Odwaga bohaterów literackich w „W pustyni i w puszczy” oraz „Opowieściach z Narnii”

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: dzisiaj o 8:40

Odwaga to jedna z najważniejszych cech, jaką mogą posiadać bohaterowie literaccy. Jest to wartość, która często decyduje o losach postaci oraz o tym, jak zostaną zapamiętane przez czytelników. Odwaga ma wiele odcieni – nie zawsze oznacza stawianie czoła niebezpieczeństwom w spektakularny sposób. Czasami przejawia się w codziennych decyzjach, pokonywaniu własnych lęków czy wierności własnym zasadom. W literaturze dziecięcej i młodzieżowej wielokrotnie spotykamy się z bohaterami, którzy muszą wykazać się odwagą, aby przezwyciężyć przeciwności losu. Doskonałymi przykładami są Staś i Nel z „W pustyni i w puszczy” Henryka Sienkiewicza oraz dzieci z „Opowieści z Narnii” C.S. Lewisa. Rozważając, na czym polega odwaga na podstawie tych utworów, można zobaczyć jej różne oblicza.

Pierwszym argumentem przemawiającym za tym, że odwaga może mieć różne kształty, są losy Stasia i Nel. Już sam fakt, że te dwoje dzieci zostało porwane i musiało odnaleźć się w zupełnie nieznanym, groźnym świecie Afryki, wymagał ogromnej siły ducha. Staś okazał się wyjątkowo odważny – brał na siebie odpowiedzialność nie tylko za siebie, ale przede wszystkim za młodszą Nel. Jego odwaga to przede wszystkim działania: ucieczka przed porywaczami, zdobywanie pożywienia, obrona przed dzikimi zwierzętami czy pokonywanie swych własnych słabości. Nie bał się trudnych decyzji, nawet gdy wiązały się one z ogromnym ryzykiem, jak chociażby w momencie, gdy musiał użyć rewolweru, aby obronić siebie i towarzyszy.

Z kolei odwaga Nel jest innego rodzaju – to raczej odwaga w znoszeniu trudności, wytrwałość i cierpliwość. Mimo że jest małym dzieckiem, nie traci nadziei nawet w najtrudniejszych chwilach. Znosi chorobę, głód, pragnienie, a także tęsknotę za domem. Potrafi cieszyć się drobiazgami, dodając otuchy towarzyszom podróży. Jej odwaga polega na sile psychicznej i wytrwałości, co jest równie ważne jak fizyczna walka ze światem zewnętrznym. Jak widać, Staś wykazuje odwagę czynu, a Nel odwagę ducha i serca.

Drugi argument dotyczący różnorodności odwagi można odnaleźć w „Opowieściach z Narnii” C.S. Lewisa. Tutaj kluczowymi bohaterami są rodzeństwo Pevensie – Piotr, Zuzanna, Edmund i Łucja. Ich odwaga ujawnia się w niezwykłych okolicznościach – trafiają do magicznego świata, w którym muszą walczyć ze złem, reprezentowanym przez Białą Czarownicę. Najstarszy Piotr zostaje dowódcą i rycerzem – prowadzi rodzeństwo do walki, bierze odpowiedzialność za innych, pomimo własnych obaw i niepewności. To klasyczny przykład odwagi przywódcy, który nie waha się podejmować trudnych decyzji dla dobra innych.

Odwaga Edmunda z kolei jest czymś innym: to przede wszystkim odwaga przyznania się do błędu. Najpierw zdradza rodzeństwo Białej Czarownicy, ale potem z wielką trudnością i lękiem przyznaje się do winy i chce naprawić swoje błędy, wrócić do bliskich, walczyć po stronie dobra. Edmund nie boi się konfrontacji z samym sobą, co wymaga ogromnej siły charakteru.

Łucja – najmłodsza z rodzeństwa, choć z pozoru delikatna, nie boi się mówić prawdy, nawet gdy wszyscy jej nie wierzą i ją wyśmiewają. To dowód odwagi w byciu wiernym sobie i swoim przekonaniom. Każde z rodzeństwa ukazuje inne oblicze odwagi: przywództwo, lojalność, umiejętność przebaczenia i walkę z własnymi słabościami.

Podsumowując, odwaga w literaturze nie jest jednowymiarowa. „W pustyni i w puszczy” oraz „Opowieści z Narnii” pokazują, że można być odważnym walcząc z niebezpieczeństwem, ale też pokonując własne lęki, wytrzymując trudności, okazując empatię czy przyznając się do winy. Odwaga polega zatem nie tylko na czynach spektakularnych, ale również na codziennym przezwyciężaniu słabości i stawianiu czoła przeciwnościom. Każdy z wyżej wymienionych bohaterów jest odważny na swój sposób – zarówno w wielkich, jak i w zwykłych sprawach życia codziennego. Dzięki temu stają się wzorem do naśladowania dla czytelników, pokazując, że odwagę nosimy w sobie, nawet jeśli czasem o tym zapominamy.