Porównanie budowy mózgowioczaszki bydła, konia, psa i świni

Rodzaj zadania: Zadanie domowe

Dodane: godzinę temu

Streszczenie:

Porównaj mózgoczaszkę bydła, konia, psa i świni. Poznaj różnice w kształcie czaszki, kościach sklepienia oraz cechach gatunkowych ważnych w anatomii weterynaryjnej.

Porównanie budowy mózgoczaszki bydła, konia, psa i świni

Mózgoczaszka (*neurocranium*) otacza mózgowie i współtworzy podstawę, sklepienie oraz ściany jamy czaszki. Poniższe zestawienie dotyczy przede wszystkim dorosłych zwierząt. U młodych osobników szwy i granice między kośćmi są wyraźniejsze; u psa kształt czaszki silnie zależy od rasy.

Uwaga do załączonych materiałów: kość skrzydłowa i lemiesz należą do trzewioczaszki, dlatego nie zostały tutaj osobno porównane. Uwzględniono natomiast kości czołowe, ciemieniowe i sitową, które są niezbędne do pełnego omówienia mózgoczaszki.

1. Ogólny kształt mózgoczaszki i kości sklepienia

| Cecha / struktura | Bydło | Koń | Pies | Świnia | |---|---|---|---|---| | Ogólny kształt mózgoczaszki | Szeroka i masywna. Charakterystyczna jest rozległa okolica czołowa. | Wydłużona; w porównaniu z długą trzewioczaszką część mózgowa jest stosunkowo niewielka. | Bardzo zmienna: od wydłużonej do krótkiej i zaokrąglonej. U wielu ras mózgoczaszka jest wyraźnie wysklepiona. | Masywna, z wysoko położoną okolicą karkową. Kształt zmienia się z wiekiem i typem użytkowym. | | Kość czołowa — *os frontale* | Bardzo rozbudowana; zajmuje znaczną część sklepienia i dochodzi daleko doogonowo. | Tworzy okolicę czołową oraz część sklepienia i ściany oczodołu. Nie wypiera kości ciemieniowych ze sklepienia tak jak u bydła. | Tworzy donosową część sklepienia. Jej kształt i wysklepienie zależą od rasy. | Rozbudowana i silnie upowietrzniona u dorosłych osobników. | | Kości ciemieniowe — *ossa parietalia* | U dorosłego bydła przesunięte głównie na boczne i doogonowe okolice czaszki; ich udział w widocznym od góry sklepieniu jest ograniczony. | Dobrze rozwinięte; tworzą znaczną część sklepienia za kośćmi czołowymi. | Tworzą dużą część sklepienia oraz ścian bocznych mózgoczaszki. | Współtworzą sklepienie, ale ich wygląd zewnętrzny i granice zmieniają się wraz z rozwojem zatok i zrastaniem kości. | | Kość międzyciemieniowa — *os interparietale* | Zrasta się wcześnie z sąsiednimi kośćmi; u dorosłego osobnika nie stanowi łatwo rozpoznawalnej, samodzielnej kości. | Wcześnie łączy się z kośćmi ciemieniowymi; u dorosłego osobnika zwykle niewyodrębniona. | U młodych osobników może być rozpoznawalna; następnie zrasta się z sąsiednimi kośćmi. | Wcześnie zrasta się z okolicą potyliczną; u dorosłych zwykle niewidoczna jako osobna