„Los musi się dopełnić, nie można go zmienić ani uniknąć, choćby prowadził w przepaść"- analiza.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 22.12.2023 o 17:56

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 12.12.2023 o 22:14

„Los musi się dopełnić, nie można go zmienić ani uniknąć, choćby prowadził w przepaść” – takie słowa ukazują nam istotę tragedii, kiedy losy głównych bohaterów są przesądzone i nieuchronnie prowadzą ku katastrofie. Wspaniałym przykładem takiej historii jest opowieść o królu Edypie, która sprawia, że zastanawiamy się nad sensem ludzkiego losu i roli, jaką odgrywa nasza wolna wola. Czy jesteśmy narzędziami w rękach przeznaczenia czy mamy wpływ na swoje życie? Aby rozważyć ten problem w kontekście historii Edypa, sięgniemy po dwa inne teksty kultury: tragedię Szekspira "Hamlet" oraz dramat Sofoklesa "Antygona".

Życie króla Edypa stanowi przykład tragicznej ironii losu. Już jako noworodek został skazany na nieuchronne spełnienie przepowiedni, która mówiła, że zabije własnego ojca i poślubi swoją matkę. Przerażony tym przepowiedział wyrzekł się swej ojczyzny Koryntu i postanowił niezależnie od własnego losu poradzić sobie z tragedią. Jednak jego starania były na próżno, a los płatał mu coraz okrutniejsze figle. Zabił własnego ojca Lajosa, nie wiedząc, że to on właśnie był jego prawdziwym ojcem. Następnie, pokonując Sfinksa i otrzymując rękę Jokasty w małżeństwie, spełnił drugą część przepowiedni, tym razem nie mając pojęcia, kim naprawdę jest jego żona. Wszelkie próby uniknięcia nieuchronności wydają się daremne - los musi się dopełnić.

Podobną nieubłaganą siłę przeznaczenia znajdujemy w tragedii „Hamlet” Williama Szekspira. Główny bohater jest zmuszony zmierzyć się z przewrotnym losem, który nakazuje mu zemstę za śmierć ojca. Jednak nawet jego determinacja i silna wola nie mogą zmienić radykalnego przebiegu wydarzeń. Hamlet, pełen niepewności i wątpliwości, wie jakie są konsekwencje jego czynów, ale jest bezradny w obliczu przemocy i chaosu świata. Jego próby zapanowania nad losem kończą się tragedią, w której wszyscy giną. Przeznaczenie zdaje się triumfować nad człowiekiem, a on sam jest jedynie pionkiem w grze losu.

W dramacie „Antygona” Sofoklesa pojawia się kolejny paradoks losu bohaterów. Antygona, choć zdaje się być niewielką istotą wobec potęgi państwa, postanawia sprzeciwić się dyrektywie króla Kreona i pochować swego brata Polinejkesa. Zadanie to graniczy z niemożliwością, jednak Antygona nieustępliwie staje w obliczu nieuchronnej klęski. Poświęca swoje życie dla większej wartości, niezależnie od królewskiego dekretu. Niewzruszona decyzją, robi to, co uważa za słuszne, nawet jeśli oznacza to dla niej śmierć. W tej historii widzimy, że niezależnie od wyborów, los nie zawsze bywa sprawiedliwy.

Podsumowując, los jest niewątpliwie tematem, który interesował ludzi od wieków, zarówno w starożytnej Grecji, jak i w czasach Szekspira czy dzisiaj. Przykłady takich historii, jak opowieść o Edypie, „Hamlet” czy „Antygona”, pokazują nam, że los często jest siłą nieodparcie prowadzącą nas ku przepaści. Niezależnie od naszych wysiłków i prób uniknięcia nieuchronności, jesteśmy jedynie marionetkami w rękach przeznaczenia. Jednak w tej beznadziejnej sytuacji warto dostrzec siłę ludzkiego ducha, który jest w stanie wybierać swoje działania nawiedzając nawet wiedzę o przyszłych konsekwencjach. W końcu, to właśnie w obliczu nieuchronności, możemy zyskać samowiedzę i dojrzeć moralnie.