Siła i słabość człowieka w lekturze "Dziady cz. 3" i "Kordian"

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 2.02.2024 o 21:03

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 1.02.2024 o 19:12

W literaturze polskiej motyw siły i słabości człowieka jest bardzo często eksploatowany, a wiele dzieł literackich ukazuje ten problem w przeróżnych aspektach. Do najważniejszych utworów, które podejmują tę tematykę, należą "Dziady" cz. III Adama Mickiewicza oraz "Kordian" Juliusza Słowackiego. Obie te lektury w wyraźny sposób ilustrują walkę pomiędzy słabościami a siłą, z którą przychodzi się zmierzyć głównym bohaterom – Gustawowi z dramatu Mickiewicza i Kordianowi z tragedii Słowackiego.

Na początku warto przyjrzeć się temu, jak przedstawiona jest siła ludzka w obu utworach. W "Dziadach" cz. III siłę Gustawa-Konrada można dostrzec przede wszystkim w jego niezachwianej wierze w sens walki o wolność Narodu. Za jego postawą stoi ogromna energia emocjonalna, która pozwala mu stać się głosem całego społeczeństwa. Konrad w Akcie I wzywa do walki z zaborcami, wyrażając swoją moc poprzez silne, nasycone emocjami monologi. Siła ta ma swój wyraz również w świadomości przywódczej roli poety w życiu społecznym, co Mickiewicz uznawał za swoje przesłanie.

Z kolei w "Kordianie" młody bohater wykazuje się siłą, kiedy podejmuje decyzję o próbie zamachu na cara Rosji. Jest to o tyle trudne, że Kordian jest człowiekiem pełnym wątpliwości i rozterek, a jego działanie wymaga niezwykłej odwagi i poświęcenia. Kordian pragnie wyzwalać Polskę, jednak jego motywacje są bardziej skomplikowane, gdyż łączy w sobie buntownicze zrywy z niemal dziecięcą naiwnością.

Niemniej jednak obie postaci wykazują również słabości, które wpływają na ich dalsze losy. U Gustawa-Konrada słabością jest jego skłonność do desperacji, a nawet do myśli samobójczych, które wynikają z konfliktu między mocą ducha a bezsilnością wobec rzeczywistości. Ta wewnątrzpsychiczna walka staje się odbiciem walki wielu Polaków w trudnych czasach niewoli. Mimo wielkiej wewnętrznej siły Konrad nie jest w stanie zmienić losów Narodu, co prowadzi go do wniosku o bezsensie indywidualnego działania.

W przypadku Kordiana, jego słabość przejawia się w jego wewnętrznym rozdarciu i nieumiejętności stawienia czoła presji, jaką niesie ze sobą planowany zamach. W momencie próby dokonania zamachu, Kordian nie jest w stanie dokonać morderstwa, a tym samym zawodzi w swoim postanowieniu. Wiele rozmów z diabłem, które wyraźnie skupiają się na moralnych i filozoficznych rozważaniach, odsłaniają jego słabość charakteru i brak gotowości do dokonania aktu, który miałby być wyrazem jego siły.

Równocześnie, w obu dramatach słabości bohaterów ukazane są jako coś ludzkiego i zrozumiałego. Zarówno Konrad, jak i Kordian, w swoich dylematach i błędach reprezentują ogół społeczeństwa, którego życie naznaczone jest koniecznością wyborów między słabością a siłą.

W konkluzji, zarówno "Dziady" cz. III, jak i "Kordian" prezentują siłę i słabość ludzką jako nieodłączne elementy ludzkiej egzystencji. Siła manifestuje się poprzez pragnienie wolności i odwagę do podejmowania działań, natomiast słabość przez wewnętrzne rozterki, emocjonalne wahania i moralne wątpliwości. Postaci Gustawa-Konrada i Kordiana to symbole nie tylko walki ducha narodowego, ale również uniwersalnej walki każdego człowieka pomiędzy tym, co go wewnętrznie ogranicza, a tym, co daje mu siłę do działania. Ta uniwersalność sprawia, że motywy te pozostają aktualne, poruszające i pełne głębokiego ludzkiego wymiaru.