kość. | | Grzebień strzałkowy zewnętrzny — *crista sagittalis externa* | Brak typowego, silnego grzebienia biegnącego środkiem sklepienia, charakterystycznego dla wielu psów. | Obecny, zwłaszcza w doogonowej części sklepienia; przechodzi ku tyłowi w okolicę grzebienia karkowego. | Często bardzo wyraźny, szczególnie u psów o silnych mięśniach skroniowych. U części ras słaby lub niewykształcony. | Może być zaznaczony, ale jego rozwój zależy od wieku i budowy czaszki. Nie jest tak stałą cechą rozpoznawczą jak u wielu psów. | | Kresy skroniowe — *lineae temporales* | Wyznaczają granice dołów skroniowych po bokach rozległej okolicy czołowej. | Biegną ku tyłowi i zbliżają się do siebie w okolicy grzebienia strzałkowego. | Często zbiegają się, współtworząc grzebień strzałkowy; układ silnie zależny od rasy. | Wyznaczają granice przyczepu mięśni skroniowych; ich wyrazistość wzrasta wraz z rozwojem umięśnienia. | | Dół skroniowy — *fossa temporalis* | Położony przede wszystkim na bocznej powierzchni mózgoczaszki. | Wyraźny, wydłużony, położony bocznie i doogonowo od oczodołu. | Zwykle obszerny i głęboki; mieści silny mięsień skroniowy. | Dobrze zaznaczony, ograniczony przez kresy i grzebienie kostne. | | Wyrostek jarzmowy kości czołowej — *processus zygomaticus ossis frontalis* | Łączy się z wyrostkiem czołowym kości jarzmowej. | Łączy się z wyrostkiem czołowym kości jarzmowej. | Nie dochodzi do kości jarzmowej; pozostaje przerwa zamknięta więzadłem oczodołowym. | Nie zamyka kostnie oczodołu; brak pełnego połączenia z kością jarzmową. | | Kostne zamknięcie oczodołu od strony doogonowej | Pełny pierścień kostny. | Pełny pierścień kostny. | Niepełny pierścień kostny; uzupełniony więzadłem oczodołowym. | Niepełny pierścień kostny; uzupełniony więzadłem oczodołowym. | | Wyrostki rogowe — *processus cornuales* | Występują u osobników rogatych; są wyrostkami kości czołowych, a nie potylicznej. | Brak. | Brak. | Brak. | | Guzowatość międzyrożna — *protuberantia intercornualis* | Charakterystyczna dla okolicy między podstawami rogów; jej kształt zależy m.in. od rasy. | Brak. | Brak. | Brak. | | Zatoka czołowa — *sinus frontalis* | Bardzo rozbudowana i podzielona. U dorosłego bydła obejmuje rozległą część sklepienia i może wysyłać zachyłki do sąsiednich kości. | Dobrze rozwinięta; stanowi część układu zatoki czołowo-małżowinowej. | Zmienna, zwykle podzielona na części; u ras krótkoczaszkowych może być silnie zredukowana lub nieobecna. | Bardzo rozbudowana, wielokomorowa; z wiekiem rozprzestrzenia się doogonowo. | | Zachyłek rogowy zatoki czołowej | Występuje u dorosłych osobników rogatych; wnika do wyrostka rogowego. | Brak. | Brak. | Brak. |

