Kim jestem? Człowiek w poszukiwaniu swojej tożsamości. Odwołaj się do powieści Gombrowicza "Ferdydurke” i "Przedwiośnia" S. Żeromskiego

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 29.11.2023 o 16:25

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 28.11.2023 o 21:26

"Kim jestem? - człowiek w poszukiwaniu swojej tożsamości. Odwołaj się do powieści Gombrowicza "Ferdydurke" i "Przedwiośnia" Stefana Żeromskiego"

W poszukiwaniu swojej tożsamości człowiek często musi zmierzyć się z rozmaitymi wyzwaniami, trudnościami oraz wpływem otaczającego go społeczeństwa. Powieści "Ferdydurke" autorstwa Witolda Gombrowicza oraz "Przedwiośnie" Stefana Żeromskiego ukazują wspaniale ten problem poszukiwania tożsamości i wewnętrznej równowagi.

W głębinach ludzkiej duszy tkwi tajemnica własnego istnienia oraz potrzeba zrozumienia samego siebie. Zwracając się ku powieści "Ferdydurke" możemy dostrzec, że Gombrowicz skupia się na przerażającej rzeczywistości, w której człowiek jest przemieniany w marionetkę, pozbawioną swojej prawdziwej natury i tożsamości. Protagonista, Józio Kowalski, zostaje upokorzony i zdeprecjonowany przez innych, co prowadzi do niewłaściwego kształtowania swojej tożsamości. Ta powieść jest ostrym, satyrycznym odbiciem ludzkiej kondycji i konformizmu, które ograniczają jednostkową wolę i indywidualną tożsamość. Gombrowicz sugeruje, że tylko poprzez odrzucenie tłumu i konfrontację z własnym ja, można odkryć prawdziwą tożsamość.

Podobnie, ale w innym kontekście, zagadnienie to porusza Stefan Żeromski w powieści "Przedwiośnie". Główny bohater, Piotr Rawicz, to młody człowiek, który w poszukiwaniu swojego miejsca w społeczeństwie staje przed szeregiem dylematów. Konfrontowany z różnymi ideologiami, polityką i wyzwaniami życiowymi, bohater przeżywa wewnętrzną walkę i zmaga się z niewiadomą, kim tak naprawdę jest. Dopiero poprzez rozważne analizowanie swoich wyborów i działań, Piotr zaczyna odkrywać własną tożsamość i przekonuje się, że prawdziwe zrozumienie samego siebie jest możliwe tylko poprzez intelektualne i moralne dojrzewanie.

Obie powieści poruszają problem rozwoju tożsamości młodego człowieka. Gombrowicz, poprzez metaforyczne odbicie w postaci marionetki, wskazuje na zagubienie, będące wynikiem ograniczeń narzuconych przez społeczeństwo i potrzebę buntu przeciwko nim. Żeromski natomiast ukazuje, że odnalezienie tożsamości wymaga poszukiwań, nauki przez doświadczenie, odkrywania i mierzenia się z trudnościami, które formują człowieka. Obie powieści sugerują, że samo przyjęcie tożsamości narzuconej przez innych, bez krytycznego myślenia i samodzielnego refleksyjnego działania, jest jedynie iluzją i prowadzi do utraty tego, co czyni nas jednostkami.

Wynika z tego, że proces poszukiwania własnej tożsamości jest nieodłącznym i trudnym aspektem ludzkiego doświadczenia. Obydwie powieści stawiają nam pytanie: "Kim jestem?" i skłaniają do głębokiej refleksji. Gombrowicz i Żeromski pokazują, że tylko poprzez poznanie siebie, swobodne myślenie i działanie, człowiek może odnaleźć swoje prawdziwe "ja" i osiągnąć wewnętrzną równowagę.

Prace te stanowią ważne przesłanie dla młodych czytelników, wskazując na potrzebę autentycznego poszukiwania tożsamości i odwagi do kwestionowania panujących norm społecznych. Sam proces poszukiwania jest drogą do dojrzałości intelektualnej i moralnej, a kluczem do sukcesu jest odnalezienie swojej własnej drogi w życiu. Tylko wtedy człowiek może poczuć, że tożsamość jest jak starannie wyrzeźbiona statua, wyłaniająca się z chaosu przemijającego świata.