Motyw Arkadii w "Laurze i Filonie" Marii Pawlikowskiej- Jasnorzewskiej

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 30.01.2024 o 11:03

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 28.01.2024 o 12:30

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, wybitna poetka okresu międzywojennego, znana jest ze swojej subtelnej i melodyjnej poezji, w której często poruszała tematy miłości, przemijania i uroku życia. W jej twórczości ważne miejsce zajmuje motyw Arkadii, czyli utraconego raju, idealnego świata pełnego harmonii, piękna i miłości. W wierszu "Laura i Filon" poetka nawiązuje do tej tematyki, wprowadzając czytelnika w idylliczną przestrzeń wzorowaną na antycznej wizji sielankowej krainy.

Arkadia, stanowiąca symbol szczęścia, pokoju i niezakłóconego kontaktu z przyrodą, jawi się w tym utworze jako przestrzeń, w której możliwa jest prawdziwa, namiętna i bezproblemowa miłość. Świat przedstawiony w "Laura i Filon" to kraina wiecznej wiosny, gdzie wszystko rozkwita i nabiera barw, a natura sprzyja uczuciom głównych bohaterów. Już pierwsze zwrotki wskazują na harmonię świata przedstawionego: "W dolinie tęczy, gdzie się grań obłoku / W źrenicą blask zanurza po kolana". To poetycki obraz szczęśliwego miejsca, gdzie niebo łączy się z ziemią, tworząc niemalże bajkowy krajobraz.

Laura i Filon żyją w świecie odrealnionym, niemal onirycznym, gdzie ich uczucia mogą rozkwitać bez przeszkód, w zgodzie z otaczającą ich przyrodą. Ich wzajemna miłość i namiętność są jednocześnie czyste i pełne niewinności – są wyidealizowaną wersją uczucia, wolną od codziennych trosk i problemów. W ich wypadku Arkadia to nie tylko miejsce, ale stan ducha, który pozwala im doświadczać miłości w sposób absolutny i nieskażony.

W symbolicznym wymiarze Arkadia jest jednak miejscem utraconym, idealnym światem, za którym tęsknimy, a którego już nie ma. Wymiar ten wpisuje się w nostalgiczny i melancholijny ton wielu utworów Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, wyrażający świadomość nietrwałości i ulotności życia oraz ideałów. W tym kontekście wiersz "Laura i Filon" nabiera głębszego sensu – może być odczytany jako elegijna refleksja nad przemijaniem, nad pięknem, które jest tylko chwilowe i ulotne.

Laura i Filon, choć na pierwszy rzut oka żyją w świecie doskonałym, to w gruncie rzeczy znajdują się w miejscu, które istnieje tylko w sferze poezji, marzeń i idealnych wzorców. To, co w ich życiu wydaje się wieczne i niezmiennie piękne, w rzeczywistości jest tylko epizodem, pięknym momentem w nieustającej zmienności świata.

W swoim wierszu Pawlikowska-Jasnorzewska nie tylko odwołuje się do tradycyjnego motywu literackiego, ale też nadaje mu nowe znaczenie. Arkadia w "Laura i Filon" jest przestrzenią wyidealizowaną, refleksją nad naturą miłości i miejscem, w którym można się ukryć przed rzeczywistością. Jednak idealizacja ta jest zarówno ucieczką od codzienności, jak i świadomością, że prawdziwe życie zawsze pozostanie poza takim raju, pociągające swoją niedosiężnością i utraconym pięknem.

Reasumując, motyw Arkadii w "Laura i Filon" Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej jest wielowymiarowy – stanowi tło dla czystej i intensywnej miłości bohaterów, a zarazem symbolizuje utracony raj, miejsce, które istnieje tylko w sferze poetyckiego wyobrażenia. Utwór ten stanowi hołd dla ideału miłości, który jest tak samo piękny, jak nierealny w materii codziennego świata, a przez to – niezmiennie pożądany.