2. Kość potyliczna i okolica karkowa

| Cecha / struktura | Bydło | Koń | Pies | Świnia | |---|---|---|---|---| | Kość potyliczna — *os occipitale* | Tworzy okolicę otworu wielkiego i znaczną część doogonowej ściany czaszki. Jej udział w sklepieniu jest ograniczony przez silny rozwój kości czołowych. | Tworzy doogonową ścianę czaszki oraz doogonową część podstawy. | Tworzy doogonową ścianę i część podstawy czaszki; okolica potyliczna często silnie urzeźbiona. | Tworzy wysoką, masywną okolicę karkową i część podstawy czaszki. | | Łuska potyliczna — *squama occipitalis* | Położona głównie na powierzchni doogonowej czaszki. | Dobrze rozwinięta; tworzy powierzchnię karkową nad otworem wielkim. | Zwykle wyraźnie wysklepiona; jej urzeźbienie zależy od rasy i umięśnienia. | Wysoka i rozbudowana, związana z silnym rozwojem okolicy karkowej. | | Grzebień karkowy — *crista nuchae* | Oddziela okolicę sklepienia od powierzchni karkowej; jego wygląd wiąże się z budową rozległej okolicy czołowej. | Wyraźny, poprzeczny; łączy się z grzebieniem strzałkowym zewnętrznym. | Często bardzo silny; tworzy doogonową granicę dołów skroniowych. | Silnie rozwinięty; stanowi charakterystyczne wyniesienie doogonowej części czaszki. | | Płaszczyzna karkowa — *planum nuchale* | Szeroka, położona na doogonowej powierzchni czaszki. | Rozległa, z miejscami przyczepu mięśni karku. | Jej kształt i nachylenie są zmienne rasowo. | Wysoka i rozległa, zwykle ustawiona stromo. | | Otwór wielki — *foramen magnum* | Ograniczony częściami kości potylicznej; leży pomiędzy kłykciami potylicznymi. | Tak samo; otoczony masywną kością potyliczną. | Tak samo; jego kształt wykazuje znaczną zmienność rasową. | Tak samo; położony w dolnej części wysokiej okolicy potylicznej. | | Kłykcie potyliczne — *condyli occipitales* | Parzyste, po bokach otworu wielkiego; tworzą połączenie z atlasem. | Duże, wyraźnie wypukłe; tworzą połączenie z atlasem. | Wyraźne, po bokach otworu wielkiego. | Masywne, po bokach otworu wielkiego. | | Wyrostki przykłykciowe — *processus paracondylares* | Długie i mocne, skierowane dobrzusznie. | Długie, wyraźne; położone bocznie od kłykci. | Krótsze; leżą przy puszkach bębenkowych i są z nimi topograficznie ściśle związane. | Bardzo długie i silnie rozwinięte; jedna z charakterystycznych cech podstawy czaszki świni. | | Kanał nerwu podjęzykowego — *canalis nervi hypoglossi* | Występuje w okolicy podstawy kłykcia; może być podzielony. | Występuje przy podstawie kłykcia. | Występuje przy podstawie kłykcia. | Występuje przy podstawie kłykcia. | | Część podstawna — *pars basilaris* | Tworzy doogonowy odcinek podstawy jamy czaszki; łączy się z kością podstawnoklinową. | Tak samo; na powierzchni dobrzusznej zaznaczają się przyczepy mięśniowe. | Tak samo; leży między okolicami skalistymi kości skroniowych. | Tak samo; jest masywna i stanowi część silnie zbudowanej podstawy czaszki. | | Guzki mięśniowe — *tubercula muscularia* | Zaznaczone na dobrzusznej powierzchni podstawy czaszki. | Zwykle wyraźne, związane z przyczepami mięśni dobrzusznych głowy. | Obecne, zwykle mniej masywne niż u dużych zwierząt gospodarskich. | Dobrze zaznaczone. | | Namiot móżdżku kostny — *tentorium cerebelli osseum* | Brak rozwiniętego kostnego namiotu charakterystycznego dla konia i psa; przegroda jest zasadniczo oponowa. | Obecny; powstaje przy udziale wyrostków i listew kostnych wewnątrz czaszki. | Obecny, zwykle dobrze rozwinięty. | Brak rozwiniętego kostnego namiotu charakterystycznego dla konia i psa; przegroda jest zasadniczo oponowa. |

