Opowiadanie o tematyce fantastycznej

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 25.06.2024 o 11:56

Przedmiot: Język polski

Dodane: 20.06.2024 o 22:26

Magiczna Podróż Aleksandra

Był ciepły, letni wieczór, kiedy Aleksander, piętnastoletni uczeń liceum, zdecydował się na spacer po lesie otaczającym jego rodzinne miasteczko. Miał nadzieję, że samotna przechadzka pozwoli mu oderwać się od codziennych problemów i złożonych szkolnych zadań. Chociaż znał ten las niemal na pamięć, nie spodziewał się, że tego wieczoru przeżyje coś, co zmieni jego życie na zawsze.

Idąc ścieżką, którą przemierzał już niezliczoną ilość razy, zauważył coś zupełnie nowego: małe, kamienne drzwiczki ukryte w korzeniach starego dębu. Ich antyczny charakter i nadgryziony zębem czasu wygląd przyciągnęły jego uwagę. Ciekawość wzięła górę i Aleksander postanowił je otworzyć, choć przez chwilę zastanawiał się, czy to przypadkiem nie jakieś psikusy jego przyjaciół. Drzwiczki prowadziły do wąskiego tunelu, którego koniec ginął w mroku. Po krótkim wahaniu wziął głęboki oddech i wszedł do środka, mając w sercu mieszankę lęku i ekscytacji.

Przechodząc przez mroczny tunel, wkrótce zauważył, że otacza go ciepłe, złote światło. Na jego końcu otworzył się przed nim krajobraz zupełnie inny niż mógłby sobie wyobrazić. Niebo świeciło lśniąco pomarańczowym blaskiem, a ziemia była porośnięta niespotykanymi roślinami, które delikatnie luminescencyjnie świeciły. Pośród niskich wzgórz i szerokich, trawiastych równin biegały dziwne stworzenia przypominające jednocześnie jelenie i skrzydlate smoki, co tylko podkreślało magiczny charakter tego miejsca.

Aleksander szedł przed siebie, oszołomiony niezwykłością otaczającego go świata. Jego kroki były ostrożne, ale pełne ciekawości. Wkrótce natknął się na grupę istot, które przypominały humanoidalne postacie ze skrzydłami motyli, a ich oczy błyszczały jak szmaragdy. Początkowo wzięły go za intruza, lecz wkrótce najwyraźniej doszły do wniosku, że nie stanowi zagrożenia. Jedna z nich, wyraźnie będąca przywódcą, podeszła do Aleksandra i zadała pytanie w języku, którego Aleksander nigdy wcześniej nie słyszał, ale mimo to rozumiał:

- Kim jesteś, przybyszu?

Aleksander, nie zastanawiając się zbyt długo, odpowiedział z szacunkiem:

- Jestem Aleksander. Trafiłem tutaj przez magiczne drzwiczki w moim świecie.

Przywódca istot, którego imię brzmiało Aelanor, skinął głową i uśmiechnął się łagodnie, co dodało Aleksandrowi otuchy.

- Jesteś pierwszym człowiekiem, który od setek lat przekroczył naszą granicę – powiedział. – Nasz świat nazywa się Luminara, a włada nim tajemnicza i potężna królowa Esmeralda. Jednakże, nasz świat znajduje się w wielkim niebezpieczeństwie.

Aleksander poczuł, że musi dowiedzieć się więcej.

- Co się tutaj dzieje? - zapytał zaniepokojony.

Aelanor z westchnieniem rozpoczął opowieść. Przedstawił mu historię królestwa Luminara i jego władczyni, królowej Esmeraldy, która została uwięziona przez złego czarownika Malakarna. Malakarn, pragnąc przejąć władzę nad całym światem Luminary, zamknął królową w magicznym więzieniu, które mogły otworzyć tylko trzy starożytne artefakty, rozrzucone po różnych zakątkach królestwa. Aleksander poczuł w sercu nieodparte pragnienie pomocy.

- Pokażcie mi, gdzie mam iść, aby zdobyć te artefakty – powiedział z determinacją.

Aelanor skinął głową, i tak rozpoczęła się niebezpieczna wyprawa, której celem było uratowanie królowej Esmeraldy. Aleksander był prowadzony przez Aelanora i jego skrzydlate towarzyszki, przemierzając rzeki pełne wirów czasu, wspinając się na smocze góry i przemykając przez tajemnicze labirynty w gęstwinach. Każdy artefakt był strzeżony przez magiczne zagadki i złośliwe pułapki, które Aleksander z trudem, ale skutecznie pokonywał. Było to dla niego niezwykłe doświadczenie, które rozwijało jego umiejętności oraz odwagę.

Pierwszy artefakt znajdował się w sercu Smoczych Gór, w jaskini strzeżonej przez wielkiego, ogniowego smoka. Dzięki sprytowi i odwadze Aleksander zdołał uniknąć jego mocy i zdobyć pierwszy skarb. Drugi artefakt był ukryty w głębokim lesie, w miejscu zamieszkanym przez Dryady, które postawiły przed nim skomplikowaną zagadkę. Aleksander, dzięki swojej inteligencji i logice, zdołał rozwiązać zagadkę i zdobyć drugi artefakt. Ostatni, trzeci artefakt był najtrudniejszy do zdobycia, ukryty w ruiny dawnego zamku Malakarna, pełnego magicznych osłon i iluzji, które Aleksander zdołał przechytrzyć.

Gdy wreszcie zdobył wszystkie trzy artefakty, udał się do miejsca, gdzie była uwięziona królowa Esmeralda. Tam stoczył ostateczną walkę z Malakarnem, który próbował go powstrzymać. Walka była ciężka i wyczerpująca, ale siła przyjaźni, którą nawiązał z mieszkańcami Luminary, oraz własna niezłomna odwaga pozwoliły mu pokonać czarownika i uwolnić królową.

Esmeralda okazała się piękną, eteryczną istotą, której wdzięk i blask emanowały czystą magią. Podziękowała Aleksandrowi za jego odwagę i poświęcenie.

- Jesteś naszym wybawcą, Aleksandrze. Zawsze będziesz mile widziany w Luminarze – powiedziała. – Ale teraz czas, abyś wrócił do swojego świata. Jesteś potrzebny tam, tak samo jak tutaj.

Królowa wskazała drogę powrotną, a Aleksander przeszedł znów przez magiczne drzwiczki, wracając do swojej codzienności. Gdy otworzył oczy, znajdował się z powrotem w swoim miasteczku, przy starym dębie, ale już nic nie było takie jak wcześniej.

Nikt z jego przyjaciół ani rodziny nie uwierzyłby w tę niezwykłą historię, gdyby ją opowiedział. Jednak Aleksander wiedział, że świat pełen magii i niesamowitych stworzeń istnieje naprawdę. Od tamtej pory jego życie stało się bardziej kolorowe, a serce pełne nadziei i odwagi na przyszłość. Spacerując znów po lesie, wiedział, że gdzieś tam istnieje dróżka, która prowadzi do krainy Luminary, a on zawsze będzie gotów, by wrócić, gdy kolejny raz królestwo będzie go potrzebować.