Poznawanie świata i siebie poprzez podróżowanie

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 7.02.2024 o 18:41

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 4.02.2024 o 17:09

Czy podróżowanie jest tylko formą wypoczynku, czy też może pełnić głębszą, poznawczą funkcję? Wobec tak postawionego pytania rozmyślnie brnę w głąb refleksji na temat roli podróżowania w procesie poznawania zarówno otaczającego nas świata, jak i wnętrza samego siebie.

Podróżowanie od zawsze stanowiło dla człowieka sposobność do spotkania z różnorodnością kultur, doświadczeń i pejzaży. Poprzez wyjście poza ustalone, codzienne ścieżki naszego życia, dajemy sobie szansę na szerzenie horyzontów i zrozumienie, jak wielowymiarowy i różnorodny jest świat. W literaturze można odszukać niezliczone przykłady ukazujące wartość podróży, począwszy od wielkich epopei, jak Homerowa "Odyseja", poprzez "Podróże Guliwera" Jonathana Swifta, a na współczesnych reportażach Ryszarda Kapuścińskiego kończąc.

W "Odysei" Homer opisuje przygody, jakie spotykają Odyseusza powracającego do Itaki. Każda z nich stanowi dla bohatera nowe wyzwanie, lekcję, a nawet okazję do zmiany. Ulega przemianie z króla-wojownika w człowieka mądrzejszego, doświadczonego przez życie, który na przestrzeni lat wraca do domu z bogactwem wewnętrznym, niemożliwym do zdobycia bez odbycia tej trudy wędrówki.

"Podróże Guliwera" z kolei, mogłyby być odczytane jako satyryczny obraz społeczeństwa epoki, jednak w kontekście naszego tematu, uwidaczniają także podróż jako metaforę odkrywania różnorodności świata i budowania dystansu do tego, co znamy. Guliwer, podróżując do krain ludzi olbrzymów, maluchów, czy mieszkańców latającej wyspy Laputa, odkrywa, że świecie nie jest aż tak jednorodny, jak można by przypuszczać, przebywając nieprzerwanie w obrębie własnych, ograniczonych granic.

Ryszard Kapuściński udowadniał zaś w swoich reportażach, że podróżowanie to nieustanna szkoła życia. Spotkania z mieszkańcami odległych zakątków świata, obserwacja ich codziennych zmagań, uczestnictwo w ich rytuałach i zwyczajach staje się dla podróżującego lekcją empatii, tolerancji i szacunku dla odmienności. W swojej książce "Heban" Kapuściński przybliża czytelnikom portrety ludzi z afrykańskich krajów, pozwalając nam przez to lepiej zrozumieć zarówno odległe kultury, jak i nasze własne reakcje i uczucia wobec spotkanego.

Podróżowania nie można jednak ograniczyć wyłącznie do wymiaru poznawczego. Jest ono bowiem także drogą w głąb własnego ja. Samotność w obcym kraju, konieczność zmierzenia się z nieznanym, rozwiązywanie problemów w obcych językach – to wszystko testuje naszą odporność psychiczną, kreatywność, potrafi także odsłaniać nasze wcześniej nieznane strony osobowości. Jak wielu pisarzy i podróżników doświadczyło przełomu w swoim życiu lub twórczości będąc z dala od domu, właśnie dlatego, że zostali zmuszeni do spojrzenia na siebie z nowej perspektywy.

Podsumowując podróżowanie bywa i oglądem świata, i introspekcją. To doświadczenie umożliwiające lepsze zrozumienie otaczającej nas rzeczywistości, ale także nieoceniona okazja do spotkania samym sobą w nieznanym i pełnym wyzwań środowisku. Hurtownie nowych doświadczeń, jakie niesie ze sobą podróż, zmusza człowieka do ciągłego przewartościowywania dotychczasowych poglądów i nieustannie wzbogaca jego wewnętrzne życie. Można zatem śmiało stwierdzić, że w podróży tkwi ogromny potencjał edukacyjny, emocjonalny, a czasem nawet duchowy. Jedno jest pewne – kto podróżuje, ten nieustannie uczy się; o świecie, ludziach i o sobie.