3. Kość klinowa i otwory podstawy czaszki

| Cecha / struktura | Bydło | Koń | Pies | Świnia | |---|---|---|---|---| | Kość klinowa — *os sphenoidale* | Współtworzy podstawę czaszki; obejmuje kość przedklinową i podstawnoklinową. | Ten sam zasadniczy plan budowy. | Ten sam zasadniczy plan budowy. | Ten sam zasadniczy plan budowy. | | Kość przedklinowa — *os presphenoidale* | Położona donosowo od kości podstawnoklinowej; związana z okolicą kanałów wzrokowych. | Tak samo. | Tak samo. | Tak samo. | | Kość podstawnoklinowa — *os basisphenoidale* | Tworzy część podstawy środkowego dołu czaszki; mieści okolicę siodła tureckiego. | Tak samo; jej skrzydła uczestniczą w tworzeniu charakterystycznego układu kanału skrzydłowego. | Tak samo; w obrębie skrzydła występuje kanał skrzydłowy. | Tak samo; brak kanału skrzydłowego typu występującego u konia i psa. | | Dół przysadki — *fossa hypophysialis* | Obecny na powierzchni wewnętrznej kości podstawnoklinowej. | Obecny. | Obecny. | Obecny. | | Kanał wzrokowy — *canalis opticus* | Osobny; prowadzi nerw wzrokowy. Nie należy go utożsamiać z otworem oczodołowo-okrągłym. | Osobny; prowadzi nerw wzrokowy. | Osobny; prowadzi nerw wzrokowy. | Osobny; prowadzi nerw wzrokowy. | | Szczelina oczodołowa — *fissura orbitalis* | Połączona z otworem okrągłym w otwór oczodołowo-okrągły. | Występuje oddzielnie od otworu okrągłego. | Występuje oddzielnie od otworu okrągłego. | Połączona z otworem okrągłym w otwór oczodołowo-okrągły. | | Otwór okrągły — *foramen rotundum* | Nie występuje jako osobne ujście zewnętrzne — wchodzi w skład otworu oczodołowo-okrągłego. | Odrębny od szczeliny oczodołowej; komunikuje się z kanałem skrzydłowym. | Odrębny od szczeliny oczodołowej; komunikuje się z kanałem skrzydłowym. | Nie występuje jako osobne ujście zewnętrzne — wchodzi w skład otworu oczodołowo-okrągłego. | | Otwór oczodołowo-okrągły — *foramen orbitorotundum* | Obecny. | Brak. | Brak. | Obecny. | | Kanał skrzydłowy — *canalis alaris* | Brak. | Obecny. | Obecny. | Brak. | | Otwór skrzydłowy doogonowy i donosowy — *foramen alare caudale et rostrale* | Brak — nie ma kanału skrzydłowego. | Obecne; stanowią wejście i wyjście kanału skrzydłowego. | Obecne; stanowią wejście i wyjście kanału skrzydłowego. | Brak — nie ma kanału skrzydłowego. | | Otwór skrzydłowy mały — *foramen alare parvum* | Brak. | Charakterystyczny dodatkowy otwór związany z kanałem skrzydłowym. | Zwykle brak odrębnego otworu odpowiadającego typowej budowie u konia. | Brak. | | Otwór owalny — *foramen ovale* | Odrębny otwór dla nerwu żuchwowego. | Jego odpowiednikiem jest wcięcie owalne — *incisura ovalis* w brzegu otworu poszarpanego. | Odrębny otwór dla nerwu żuchwowego. | Odrębny otwór dla nerwu żuchwowego. | | Otwór poszarpany — *foramen lacerum* | Nie tworzy dużego otworu o układzie charakterystycznym dla konia. | Duży, nieregularny; w jego brzegu wyróżnia się m.in. wcięcie tętnicy szyjnej, owalne i kolcowe. | Nie tworzy dużego, otwartego otworu typowego dla konia. | Dobrze rozwinięty, nieregularny otwór podstawy czaszki. | | Kanał tętnicy szyjnej — *canalis caroticus* | Nie występuje w postaci typowej dla psa; u dorosłego bydła zewnątrzczaszkowy odcinek tętnicy szyjnej wewnętrznej zanika. | Brak pełnego kanału kostnego; występuje wcięcie tętnicy szyjnej w obrębie otworu poszarpanego. | Obecny; przebiega w okolicy podstawy czaszki przy puszce bębenkowej. | Obecny; związany z okolicą otworu poszarpanego. | | Zatoka klinowa — *sinus sphenoidalis* | Upowietrznienie okolicy klinowej jest zmienne; może łączyć się z rozbudowanym układem zatok. | Zwykle związana z zatoką podniebienną, tworząc układ klinowo-podniebienny. | Brak typowej zatoki klinowej. | Występuje; stopień rozwoju zależy od wieku. |

Ważne rozróżnienie: *canalis alaris* to kanał skrzydłowy, natomiast *canalis pterygoideus* to kanał skrzydłowaty. Są to różne struktury — nie należy stosować tych nazw zamiennie.

