Studium przypadku 7-letniego chłopca z AuDHD i nieprzystosowaniem społecznym
Przedmiot: Chemia
Dodane: dzisiaj o 8:21
Studium przypadku: 7-letni chłopiec z AuDHD oraz cechami nieprzystosowania społecznego
Dane podstawowe
Imię: Julek Wiek: 7 lat Klasa: I szkoły podstawowej Miejsce zamieszkania: duże miasto w Polsce Opiekunowie: rodzice, oboje pracującyWywiad rodzinny i anamneza
Julek jest drugim dzieckiem w rodzinie, ma starszą siostrę (10 lat). Rozwój prenatalny bez powikłań, ciąża donoszona. Poród naturalny. Rozwój fizyczny przebiegał prawidłowo, wszystkie etapy – siadanie, chodzenie, gaworzenie – osiągane w wymaganym wieku, choć rodzice zauważyli, że chłopiec później niż rówieśnicy mówił pełnymi zdaniami i słabiej nawiązywał kontakt wzrokowy. W wieku 5 lat zdiagnozowano u niego cechy ze spektrum autyzmu oraz ADHD (obecnie diagnozowane w nurcie "AuDHD" – współwystępowania ASD i ADHD). Chłopiec uczęszczał do przedszkola integracyjnego, a obecnie do szkoły rejonowej z oddziałem integracyjnym.Objawy kliniczne i zachowania
Objawy ze spektrum autyzmu: - Trudności w rozumieniu kontekstu społecznego (np. odczytywanie emocji, rozumienie żartów, sarkazmu). - Skłonność do dosłownego odbioru komunikatów. - Problemy z utrzymywaniem kontaktu wzrokowego. - Preferowanie zabawy w pojedynkę lub powtarzalnej aktywności (np. układanie samochodzików według koloru i wielkości). - Zmieniona reakcja na bodźce zmysłowe – nadwrażliwość słuchowa (hałas powoduje rozdrażnienie, a nawet płacz).Objawy ADHD: - Duża impulsywność, trudności z oczekiwaniem na swoją kolej podczas zabawy czy lekcji. - Nadmierna ruchliwość, nieumiejętność siedzenia spokojnie podczas zajęć. - Kłopoty z koncentracją, szybka utrata zainteresowania zadaniami. - Łatwe rozpraszanie się przez bodźce z otoczenia.
Opis funkcjonowania społecznego i trudności
W kontaktach z rówieśnikami Julek często zachowuje się nieadekwatnie do sytuacji. Nie czyta sygnałów niewerbalnych, nie wyczuwa momentu, kiedy ktoś nie chce już z nim rozmawiać lub bawić się. Zdarza mu się przerywać innym, wtrącać się, mówić bardzo głośno, czasem nie podejmować żadnego kontaktu, ignorować rozmówców. Ma tendencję do narzucania swoich zasad podczas zabawy i frustrację, kiedy grupa wybiera inne aktywności. Często popada w konflikty – albo wycofuje się całkowicie i izoluje, albo reaguje wybuchowo (krzyk, płacz, uderzanie dłonią w stół, trzaskanie drzwiami).Koledzy i koleżanki początkowo próbowali go angażować, ale z czasem coraz częściej pozostaje sam na przerwach. Zdarza się, że dzieci kpią z jego zachowania (np. „Julek jest dziwny”), co dodatkowo pogłębia wycofanie i obniża poczucie własnej wartości chłopca.
W domu Julek jest bardziej otwarty, jednak i tam występują trudności – potrafi mocno się złościć na siostrę, nie zawsze rozumie polecenia rodziców, zwłaszcza te złożone. Gdy bardzo się czymś zainteresuje (aktualnie są to pociągi), potrafi godzinami mówić na ten temat, nie zwracając uwagi na reakcje słuchaczy.
Funkcjonowanie szkolne
Nauczyciele informują, że chłopiec wymaga indywidualnego podejścia. Często nie wykonuje poleceń do końca lub robi coś innego, niż polecono całej klasie. Praca w grupach sprawia mu dużą trudność. Ma także problem z przestrzeganiem zasad obowiązujących w klasie.W przypadku nagłych zmian (np. nieobecność nauczyciela, odwołane zajęcia) reaguje silnym lękiem lub złością. Niechętnie uczestniczy w aktywnościach wymagających współpracy.
Interwencje i pomoc
Julek korzysta z terapii integracji sensorycznej oraz wsparcia psychologicznego. Ma zajęcia z pedagogiem specjalnym, który pomaga mu rozwijać kompetencje społeczne (trening umiejętności społecznych). W domu rodzice stosują plan dnia oparty na piktogramach, przewidują czas na wyciszenie i ruch.Szkoła próbuje integrować chłopca z grupą – organizuje wyznaczone zadania w parach, daje funkcje pomocnika. Niestety, część dzieci nadal dystansuje się od Julka.
Oceń:
Zaloguj się aby ocenić pracę.
Zaloguj się