A. Mickiewicz "Dziady" część II – streszczenie dramatu.
Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 23.08.2024 o 12:56
Rodzaj zadania: Streszczenie
Dodane: 21.08.2024 o 10:22
Streszczenie:
"Dziady część II" to dramat A. Mickiewicza, opowiadający o pogańskim obrzędzie Dziadów, przywoływaniu duchów zmarłych i przesłaniach moralnych związanych z życiem i śmiercią. Atmosfera tajemnicza, symbole uniwersalne i refleksje nad ludzkimi czynami sprawiają, że utwór jest ponadczasowy. ?
Adam Mickiewicz, pisarz uznawany za jednego z najważniejszych przedstawicieli polskiego romantyzmu, stworzył wiele dzieł, które na stałe wpisały się w kanon literatury narodowej. Jednym z najważniejszych jego dzieł jest cykl dramatyczny zatytułowany "Dziady". Romantyzm był epoką, która dynamicznie rozwijała się w Europie na przełomie XVIII i XIX wieku, kładąc duży nacisk na indywidualizm, emocje, duchowość oraz tradycje ludowe. W nurcie tym literatura eksplorowała także tematy związane z narodową tożsamością, co było szczególnie istotne dla Mickiewicza żyjącego w czasach zaborów. "Dziady" to cykl dramatów składający się z kilku części, z których każda pełni istotną funkcję w całości narracji.
Część II "Dziadów" osadzona jest w środku cyklu, pomiędzy częścią IV i III, co może wydawać się nietypowe, gdyż Mickiewicz zastosował niestandardową numerację, a sama struktura cyklu może sprawiać wrażenie chaotycznej. W tej części pisarz skoncentrował się na przedstawieniu starego pogańskiego obrzędu Dziadów – rytuału głęboko zakorzenionego w kulturze ludowej. Jego celem było nawiązanie kontaktu z duszami zmarłych, aby pomóc im znaleźć spokój, a także zrozumieć ich cierpienia i winy.
I. Stary obrzęd na Dziady
Nadchodzi wieczór przed Dniem Zmarłych, a mieszkańcy zbierają się w cmentarnej kaplicy, aby uczestniczyć w obrzędzie Dziadów. Na czele ceremonii stoi Guślarz, osoba pełniąca funkcję przewodnika i pośrednika między światem żywych a zmarłych. Jego rola jest niezwykle ważna, gdyż to on prowadzi całą liturgię, wygłasza zaklęcia i nawiązuje kontakt z duchami. Obrzęd Dziadów ma na celu przywoływanie dusz zmarłych, które potrzebują pomocy w osiągnięciu wiecznego spokoju. Miejsce ceremonii, cmentarna kaplica, przyczynia się do stworzenia tajemniczej, pełnej grozy atmosfery, w której każdy dźwięk i ruch zdaje się mieć szczególne znaczenie.Podczas tej nocy, w ciemnościach otoczonych przez cmentarz, ludzie z pobożnym szacunkiem przygotowują poczęstunek dla dusz. Przynoszą chleb, mleko i miód, aby zaznać dobrodziejstw ich obecności. Atmosfera jest przesiąknięta mistycyzmem i tajemnicą. Czas obrzędu, noc przed Dniem Zmarłych, wprowadza dodatkowy element symboliki, głęboko zakorzeniony w polskiej tradycji ludowej.
II. Przyzywanie duchów
Najpierw pojawiają się duchy dwóch dzieci, rodzeństwa – Rózi i Józia. Ukazują się jako aniołki, co symbolizuje ich niewinność i czystość. Duchy wyznają, że za życia nie doświadczyły goryczy, co jest przyczyną ich niespełnienia po śmierci. Proszą zgromadzonych o dwa ziarnka gorczycy, które mają im pomóc w odnalezieniu spokoju. Dzieci przypominają: "Kto nie doznał goryczy ni razu, ten nie zazna słodyczy w niebie". Ich żal wynika z braku życiowych doświadczeń, które mogłyby uczynić ich dusze pełnymi.Następnie pojawia się duch właściciela dworu, synonimu okrucieństwa i niesprawiedliwości. Przypomina on zgromadzonym o swoich grzechach – niewybaczalnej śmierci chłopca, który zmarł za kradzież jabłek oraz kobiety z dzieckiem, które zostały skazane na zimowy chłód. Duch ten, przedstawiany z dramatycznym obrazem drapieżnych ptaków wydzierających mu pokarm, jest przestrogą, jak potworne mogą być konsekwencje złych uczynków. Jego przesłanie moralne: "Bo kto nie był ni razu człowiekiem, temu człowiek nic nie pomoże" podkreśla wagę człowieczeństwa i współczucia.