4. Kość skroniowa, okolica stawu skroniowo-żuchwowego i ucha

| Cecha / struktura | Bydło | Koń | Pies | Świnia | |---|---|---|---|---| | Kość skroniowa — *os temporale* | Współtworzy boczną ścianę i podstawę czaszki. Wyróżnia się części łuskową, skalistą i bębenkową. | Ten sam zasadniczy podział. | Ten sam zasadniczy podział. | Ten sam zasadniczy podział. | | Wyrostek jarzmowy kości skroniowej — *processus zygomaticus ossis temporalis* | Współtworzy mocny łuk jarzmowy. | Dobrze rozwinięty; współtworzy łuk jarzmowy. | Wyraźnie wygięty bocznie; współtworzy łuk ograniczający obszerny dół skroniowy. | Masywny, współtworzy silny łuk jarzmowy. | | Powierzchnia stawowa dla żuchwy | Dostosowana do ruchów bocznych podczas przeżuwania; słabiej obejmuje głowę żuchwy niż u psa. | Umożliwia ruchy boczne i przesuwne związane z rozcieraniem pokarmu. | Tworzy wyraźną, poprzecznie ustawioną powierzchnię, dobrze dopasowaną do głowy żuchwy; dominują ruchy zawiasowe. | Umożliwia zarówno ruchy zawiasowe, jak i przesuwne, zgodnie z wszystkożernym typem uzębienia. | | Wyrostek zastawowy — *processus retroarticularis* | Słabiej zaznaczony niż u psa. | Wyraźny; ogranicza powierzchnię stawową od tyłu. | Silnie rozwinięty; ogranicza przemieszczanie głowy żuchwy doogonowo. | Obecny; stopień rozwoju mniejszy niż typowo u psa. | | Otwór zastawowy — *foramen retroarticulare* | Zwykle brak typowego otworu zastawowego. | Obecny. | Obecny. | Obecny. | | Przewód słuchowy zewnętrzny — *meatus acusticus externus* | Kostny odcinek dobrze rozwinięty. | Kostny odcinek dobrze rozwinięty, skierowany bocznie. | Stosunkowo krótki odcinek kostny; duża część całego przewodu ma budowę chrzęstną. | Kostny odcinek długi i dobrze rozwinięty. | | Puszka bębenkowa — *bulla tympanica* | Duża, wydłużona; jej wnętrze podzielone na liczne komórki. | Stosunkowo niewielka, mniej wydęta niż u bydła, psa i świni. | Wyraźna, gładko zaokrąglona; wnętrze zasadniczo nie ma rozbudowanego układu drobnych komórek typowego dla bydła i świni. | Duża i silnie rozwinięta; wewnątrz liczne komórki bębenkowe. | | Komórki bębenkowe — *cellulae tympanicae* | Liczne; nadają puszce wielokomorową budowę. | Nie tworzą tak rozległego układu jak u bydła i świni. | Brak rozbudowanego układu drobnych komórek. | Liczne; charakterystyczna wielokomorowa budowa puszki. | | Wyrostek mięśniowy — *processus muscularis* | Związany z okolicą części kostnej trąbki słuchowej; mniej charakterystyczny niż u konia. | Długi i wyraźny; ważna cecha rozpoznawcza okolicy bębenkowej. | Brak długiego, charakterystycznego wyrostka typu końskiego. | Obecny w okolicy części bębenkowej; jego kształt różni się od długiego wyrostka konia. | | Wyrostek sutkowaty — *processus mastoideus* | Słabiej wyeksponowany niż u konia i psa. | Wyraźny, położony w sąsiedztwie wyrostka przykłykciowego. | Wyraźny; leży bocznie od okolicy otworu rylcowo-sutkowego. | Słabiej wyodrębniony zewnętrznie. | | Wyrostek rylcowaty — *processus styloideus* | Związany z połączeniem kości skroniowej z aparatem gnykowym. | Związany z połączeniem z aparatem gnykowym. | Niewielki; nie przypomina długiego wyrostka rylcowatego człowieka. | Związany z połączeniem z aparatem gnykowym. | | Otwór rylcowo-sutkowy — *foramen stylomastoideum* | Obecny; zewnętrzne ujście kanału nerwu twarzowego. | Obecny; zewnętrzne ujście kanału nerwu twarzowego. | Obecny; położony w sąsiedztwie puszki bębenkowej i wyrostka sutkowatego. | Obecny; zewnętrzne ujście kanału nerwu twarzowego. | | Część skalista — *pars petrosa* | Mieści błędnik kostny ucha wewnętrznego. | Mieści błędnik kostny; od strony jamy czaszki widoczna jej powierzchnia przyśrodkowa. | Mieści błędnik kostny; współtworzy granicę środkowego i doogonowego dołu czaszki. | Mieści błędnik kostny ucha wewnętrznego. | | Przewód słuchowy wewnętrzny — *meatus acusticus internus* | Obecny na powierzchni przyśrodkowej części skalistej. | Obecny. | Obecny. | Obecny. | | Wzgórek, okienko przedsionka i okienko ślimaka | Obecne w ścianie przyśrodkowej jamy bębenkowej. | Obecne. | Obecne. | Obecne. | | Kosteczki słuchowe — *ossicula auditus* | Młoteczek, kowadełko i strzemiączko. | Młoteczek, kowadełko i strzemiączko. | Młoteczek, kowadełko i strzemiączko. | Młoteczek, kowadełko i strzemiączko. |

