Ludzka solidarność w obliczu cierpienia: analiza "Dżumy" Alberta Camusa

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.02.2024 o 18:39

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 9.02.2024 o 9:26

Cierpienie, jako nieodłączny element kondycji ludzkiej, od zawsze budziło pytania o możliwość współczucia i gotowość do niesienia pomocy bliźnim. W kontekście wspólnoty, solidarność staje się siłą, która pozwala na wspólne przezwyciężanie trudności oraz zmagań z trudnymi wydarzeniami. "Dżuma" Alberta Camusa skłania do refleksji nad ludzką solidarnością w obliczu nieszczęścia i cierpienia.

Tezą, którą postaram się obronić, jest stwierdzenie, iż w powieści "Dżuma" ludzka solidarność jawi się jako wartość, która jednoczy mieszkańców miasta i pozwala im walczyć z plagą cierpienia, choć manifestuje się ona na różne sposoby i bywa wystawiana na ciężkie próby.

Pierwszym argumentem potwierdzającym tę tezę jest zachowanie doktora Rieux. Medyk poświęca się pracy na rzecz chorych, nie zważając na własne ryzyko zarażenia. Pokazuje tym samym, jak solidarność zmienia się w cichą codzienną służbę. W przypadku Rieux, służba ta ma wymiar czysto zawodowy, jednakże przekracza go poprzez osobiste zaangażowanie i głębokie współczucie wobec pacjentów.

Drugim przykładem jest postać Tarrou, który pomoc innym stawia ponad swoje bezpieczeństwo, tworząc grupy sanitarne. Ta forma solidarności przekształca się w organizację społecznych działań na rzecz wspólnego dobra. Przejawem tego jest jego zaangażowanie w walkę z dżumą poprzez zapobieganie rozprzestrzeniania się choroby.

Kolejnym argumentem jest postawa Jana Ramberta, który na początku epizootii próbuje wydostać się z miasta, by spotkać się z ukochaną. Postać ta ewoluuje – z indywidualisty pragnącego wyłącznie własnego szczęścia przekształca się w osobę solidarną, gotową zrezygnować z osobistych dążeń na rzecz pomocy innym, co dowodzi możliwości zmiany priorytetów nawet w najbardziej samolubnych sercach.

Szczególną uwagę zasługuje także Joseph Grand, urzędnik, który każdego wieczora poświęca się niestrudzenie pracy nad poprawieniem kondycji miasta. Jego nazwisko, "Grand", które w języku francuskim oznacza "wielki", nie bez przyczyny symbolizuje wielkoduszność i poświęcenie dla wspólnoty.

Piątym dowodem na ludzką solidarność w "Dżumie" jest zachowanie księdza Paneloux, mimo iż jego solidarność ma inny wymiar – duchowy. W swoich kazaniach Paneloux stara się dawać ludziom nadzieję i pokrzepienie, choć konfrontacja z cierpieniem ostatecznie zmienia jego spojrzenie na wiarę i ludzkie przeznaczenie.

Szósty argument to działalność małżeństwa Michaudów, które w obliczu zagrożenia nie skupia się na żalu czy strachu, lecz odnajduje sens w zaangażowaniu na rzecz innych. Wspierają oni działania Tarrou i oferują swoją pomoc w walce z chorobą.

Siódmy przykład to samotne postacie, takie jak Othon, sędzia sądu administracyjnego, które zostając pozbawione codziennych obowiązków, odkrywają nową rolę opiekunów i współwalczących. Othon oferuje swoje usługi jako wolontariusz, co jest przejawem solidarności i dążenia do pokonania cierpienia poprzez czynne działanie.

Wreszcie, na pochwałę zasługuje postawa Cottarda, który początkowo wykorzystuje sytuację dla własnych korzyści, ale i jego postawa ewoluuje, a w momencie kiedy zostaje aresztowany, choć pozostaje negatywną postacią, jednakże staje się symbolem ludzkiej solidarności także poprzez wskazanie na jej brak.

Ostatnie dwa argumenty wskazują na subtelność portretu solidarności w "Dżumie", odpowiadając na pytanie, dlaczego ta cnota jest tak istotna w obliczu cierpienia. Bez solidarności bohaterowie nie zdołaliby odnaleźć nadziei i pogody ducha, a przede wszystkim, nie byliby zdolni do wspólnego działania. Solidarność to bowiem nie tylko pomoc, to również uczucie przynależności do grupy, które usprawnia koordynację działań i umacnia wiarę w sens i cel wspólnej walki.

Podsumowując, w "Dżumie" Alberta Camusa ludzka solidarność wyłania się jako kluczowa postawa umożliwiająca wspólnotę w walce z ogarniającym cierpieniem. Choć bywa wystawiana na próby, to w końcu przeważa, stając się zarówno źródłem nadziei, jak i narzędziem przetrwania wśród chaosu i strachu. Solidarność w powieści Camusa to nie tylko wspólne działanie, ale również zrozumienie i akceptacja cierpienia, które staje się uniwersalnym doświadczeniem, spajającym ludzi i umożliwiającym przetrwanie w najcięższych czasach.