W ludziach więcej rzeczy zasługuje na podziw, niż na pogardę? analiza "Dżumy" i odwołanie do tekstów kultury.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 22.12.2023 o 18:00

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 14.12.2023 o 8:15

Człowiek od wieków zmagając się z różnymi problemami, próbuje odnaleźć właściwą drogę, by sobą zarządzać, być sobą i wpływać na otaczającą go rzeczywistość. Działania człowieka, podejmowane w walce z trudnościami, różnią się w zależności od osobistych przekonań i sposobu pojmowania rzeczywistości. W powieści "Dżuma" Alberta Camusa czytelnik odkrywa głębokie przekonanie autora, że w każdym człowieku drzemie więcej rzeczy wartych podziwu niż pogardy. Jako sprawca i ofiara zarazem, człowiek na przestrzeni dziejów uczy się pojmować świat, tworzyć społeczeństwo i rozwijać ducha. Podobnie jak w życiu, tak i w literaturze, co możemy zauważyć sięgając do różnych dzieł kultury.

"Dżuma" to niezwykle potężne, a zarazem trudne do jednoznacznego zinterpretowania, dzieło literackie. Fabuła utworu rozgrywa się w mieście Oran, które zostaje dotknięte nagłym wybuchem epidemii dżumy. Ogarnięci strachem i izolacją mieszkańcy mijają się na ulicach, pozbawieni bliskości i wsparcia. Przyglądając się dżumie jako symbolowi cierpienia, przemijania i niszczycielskiej mocy, możemy zauważyć, że jest ona również metaforą kondycji ludzkiej. Camus pokazuje nam, że w trudnych czasach, kiedy wszystko wydawałoby się marnieć, człowiek odkrywa swoją prawdziwą naturę. Jednym z bohaterów jest doktor Rieux, który pracuje intensywnie nad zwalczaniem tej tragedii i staje się symbolem odwagi, poświęcenia i troski o innych. W swoim przemówieniu podkreśla on, że w obliczu przeciwności niektórzy ludzie są w stanie walczyć o dobro innych, ryzykując własne zdrowie i życie. To takie postawy zasługują na najwyższe uznanie i podziw.

Podobne przekonanie odnajdujemy także w innych tekstach kultury. W powieści "Zbrodnia i kara" Fiodora Dostojewskiego, bohater Raskolnikow w wyniku skomplikowanych przemyśleń popełnia morderstwo. Jednak w trakcie swojego życiowego doświadczenia dochodzi do wniosku, że nie jesteśmy sami na świecie. Człowiek potrzebuje innych ludzi, ich miłości i wsparcia. Chociaż Raskolnikow bezwzględnie narusza prawa innych, autor ukazuje nam, że w jego sercu jest miejsce na żal, refleksję i zmagania się z własną duszą. Mimo popełnionych błędów, istnieje w nim potencjał do zmiany, zdolność do pokonywania własnych ograniczeń i dążenia do ideałów, które sprawiają, że człowiek zasługuje na podziw.

W "Dżumie" Albert Camus podkreśla, że życie może być bezsensowne i pełne cierpienia, ale jest to także pole do odkrywania wartościowych cech człowieka. Autor ukazuje nam zarówno mroczne strony ludzkiego działania, jak i jaśniejsze przebłyski nadziei, które zrodziły się wskutek epidemii. Wiedział, że w trudnych czasach wydobywa się to, co najlepsze w naszej ludzkiej naturze. Podsumowując, "Dżuma" Alberta Camusa stawia pytanie o sens życia, walkę z cierpieniem i trudnościami. Autor jest przekonany, że w każdym człowieku tkwi potencjał wartego podziwu człowieka, który może rozwijać się w odpowiednich warunkach. Ludzie są zdolni do wielkich czynów i poświęcenia siebie dla dobra innych. Przez różnorodne teksty kultury, takie jak "Zbrodnia i kara" Dostojewskiego, ukazuje się nam podobne przekonanie, że w człowieku drzemie nieskończony potencjał, który zasługuje na podziw i uznanie.