5. Kość sitowa i wnętrze jamy czaszki

| Cecha / struktura | Bydło | Koń | Pies | Świnia | |---|---|---|---|---| | Kość sitowa — *os ethmoidale* | Oddziela jamę czaszki od doogonowej części jamy nosowej; ma rozbudowany błędnik sitowy. | Pełni tę samą funkcję; błędnik sitowy dobrze rozwinięty. | Silnie rozwinięta, szczególnie u ras o długiej jamie nosowej. | Silnie rozwinięta, związana z dobrze rozwiniętym narządem węchu. | | Blaszka sitowa — *lamina cribrosa* | Liczne otworki dla nici węchowych. | Liczne otworki dla nici węchowych. | Rozległa i silnie perforowana; jej kształt zależy od typu czaszki. | Rozległa, z licznymi otworkami dla nici węchowych. | | Grzebień koguci — *crista galli* | Obecny w linii pośrodkowej kości sitowej. | Obecny. | Obecny; jego rozwój jest zmienny. | Obecny. | | Błędnik sitowy — *labyrinthus ethmoidalis* | Rozbudowany układ cienkich blaszek kostnych. | Dobrze rozwinięty; tworzy okolicę małżowin sitowych. | Silnie rozwinięty; u ras krótkoczaszkowych układ przestrzenny jest zmieniony wskutek skrócenia jamy nosowej. | Bardzo dobrze rozwinięty; odpowiada dużej powierzchni okolicy węchowej. | | Doły czaszki: donosowy, środkowy i doogonowy | Występują wszystkie trzy. Granice wyznaczają m.in. kości klinowe i części skaliste kości skroniowych. | Występują wszystkie trzy. | Występują wszystkie trzy; ich proporcje zależą od typu czaszki. | Występują wszystkie trzy. | | Wyciski palczaste — *impressiones digitatae* | Mogą być widoczne na powierzchni wewnętrznej sklepienia. | Obecne; stopień wyrazistości zmienny. | Często wyraźne na wewnętrznej powierzchni kości sklepienia. | Obecne; wyrazistość zależy m.in. od wieku. |