Ostatnim duchem jest widmo dziewczyny, pasterki, która była piękna, ale nigdy nie zaznała miłości, co stało się jej przekleństwem po śmierci. Prosi zgromadzonych, szczególnie chłopców, o pomoc w dotknięciu ziemi, co symbolizuje jej pragnienie realnych, ziemskich doświadczeń. Niestety, jej prośba nie zostaje spełniona, lecz widmo dostaje nadzieję na ratunek po upływie dwóch lat. Jej słowa: "Kto nie dotknął ziemi ni razu, ten nigdy nie może być w niebie" podkreślają znaczenie pełnego przeżycia swego czasu na ziemi dla osiągnięcia wiecznego szczęścia.
III. Niespodziewany gość
Po przywołaniu trzech grup duchów, następuje niespodziewane wydarzenie – pojawia się widmo młodzieńca z przebitą piersią. Jego obecność jest niespodziewana, a duch nie odpowiada na wezwania zgromadzonych ani Guślarza. Młodzieniec ten, którego imię można utożsamiać z postacią romantycznego bohatera, jest duch z samobójstwa spowodowanego niespełnioną miłością. Jego ignorancja wobec całego zgromadzenia i całkowite skoncentrowanie na tajemniczej kobiecie w czerni ukazuje głębię jego emocjonalnego bólu i zagubienia. Guślarz próbuje przywrócić porządek, lecz jego wysiłki nie przynoszą efektu. Ostatecznie decyduje o wyprowadzeniu kobiety, za którą duch podąża, pozostawiając zgromadzonych w niepewności co do jego dalszych losów.Wnioski końcowe
Część II „Dziadów” Adama Mickiewicza jest dramatem bogatym w symbole, które ukazują ponadczasowe prawdy i moralne nauki. Kluczowe wydarzenia i losy duchów przypominają o nieustannym przenikaniu się świata żywych i zmarłych oraz o odpowiedzialności, jaką każdy człowiek ponosi za swoje czyny. Obrzęd Dziadów stanowi swoisty pomost między tymi dwoma światami, dając zebranym możliwość wpłynięcia na losy dusz.Przesłanie dramatu jest głęboko zakotwiczone w naturze ludzkiej i koncepcji odpokutowania za winy. Postaci duchów ilustrują, że zarówno zbyt mało, jak i zbyt wiele doświadczeń życiowych może prowadzić do cierpienia po śmierci. Obrzęd ten podkreśla także rolę wspólnoty oraz moralną odpowiedzialność, jaką każdy człowiek ponosi za bliźnich.
Guślarz, jako przewodnik ceremonii, symbolizuje mądrość i wiedzę tajemną, potrzebną do nawiązania kontaktu z zaświatami. Jego postać towarzyszy każdemu zaklęciu i rytuałowi, podkreślając ich znaczenie i zapewniając sens całemu obrzędowi. Zaklęcia i rytuały są nie tylko elementem fabularnym, ale także metaforycznym przejściem między światami, co wprowadza czytelnika w transcendentny wymiar dramatu.
Pomimo że "Dziady" część II zostały napisane w XIX wieku, ich przesłania pozostają aktualne także dziś. Refleksje na temat życia i śmierci, a także moralne nauki płynące z losów zjawy, są uniwersalne i skłaniają do zastanowienia się nad własnym postępowaniem. Utwór Mickiewicza niesie przesłanie, że życie człowieka nie kończy się wraz z jego śmiercią fizyczną, a nasze czyny mają dalekosiężne konsekwencje. To właśnie te humanistyczne idee sprawiają, że "Dziady" nadal znajdują odbiorców i pozostają istotnym elementem polskiego dziedzictwa literackiego.
Ocena nauczyciela:
Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 23.08.2024 o 12:56
O nauczycielu: Nauczyciel - Marta G.
Od 13 lat pracuję w szkole średniej i pomagam uczniom oswoić pisanie wypracowań. Uczę, jak planować tekst, dobierać przykłady i formułować tezy pod wymagania matury i egzaminu ósmoklasisty. Buduję na zajęciach spokojny rytm pracy, w którym jest czas na pytania i korektę. Uczniowie często mówią, że dzięki temu czują większą kontrolę nad tekstem i pewność na egzaminie.
Świetne streszczenie! Zawiera kluczowe informacje o "Dziadach" i doskonale przedstawia tematykę oraz znaczenie obrzędu.
Komentarze naszych użytkowników:
Oceń:
Zaloguj się aby ocenić pracę.
Zaloguj się