Człowiek istnieje tylko wtedy, gdy zwraca się ku drugiemu człowiekowi

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 28.03.2025 o 21:27

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 29.10.2023 o 10:25

Literatura od zarania dziejów ludzkości stanowiła lustro, w którym człowiek mógł dostrzec nie tylko odbicie świata zewnętrznego, lecz także duchowe dylematy i wartości, które kierują jego życiem. Wielokrotnie poruszanym tematem jest relacja jednostki z innymi ludźmi oraz to, jak te relacje definiują naszą egzystencję. Zastanawiając się nad twierdzeniem, że "człowiek istnieje tylko wtedy, gdy zwraca się ku drugiemu człowiekowi", odnajdujemy w literaturze wiele dowodów na to, jak fundamentalny jest to aspekt naszej natury.

Jednym z dzieł, które doskonale ilustruje tę tezę, jest opowieść Alberta Camusa "Dżuma". W trakcie trwania epidemii w Oranie, mieszkańcy zmagają się nie tylko z chorobą, ale również z izolacją i samotnością. To właśnie w obliczu zagrożenia ludzie zaczynają szukać siebie nawzajem – pomagają sobie, troszczą się o siebie, organizują wspólne działania. Postać doktora Rieux, który nie ustaje w walce o życie innych, pokazuje, że prawdziwe znaczenie istnienia odnajdujemy nie w samotności, lecz w relacjach z drugim człowiekiem. Camus, poprzez swoją historię, ukazuje, że nasza wartość i sens życia nabierają kształtu w momencie, gdy patrzymy poza własne potrzeby i troski, ku dobru innych.

Podobnym przykładem jest powieść Elizy Orzeszkowej "Nad Niemnem". W tej książce relacje międzyludzkie są kluczowym elementem życia bohaterów. Justyna Orzelska, poszukująca swojego miejsca na ziemi, odnajduje sens swojego istnienia dzięki miłości i bliskości z Janem Bohatyrowiczem oraz poprzez nawiązanie głębokiej więzi z innymi mieszkańcami zaścianka. Jej podróż ukazuje, że prawdziwe spełnienie i szczęście pochodzą z integracji z innymi i zrozumienia ich wartości.

Inną ważną lekturą, która podejmuje tę problematykę, jest "Zbrodnia i kara" Fiodora Dostojewskiego. Główny bohater, Rodion Raskolnikow, podejmuje próbę zdefiniowania siebie poza społeczeństwem, dopuszczając się morderstwa. Jednak jego samotność i izolacja prowadzą go jedynie do wewnętrznego rozdarcia i poczucia bezsensu. Dopiero kiedy zaczyna otwierać się na miłość Soni i na jej empatię, odnajduje drogę do wewnętrznego odrodzenia i moralnego przebudzenia. Dostojewski pokazuje, że prawdziwa odnowa i istnienie człowieka są możliwe tylko wtedy, gdy potrafimy wyjść poza własne ego i nawiązać autentyczną więź z innymi.

Trzeba również wspomnieć o "Małym Księciu" Antoine’a de Saint-Exupéry’ego. Historia tej niewielkiej książeczki w sugestywny sposób przedstawia prawdę o międzyludzkich więziach. Mały Książę, podróżując po różnych planetach, spotyka różne postacie, lecz to przyjaźń z lisem i miłość do róży uczą go, co tak naprawdę jest ważne w życiu. To, co czyni nas wyjątkowymi, co nadaje sens naszemu istnieniu, to zdolność do tworzenia więzi z innymi, do troski o nich i pielęgnowania relacji.

W literaturze wzajemne relacje między ludźmi są fundamentem, na którym opiera się nasza tożsamość i istota człowieczeństwa. Wspominane przykłady pokazują, że człowiek istnieje w pełni tylko wtedy, gdy otwiera się na innych, gdy przestaje być samotną wyspą i zaczyna funkcjonować jako część większej całości. W trudnych chwilach, jakie stawia przed nami życie, to właśnie relacje międzyludzkie dają nam siłę i sens. Literatura uczy nas, że nasza egzystencja nabiera prawdziwej wartości dopiero wówczas, gdy zwracamy się ku drugiemu człowiekowi, odkrywając w tym akcie głębsze znaczenie samego życi