby, które reprezentują postawę akceptacji w obliczu dżumy. Ksiądz Paneloux, postać wewnętrznie rozdarta, w pierwszych fazach epidemii naucza, że Dżuma jest Boską karą za grzechy mieszkańców Oranu. Jego postawa zmienia się jednak w miarę postępu zarazy, a jego konkluzje stają się bardziej złożone i mniej kategoryczne. Choć ostatecznie nadal dąży do akceptacji wyroków sił wyższych, jego droga do tej akceptacji jest trudna i pełna wątpliwości.

Kontekst Mit Syzyfa, kolejnego dzieła Camusa, pomoże nam lepiej zrozumieć, dlaczego bunt jest bardziej owocną postawą wobec nieuchronnych nieszczęść. W tym eseju filozoficznym, Camus przedstawia obraz Syzyfa, który został skazany przez bogów na wieczne wtaczanie głazu na szczyt góry. Syzyf, podobnie jak ludzkość, jest świadomy beznadziejności swojego zadania, a jednak buntuje się poprzez samą determinację do kontynuowania swojego wysiłku. Pomimo tego, że bogowie wydają wyroki, które wydają się być nie do przezwyciężenia, Syzyf nie akceptuje swojego losu w tym sensie, że nie rezygnuje z działania.

Podobnie jak Rieux w "Dżumie", Syzyf nie poddaje się fatalizmowi. Jego bunt nie jest jedynie aktem sprzeciwu, ale również deklaracją wolności i godności człowieka. Z tej perspektywy, Camus zdaje się argumentować, że bunt w obliczu nieuchronnych wyroków jest jedynym sposobem, aby zachować ludzką godność i moralność.

Dostrzegamy te tematy również w "Braciach Karamazow" Fiodora Dostojewskiego. Postać Iwana Karamazowa reprezentuje skrajną postawę buntu przeciwko boskim wyrokom. Iwan kwestionuje istnienie Boga, który pozwala na zło i cierpienie na świecie, stawiając moralne pytania, które nie znajdują łatwych odpowiedzi nawet w najszerszych laickich naukach. Kontrastująca z nim postać Aloszy Karamazova reprezentuje wiarę i akceptację, mimo nieuchronnego zła w świecie. Alosza nie wyrzeka się swojej wiary ani nie rezygnuje z nadziei na boskie miłosierdzie, co ilustruje trudność zrównoważenia wiary i racjonalnego myślenia.

W podsumowaniu, obie postawy — bunt i akceptacja — są fundamentalne w ludzkim doświadczeniu konfrontacji z wyrokami sił wyższych. Poprzez "Dżumę" Alberta Camusa oraz kontekstualne odwołania do "Mitu Syzyfa" i "Braci Karamazow," widzimy, że bunt i akceptacja mogą współistnieć jako odpowiedzi na egzystencjalne wyzwania, każda ze swoimi unikalnymi zaletami i ograniczeniami. Bunt oferuje moralną odwagę i determinację w obliczu cierpienia, podczas gdy akceptacja przynosi spokój i zrozumienie wobec nieuniknionych wyroków. W literaturze, te postawy odzwierciedlają skomplikowaną naturę ludzkiego doświadczenia i oferują głębokie wglądy w nasze podejście do nieuchronnych trudności życia.