Bohaterowie romantyczni: samotni z wyboru czy z przymusu?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 26.10.2024 o 20:37

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 21.10.2024 o 15:24

W literaturze romantycznej motyw samotności jest często analizowany poprzez losy różnych bohaterów. Samotność w tych dziełach może być zarówno świadomym wyborem postaci, jak i wynikiem okoliczności, które ich otaczają. Romantyczni bohaterowie często zmagają się z wewnętrznymi konfliktami, które prowadzą do ich izolacji. W tej rozprawce omówimy, czy wybrani bohaterowie romantyczni są samotni z wyboru, czy z przymusu, na przykładzie Konrada z "Dziadów" Adama Mickiewicza, Wertera z "Cierpień młodego Wertera" Johanna Wolfganga Goethego oraz Kordiana z "Kordiana" Juliusza Słowackiego.

Konrad, jeden z głównych bohaterów "Dziadów" części III Adama Mickiewicza, jest postacią, która doświadczyła samotności jako konsekwencji swoich wyborów, a także siły wyższej, co czyni tę kwestię bardziej złożoną. Konrad świadomie oddziela się od społeczeństwa, wybierając samotność jako drogę do spełnienia swojej misji. Jego ambicje są ogromne – pragnie on zbawić swój naród i staje się w pewnym sensie męczennikiem idei narodowej. Konrad utożsamia się niemalże z Bogiem, wyzywając Go do walki, co pokazuje, że jego samotność częściowo wynika z jego wyborów: pragnienia dominacji i niespełnienia w świecie ludzi. Jednak oprócz świadomego dokonania wyboru, Konrad jest także zmuszony do izolacji przez realia historyczne i społeczne. Polska pod zaborami, prześladowania, aresztowanie – wszystko to tworzy kontekst, w którym bohater nie ma zbyt wiele możliwości działania. W efekcie, mimo swej woli działania na rzecz ojczyzny, pozostaje sam w swej walce i wewnętrznych przemyśleniach. Konrada można więc uznać za postać, której samotność jest po części wynikiem jego własnych wyborów i dążeń, a po części okoliczności, które wymuszają na nim oddalenie od innych.

Z kolei Werter, bohater "Cierpień młodego Wertera" Goethego, jest przykładem postaci, której samotność wynika głównie z przymusu oraz emocjonalnego niespełnienia. Werter zakochuje się w Lotcie, która jest już zaręczona z innym mężczyzną. Jego beznadziejne uczucie oraz niemożność pogodzenia się z rzeczywistością sprawiają, że pogrąża się w coraz głębszej samotności. Czuje się niezrozumiany przez społeczeństwo i nie znajduje w nim miejsca dla siebie. Choć można by pomyśleć, że Werter sam wybiera izolację, oddalając się od przyjaciół i bliskich, to jednak jego wybory są w dużej mierze zdeterminowane jego emocjami, nad którymi nie potrafi zapanować. Werter staje się ofiarą swoich własnych uczuć, które prowadzą go do nieuniknionego tragicznego końca. W jego przypadku samotność wydaje się więc bardziej przymusowa, wynikająca z niespełnionej miłości i wewnętrznego rozdarcia niż świadomego wyboru samotności jako stylu życia.

Kordian z dramatu Juliusza Słowackiego, podobnie jak Konrad, to postać, której samotność ma wielorakie przyczyny. Kordian odczuwa silne niezadowolenie ze świata. Jego wewnętrzne rozterki prowadzą do izolacji. Marząc o wielkich czynach, Kordian czuje się niezrozumiany przez otoczenie i dostrzega obojętność społeczeństwa. Samotność Kordiana jest wyborem wynikającym z jego ambicji i pragnienia czynu, ale także koniecznością, którą wymusza na nim rzeczywistość. Podobnie jak Konrad, Kordian dąży do wielkości i heroizmu, co w naturalny sposób oddala go od zwykłych ludzi. Samotność staje się wówczas niemalże konsekwencją jego poszukiwań sensu istnienia i dążeń do zmiany świata. Niemniej, dramatyczne wydarzenia prowadzące do jego upadku ukazują również, jak nieprzyjazne warunki zewnętrzne mogą zniweczyć każde marzenie, czym samotność jest w końcu nie tylko wyborem, lecz wymuszoną konsekwencją.

Reasumując, bohaterowie romantyczni często stają się ofiarami zarówno swoich wyborów, jak i przymusowych okoliczności, co prowadzi ich do samotności. Konrad z "Dziadów" dąży do wielkości i idei, co czyni go samotnym bohaterem z wyboru, choć również będącym pod wpływem zewnętrznych warunków. Werter z "Cierpień młodego Wertera" cierpi głównie z powodu miłości i wewnętrznego rozdarcia, czyniąc jego samotność przymusowym stanem. Kordian zaś, choć pragnie wzniosłości, w konsekwencji doświadcza samotności jako konieczności wynikającej z niezrozumienia i ambicji. Wydaje się zatem, że literatura romantyczna eksploruje samotność jako stan będący efektem zarówno świadomych decyzji jednostki, jak i sił, które ją otaczają.