Sprzeczności w człowieku w "Makbecie" i "Konradzie Wallenrodzie"

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 30.01.2024 o 11:09

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 29.01.2024 o 16:18

Człowiek jako istota rozumna, przez wieki starał się zrozumieć siebie i otaczający go świat. Odkrywając tajniki natury, poznawał jednocześnie, że to, co tkwi w jego wnętrzu, jest często pełne sprzeczności i niejasności. Zagadnienie dualności ludzkiej natury powraca w literaturze, często jako klucz do interpretacji ludzkich działań. Fenomen ten zajmuje centralne miejsce w dwóch wielkich dziełach literackich: tragedii Williama Szekspira "Makbet" oraz utworze Adama Mickiewicza "Konrad Wallenrod".

Makbet, bohater tragedii Szekspira, jest postacią, w której działaniu manifestuje się zdecydowana sprzeczność. Już na początku dramatu pojawia się jako bohater, odznaczony za odwagę i męstwo. Jednak pod wpływem przepowiedni wiedźm i namów żony, Makbet dokonuje zbrodni, zabijając króla Duncana, by samemu zasiąść na tronie. Ten czyn jest zaprzeczeniem wszystkiego, za co wcześniej był szanowany i doceniany. Wewnętrzny konflikt Makbeta między ambicją a poczuciem moralności sprawia, że po dokonaniu zbrodni postać popada w obłęd. Władza, której tak pragnął, staje się dla niego przekleństwem, a obawa przed utratą tronu prowadzi go do kolejnych zbrodni. Makbet żyje w ciągłym konflikcie ze sobą samym, zmieniając się z honorowego wodza w krwawego tyrana.

"Konrad Wallenrod", utwór Mickiewicza, również prezentuje bohatera zmagającego się z własnymi sprzecznościami. Konrad, Litwin, który pod przybranym imieniem Wallenrod staje na czele zakonu krzyżackiego, to postać pełna wewnętrznych rozdarć. Jego głównym celem jest zemsta na Krzyżakach za krzywdy wyrządzone jemu i jego narodowi. Jednakże, wybierając drogę zdrady, wchodzi na ścieżkę, która jest sprzeczna z ideałem rycerskim i osobistym kodeksem honorowym. Kłamstwo i podstęp stają się jego bronią, a jednocześnie źródłem bólu i cierpienia. Podobnie jak Makbet, Konrad Wallenrod dochodzi do momentu, w którym pozostaje rozdarty między dążeniem do realizacji planu a poczuciem winy i świadomością tego, że jego działania mają również moralne konsekwencje. W obu przypadkach mamy do czynienia z ludźmi o wielkich aspiracjach i szlachetnych początkowych intencjach, którzy jednak w procesie realizacji swoich zamierzeń oddalają się od swoich idei.

Wnioskiem płynącym z analizy obu postaci jest to, że człowiek jest istotą pełną sprzeczności. Potrafi walczyć o szczytne cele, ale wraz ze wzrostem stawki może przechylić się ku ciemnej stronie i zagubić swój moralny kompas. Zarówno Makbet, jak i Konrad Wallenrod, stają się ofiarami własnych dążeń. Ich tragedie są efektem wewnętrznego rozdarcia oraz nieumiejętności pogodzenia się z własnymi demonami.

W obu opowieściach rezygnuje się z prostego oglądu ludzkiego charakteru. Pokazuje się, że droga do zbrodni często wytyczana jest przez konflikty wewnętrzne, a determinacja i ambicje mogą prowadzić zarówno do wielkości, jak i zguby. To przestroga przed kuszącym głosem władzy i ambicji, które mogą pchnąć człowieka do przekroczenia granic własnej moralności. Czytając o losach Makbeta i Konrada Wallenroda, widzimy, że człowiek jest istotą skomplikowaną, zmieniającą się i ewoluującą, ale też nękającą się wątpliwościami i sprzecznościami, które są nieodłącznym elementem jego natury.