6. Najważniejsze różnice do rozpoznawania preparatów

| Cecha diagnostyczna | Bydło | Koń | Pies | Świnia | |---|---|---|---|---| | Najbardziej charakterystyczna okolica sklepienia | Rozległa kość czołowa; u rogatych wyrostki rogowe. | Widoczne kości ciemieniowe i grzebień strzałkowy w doogonowej części sklepienia. | Duży udział kości ciemieniowych; często silny grzebień strzałkowy. | Wysoka okolica karkowa i silne upowietrznienie czaszki. | | Oczodół zamknięty kostnie | Tak. | Tak. | Nie. | Nie. | | Otwór oczodołowo-okrągły | Tak. | Nie. | Nie. | Tak. | | Kanał skrzydłowy — *canalis alaris* | Nie. | Tak. | Tak. | Nie. | | Odrębny otwór owalny | Tak. | Nie — wcięcie owalne w obrębie otworu poszarpanego. | Tak. | Tak. | | Kostny namiot móżdżku | Nie. | Tak. | Tak. | Nie. | | Puszka bębenkowa | Duża, wielokomorowa. | Niewielka. | Wyraźna, zaokrąglona, bez licznych drobnych komórek. | Duża, wielokomorowa. | | Wyrostki przykłykciowe | Długie i mocne. | Długie i wyraźne. | Krótsze, przy puszkach bębenkowych. | Bardzo długie i mocne. | | Najprostszy zestaw rozpoznawczy | Szerokie czoło + pełny oczodół + otwór oczodołowo-okrągły. | Pełny oczodół + kanał skrzydłowy + duży otwór poszarpany. | Niepełny oczodół + kanał skrzydłowy + zaokrąglona puszka bębenkowa. | Niepełny oczodół + otwór oczodołowo-okrągły + bardzo długie wyrostki przykłykciowe. |

Korekty terminologiczne do załączonego zestawienia

- Otwór szyjny — *foramen jugulare*, nie „otwór jarzmowy”. - Część podstawna — *pars basilaris*, nie *pars basillaris*. - Części boczne — *partes laterales*, nie *pars laterales*. - Kość podstawnoklinowa — *os basisphenoidale*. - Kości szwów — *ossa suturarum*, nie *ossa saturarum*. - Wyrostek skroniowy kości jarzmowej — *processus temporalis ossis zygomatici*. - Otwór słuchowy zewnętrzny — *porus acusticus externus*; przewód słuchowy zewnętrzny — *meatus acusticus externus*. Otwór jest wejściem do przewodu, a nie jego synonimem.

Przykładowe pytania

Jakie są główne różnice w budowie mózgowioczaszki bydła, konia, psa i świni?

Bydło ma szeroką, masywną mózgowioczaszkę, koń — wydłużoną, pies — zmienną zależnie od rasy, a świnia — masywną z wysoko położoną okolicą karkową.

Które zwierzę ma najbardziej rozbudowaną kość czołową?

U bydła kość czołowa jest szczególnie rozbudowana i zajmuje dużą część sklepienia. U dorosłego bydła mogą z niej wyrastać wyrostki rogowe.

Jak różnią się kości ciemieniowe bydła, konia, psa i świni?

U bydła kości ciemieniowe są przesunięte głównie na boki i ku tyłowi. U konia, psa i świni współtworzą sklepienie mózgoczaszki.

U których zwierząt oczodół jest zamknięty kostnie?

Bydło i koń mają pełny kostny pierścień oczodołu. U psa i świni pierścień jest niepełny, a jego brakującą część uzupełnia więzadło oczodołowe.

Jak wygląda grzebień strzałkowy w mózgowioczaszce psa?

U wielu psów grzebień strzałkowy zewnętrzny jest wyraźny i może być związany z silnym umięśnieniem skroniowym. Jego rozwój zależy od rasy.

Odrób za mnie zadanie domowe

Tagi:#anatomia #anatomiaweterynaryjna #porównanieanatomii