Autentyczność i udawanie w relacjach międzyludzkich. W pracy odwołaj się do: wybranej lektury obowiązkowej - utworu epickiego albo dramatycznego, innego utworu literackiego - może to być również utwór poetycki oraz dwóch wybranych kontekstów.

Przedmiot: Język polski

Dodane: 8.10.2023 o 2:55

Autentyczność kontra udawanie w kontekście międzyludzkich interakcji stanowi temat, który przez stulecia inspirował pisarzy i pojawiał się w literaturze jako punkt refleksji. Tego rodzaju dylematy są równie istotne w obecnym świecie, w którym media społecznościowe rządzić się mogą zasadami kreowania wyidealizowanego obrazu, a niejednokrotnie maskują prawdziwe emoje i intencje. Praca ta ma na celu przybliżyć, jak motywy autentyczności i pozorów przewijają się przez polską literaturę obowiązkową i mają odniesienie do współczesności.

Pierwszym omawianym dziełem jest epopeja narodowa "Pan Tadeusz" Adama Mickiewicza. Szlachta polska, kreślona pędzlem Poety, to zbiorowisko indywidualności, której obraz ukształtowany został przez pryzmat wartości takich jak odwaga i honor - filary, które teoretycznie miałyby świadczyć o autentyczności jednostki. Niemniej jednak obserwujemy postaci jak Gerwazy, który za fasadą patrioty technicznie przemyca osobiste ambicje i pragnienia zemsty. Kontrast między pozornym a prawdziwym zaangażowaniem w sprawy narodowe jest wyraźnym sygnałem, że już w epoce Mickiewicza rozróżnienie między autentycznym postępowaniem a zakłamanym pozorowaniem było problemem spostrzeganym w warstwie społecznej.

Bolesław Prus, w swojej powieści "Lalka", ukazał zagadnienie udawania przez pryzmat miłosnych perypetii Stanisława Wokulskiego, który zagubiony między aspiracjami a uczuciami, zatracił w pewnym momencie swoją esencję w pogoni za obrazem idealnym, który oczarować miał Izabelę Łęcką. Próbując sprostać niewłaściwym wyobrażeniom o byciu ''odpowiednim'' dla obiektu swoich westchnień, Wokulski zanurzył się w iluzji, która kosztowała go szczęście osobiste. Natomiast Izabela, będąc produktem swojego środowiska, także nie staje się wzorem autentycznej postaci, przez co jej uczucia i relacje obarczone są ciężarem pozorów i konwenansów społecznych.

W kontekście poetyckim uwydatnia się postać Gustawa z dramatu Adama Mickiewicza "Dziady", którego bunt stanowi metaforę narodowego pragnienia wierności wartościom w obliczu represji i zaborczości. Gustaw w IV części dramatu uosabia nie tylko walkę duchową, ale i wołanie o autentyczne, nieskażone represyjnymi działaniami uczucia. Wyraża obrzydzenie dla świata przepełnionego udawaniem, dając wyraz ludzkiemu dążeniu do przejrzystości i wiarygodności.

Poruszając tematykę wartości w sztuce, trudno pominąć "Fortepian Chopina" Cypriana Norwida, który ujawnia konflikt między autentycznością a wartościami materialnymi. Norwid wyraża smutek nad transformacją dzieła sztuki w przedmiot, którego wartość zaciera się w gąszczu komercji i obłudy społecznej. Wiersz ten stanowi przykład analizy zniekształcenia idei authenticzności w kulturze i sztuce.

Współcześni ludzie niebezpodstawne odwołują się do literackich przedstawień autentyczności i udawania w relacjach międzyludzkich. W erze mediów społecznościowych, gdzie wyidealizowane obrazy życia chętnie dzieli się z całą społecznością, znajdujemy odbicie niekończącej się batalii pomiędzy realnym ja a wizerunkiem kreowanym dla innych. Nierzadko prowadzi to do zniekształcenia rzeczywistości oraz emocjonalnego dystansu między jednostkami.

Zamykając, literatura polska dostarcza wielowymiarowych przykładów na to, że bycie autentycznym w relacjach międzyludzkich to wartość, której nie traci się łatwo, ale jej utrzymanie jest wyzwaniem. To ciągła walka między naszą prawdą a tym, jaką prawdę pragniemy ukazać światu; konflikt, który był obecny przez wieki i pozostaje niezmieniony również w dzisiejszych, cyfrowo poplątanych czasach.