Porównaj dwa romantyczne monologi- Kordiana na górze Mont Blanc i Wielka Improwizacje Konrada, ustal, jak bohaterowie rozumieja role poety w spoteczenstwie, wskaz podobienstwa i róznice.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 6.02.2024 o 13:41

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 3.02.2024 o 23:22

Romantyzm jako epoka swym nurtem głęboko wniknął w złożoność ludzkiego ducha, stawiając poety na piedestale medium między światem doczesnym a sferą ideałów, uczuć oraz niezgłębionych tajemnic ludzkiej egzystencji. W obrębie tej epoki wielu twórców poszukiwało odpowiedzi na pytanie o rolę poety w społeczeństwie, o jego misję i przeznaczenie. Dwa szczególne przykłady refleksji nad tym zagadnieniem znajdziemy w "Kordianie" Juliusza Słowackiego i "Dziadach" cz. III Adama Mickiewicza. Porównując monolog Kordiana na Mont Blanc z Wielką Improwizacją Konrada, można dostrzec jak romantyczni bohaterowie rozumieją swoje miejsce w rzeczywistości, zarówno w wymiarze indywidualnym, jak i społecznym.

Kordian w swoim monologu na Mont Blanc przeżywa moment uniesienia duchowego, który doprowadza go do zderzenia z potęgą przyrody i w efekcie – z własną małością. Stając na szczycie góry, symbolem wielkości i nieosiągalności, młody bohater uświadamia sobie, że poeta jest istotą wybraną, a zarazem samotną, która poprzez swoją duchową podróż i cierpienie ma aspiracje stać się przewodnikiem dla innych. Z monologu wyłania się obraz poety jako wieszcza, próbującego zrozumieć Boski zamysł oraz zjednoczyć świat materialny z duchowym, poszukującego odpowiedzi na pytania o sens ludzkiego istnienia. Kordian jest synonimem artysty romantycznego, który czuje się zobowiązany do głębokiej refleksji nad losem narodu i każdego człowieka indywidualnie.

Zupełnie inaczej kształtuje się postawa Konrada w "Dziadach" Adama Mickiewicza. W "Wielkiej Improwizacji", Konrad, który jest obdarzony ogromną siłą i pasją, zwraca się bezpośrednio do Boga, domagając się odpowiedzi i roli w dziele stworzenia. Mowa Konrada jest bardziej dynamiczna i bezpośrednia niż refleksje Kordiana. Wyznaje, że poeta jest tym, który tworzy świat na nowo, udoskonalając go według własnej wizji. Konrad nie dostrzega w sobie medium lub przewodnika duchowego, lecz niemal demiurga, którego zadaniem jest aktywne kreowanie rzeczywistości. Przy tym cała jego mowa jest także przepełniona uczuciem buntu i frustracji z powodu braku możliwości realizacji swojego przeznaczenia.

W obu monologach odnajdujemy podobieństwo w tym, że bohaterowie traktują swoją rolę poetycką poważnie i z wielkim zaangażowaniem. Obaj są przekonani o wyjątkowym znaczeniu twórcy w społeczeństwie, o jego roli jako reformatora i przewodnika. Zarówno Kordian, jak i Konrad odwołują się do transcendentalnych źródeł inspiracji i chcą mieć wpływ na losy świata. Dążą do pełnienia misji nie tylko w wymiarze estetycznym, lecz także moralnym i społecznym.

Różnica w koncepcji poety w społeczeństwie prezentowana przez obu bohaterów wynika z ich indywidualnych doświadczeń i temperatury emocjonalnej. Kordian poszukuje w poezji przede wszystkim drogi do zrozumienia świata i siebie w nim, jest to dla niego głównie pełna zadumy, introspektywna podróż. Konrad natomiast widzi w poezji przede wszystkim siłę do działania, narzędzie do kształtowania i zmieniania rzeczywistości, co jest odzwierciedleniem energicznego i aktywistycznego podejścia do roli poety w czasach Mickiewicza.

Podsumowując, romantyczni bohaterowie - Kordian i Konrad – postrzegają rolę poety w społeczeństwie jako misję niezwykle ważną, obarczoną ogromną odpowiedzialnością, lecz jednocześnie różnią się w swoim zrozumieniu tego, jak ta rola ma być realizowana. Gdzie Kordian jest kontemplacyjnym obserwatorem, tam Konrad staje się aktywnym twórcą, domagającym się prawa do kreowania rzeczywistości według swojego przekonania. Obie postaci wyrażają w ten sposób głęboki romantyczny ideał poety jako istoty wyjątkowej, posiadającej moc wpływania na bieg historii i serca ludzi.