Opieka nad pacjentem leżącym i monitorowanym podczas badania RTG klatki piersiowej
Przedmiot: Chemia
Dodane: dzisiaj o 14:52
Opieka nad pacjentem leżącym monitorowanym w oddziale chorób wewnętrznych podczas wykonywania badania RTG klatki piersiowej
Badanie rentgenowskie (RTG) klatki piersiowej to jedno z podstawowych narzędzi diagnostycznych wykorzystywanych w oddziałach chorób wewnętrznych, szczególnie w przypadku pacjentów z chorobami układu oddechowego, krążenia, a także przy podejrzeniu powikłań infekcyjnych czy nowotworowych. Wśród pacjentów hospitalizowanych, istotną grupę stanowią osoby leżące, niewydolne oddechowo lub krążeniowo, często z monitorowaniem funkcji życiowych (EKG, saturacja, ciśnienie tętnicze). Opieka nad takim pacjentem na każdym etapie badania RTG klatki piersiowej wymaga od zespołu pielęgniarskiego szczególnej uważności, wiedzy i umiejętności praktycznych. Celem niniejszej pracy jest omówienie czynności oraz specyfiki opieki nad pacjentem leżącym monitorowanym podczas wykonywania tego badania w oddziale chorób wewnętrznych.
---
1. Przygotowanie pacjenta do badania RTG klatki piersiowej
a) Przygotowanie psychiczne i informacyjne
Każdy pacjent, niezależnie od stanu zdrowia, powinien zostać odpowiednio poinformowany o celu, przebiegu oraz ewentualnych odczuciach związanych z badaniem RTG. Szczególnie ważne jest wyjaśnienie procesu osobom starszym, z zaburzeniami orientacji lub lękiem przed sprzętem medycznym. W przypadku pacjentów nieprzytomnych, informacje przekazuje się rodzinie lub opiekunom prawnym.b) Przygotowanie techniczne i fizyczne
Przed badaniem należy upewnić się, że pacjent został odpowiednio przygotowany według zaleceń pracowni RTG – usunięte są metalowe elementy (biżuteria, okulary, zamek w piżamie), a także, jeśli to możliwe, zdjęta odzież wierzchnia z okolicy klatki piersiowej. W przypadku pacjentów monitorowanych, szczególną uwagę zwraca się na prawidłowość zamocowania elektrod EKG, czujników saturacji (pulsyksymetr), przewodów do pomiaru ciśnienia czy cewników.---
2. Zapewnienie bezpieczeństwa pacjenta leżącego i monitorowanego
Wielu pacjentów internistycznych podłączonych do monitorów to osoby w cięższym stanie ogólnym: z dusznością, niestabilnością krążeniową, zaburzeniami rytmu serca czy hipotonią ortostatyczną. Przeniesienie takim chorym do pracowni radiologicznej z reguły nie jest możliwe – badanie wykonuje się więc łóżkowo, przy użyciu przenośnego aparatu RTG.Rolą pielęgniarki jest kompleksowa ocena stanu ogólnego pacjenta tuż przed badaniem oraz w trakcie (monitorowanie parametrów życiowych: ciśnienie, tętno, saturacja, rytm serca), a także reagowanie na zmiany tych parametrów. Należy zadbać o drożność dróg oddechowych (np. zabezpieczenie tlenoterapii, jeśli wymaga tego stan kliniczny, kontrola drożności rurki intubacyjnej/tracheostomijnej), a także o to, by przewody i kable nie uległy przypadkowemu wyrwaniu podczas przemieszczania pacjenta czy zmiany ułożenia ciała.
---
3. Współpraca z zespołem radiologicznym podczas badania
Podczas przygotowania do ekspozycji RTG, pielęgniarka wraz z technikiem radiologiem współpracuje przy odpowiednim ułożeniu pacjenta – najczęściej w pozycji leżącej na plecach. U niektórych chorych (np. z ciężką niewydolnością oddechową) każda zmiana pozycji może wywołać pogorszenie stanu klinicznego (zaburzenia saturacji, duszność, ból). Należy więc minimalizować czas przebywania w niewygodnej pozycji i szybko umożliwić powrót do pozycji dogodnej.Opieka pielęgniarska obejmuje też nadzór nad prowadzeniem monitoringu w sposób niezakłócający pracy aparatu RTG oraz niepogorszający jakości zdjęcia (elektrody i przewody powinny być tak ułożone, by nie zakłócały obrazu klatki piersiowej). Przed samą ekspozycją personel musi korzystać ze środków ochrony indywidualnej (osłony ołowiane, odzież ochronna), a pomieszczenie, w którym wykonywane jest badanie, powinno być przystosowane do pracy z promieniowaniem jonizującym.
---
4. Monitorowanie stanu pacjenta po badaniu
Bezpośrednio po zakończeniu badania pacjent powinien zostać oceniony pod kątem samopoczucia, pozycji ciała, ewentualnych objawów niepożądanych (nagłych zaburzeń świadomości, pogorszenia saturacji, bólu w klatce piersiowej, zaburzeń rytmu). Wszelkie nieprawidłowości natychmiast zgłasza się lekarzowi, a monitorowanie parametrów życiowych prowadzi się jeszcze przez pewien czas po zakończeniu procedury. Jeżeli doszło do przemieszczenia elektrod, drenów czy urządzeń medycznych, pielęgniarka przeprowadza ich ponowną kontrolę, zabezpieczenie i dokumentuje wszelkie działania w dokumentacji medycznej.---
5. Dokumentacja i współpraca z zespołem interdyscyplinarnym
Staranna dokumentacja pielęgniarska to niezbędny element pracy – należy zapisać przebieg badania, zastosowane środki ochronne, zmiany w stanie ogólnym pacjenta i czynności wykonane przed oraz po ekspozycji. Ważna jest również komunikacja z personelem, przekazywanie informacji dotyczących wszelkich nieprawidłowości zauważonych podczas opieki nad pacjentem, szczególnie lekarzowi prowadzącemu i radiologowi.---
Oceń:
Zaloguj się aby ocenić pracę.
Zaloguj się