Recepty na szczęśliwe życie w literaturze renesansu: "Na Lipę", "Pieśń IX" Jana Kochanowskiego

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 27.11.2023 o 15:21

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 26.11.2023 o 21:33

Szczęście - to pojęcie, które od zarania dziejów intrygowało ludzkość. Poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, jak osiągnąć pełnię radości i zadowolenia, nie ominęło także pisarzy renesansu. W tym okresie, kiedy sztuka i nauka ożywiały się na nowo, wielu autorów zastanawiało się nad tym, co determinuje prawdziwe spełnienie człowieka. Na przykładzie dwóch utworów: "Na Lipę" i "Pieśń IX" Jana Kochanowskiego, możemy dokładniej przyjrzeć się różnym receptom na szczęśliwe życie, które dominowały w literaturze renesansowej.

W kontekście "Na Lipę", która jest jednym z najbardziej znanych wierszy Kochanowskiego, możemy wyczytać pewną szczególną filozofię na temat osiągnięcia harmonii w życiu. Wiersz ten inspirowany był ideami nowożytnym stoicyzmu, który podkreślał potrzebę pogodzenia się z życiowymi trudnościami i akceptowania nieuniknionej zmienności świata. W "Na Lipę" Kochanowski kreśli obraz drzewa, które pomimo przemijania pór roku i nieuniknionego zwiędnięcia, nadal jest piękne. W ten sposób poeta przypomina nam o kruchości życia i konieczności akceptacji tego, co nieuchronne. Dlatego, zgodnie z renesansowymi ideami stoickimi, drogą do szczęścia jest pogodzenie się z nieprzewidywalnością losu i nieustanną zmiennością ludzkich przyjemności.

Drugim przykładem literatury renesansowej, który nawiązuje do różnych recept na szczęśliwe życie, jest "Pieśń IX" Jana Kochanowskiego. W tym wierszu Kochanowski podkreśla rolę umiarkowania i życia w zgodzie z naturą, czego doskonałym przykładem jest gospodarstwo wiejskie. Autor znajduje szczęście w prostocie życia, oddziałując na bliską naturę i czerpiąc z niej pokój i harmonię. W kontekście renesansowego humanizmu, to odnalezienie szczęścia w prostocie życia i kontakcie z naturą stanowiło przeciwwagę dla skomplikowanej i często pustej egzystencji miejskiej.

Oba przykłady wskazują na różne drogi do szczęśliwego życia, które dominowały w literaturze renesansowej. Stoicyzm, inspirowany nowożytną filozofią, wskazywał na konieczność akceptacji zmienności i nieuchronności losu. Natomiast "Pieśń IX" ukazywała prostotę życiową i harmonię z naturą jako ścieżkę do osiągnięcia pełni radości i zadowolenia. Obie filozofie, na swój sposób, zwracają uwagę na konieczność zgody na to, co niezależne od naszej woli, a jednocześnie dają możliwość odnalezienia szczęścia w naszym własnym życiu.

Literatura renesansu, z jej różnymi receptami na szczęśćie, stanowiła odbicie epoki, w której wielu ludzi poszukiwało sensu i radości w świecie pełnym niepewności. Choć różne, te recepty wskazywały na podobne wartości, takie jak akceptacja, prostota, harmonia, czy zgoda na to, co niezależne od człowieka. Być może to właśnie te idee nadal pozostają aktualne i mogą stanowić inspirację dla współczesnych, którzy również stawiają sobie pytanie, jak osiągnąć pełnię szczęścia w swoim życiu.