Napisz opis wyspy, na której mieszkał Skawiński

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 29.05.2024 o 19:08

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 29.05.2024 o 19:05

W noweli "Latarnik" Henryka Sienkiewicza centralną postacią jest Skawiński – starszy mężczyzna, który po wielu latach tułaczki po świecie znajduje pracę jako latarnik na małej, egzotycznej wyspie niedaleko Panamy. Praca ta staje się dla niego okazją do ucieczki przed burzliwą przeszłością oraz pragnieniem spokojnego życia, które od dawna było dla niego nieosiągalne.

Wyspa, na której osiedla się Skawiński, znajduje się niedaleko portowego miasteczka Aspinwall. Z tego właśnie miasteczka wyrusza na swoją nową służbę, płynąc tam parowcem, który jest głównym środkiem komunikacji pomiędzy wyspą a lądem. Sama wyspa jest maleńkim skrawkiem ziemi – zaledwie mórg, czyli około hektar powierzchni, otoczonym przez wzburzone wody. Znajduje się w stosunkowo bliskiej odległości od Panamy, co dodaje uroku jej egzotycznemu położeniu.

Głównym elementem wyspy jest latarnia morska, która znajduje się w jej centrum. Jest to budowla, na której Skawiński spędza większość swojego czasu, pełniąc obowiązki latarnika, czyli osoby odpowiedzialnej za jej obsługę. Latarnia pełni kluczową funkcję, wskazując drogę statkom, które przepływają nieopodal wyspy. Jest to niezwykle ważne, ponieważ statki muszą unikać niebezpiecznych mielizn. Dla Skawińskiego latarnia ma również ogromne znaczenie symboliczne – jest to punkt odniesienia, miejsce, które daje mu poczucie celu i stabilności, na które tak długo czekał.

Przyroda wyspy jest dość skromna. Na wyspie nie rosną żadne wysokie drzewa, można za to znaleźć drobne rośliny, z których sączy się żywica. Brak bujnej roślinności i ograniczone zasoby przyrody kontrastują z bogatą przyrodą, którą można obserwować na wybrzeżu Panamy. Z jednej strony wyspa Skawińskiego jest uboga, surowa i pozbawiona wysokich drzew, a z drugiej strony, pośród odległej Panamy, rosną palmy i bananowce, a oszałamiający las podzwrotnikowy przypomina o bujnym życiu tamtego regionu.

Woda otaczająca wyspę również ma swoje charakterystyczne cechy. Jest wyjątkowo czysta, przejrzysta i turkusowa. Na jej powierzchni można dostrzec statki – żaglowce z białymi masztami, które Skawiński porównuje do albatrosów, oraz czerwone beczki na w wodzie, wskazujące dokładną drogę do portu. Dzięki parowcowi latarnik ma możliwość dostrzec także widok na port oraz ruchliwe miasto Aspinwall. Kontrasty w krajobrazie oraz obecność naturalnych i miejskich elementów tworzą obraz miejsca, które jest jednocześnie surowe, dzikie i pełne życia.

Krajobraz wyspy zmienia się w zależności od pory dnia i pogody. Nocnym przypływom towarzyszy gwałtowność fal bijących o brzeg, tworzących białą pianę na ich powierzchni. W świetle latarni woda nabiera różowego blasku, co dodaje tajemniczości i piękna temu surowemu krajobrazowi. Burze nawiedzające wyspę podnoszą bałwany fal aż do fundamentów latarni, a na niebie pojawiają się czarne, poszarpane chmury, które potęgują uczucie grozy i siły natury.

Dla Skawińskiego wyspa jest miejscem idealnym do refleksji i kontemplacji. Porównuje on krajobraz nowego miejsca zamieszkania z obrazami z ojczyzny, za którą tęskni. Polska, z której pochodzi, jest krajem o zupełnie innym krajobrazie kulturowym i przyrodniczym. Egzotyczne, bujne lasy Panamy i surowość wyspy stają się kontrapunktem dla jego wspomnień o polskich pólkach i lasach, co wywołuje u niego silną nostalgię. Ucieczka przed przeszłością i poszukiwanie spokoju są dla Skawińskiego koniecznością, a niezwykłe otoczenie wyspy staje się tłem dla jego mentalnej ucieczki i kontemplacji.

Pomimo prostoty i skromności wyspy, oferuje ona Skawińskiemu spokój i stabilizację, której pragnął przez całe życie. Kontemplacja przyrody i krajobrazów pozwala mu na chwilowe oderwanie się od burzliwej przeszłości, oferując ukojenie i źródło mentalnej równowagi.

Podsumowując, wyspa, na której mieszkał Skawiński, jest miejscem pełnym kontrastów. Z jednej strony surowa i uboga w roślinność, a z drugiej otoczona turkusowymi wodami i pełna zmieniających się widoków. Latarnia morska, w której pracuje, daje mu poczucie stabilizacji i symbolicznie odnosi się do jego poszukiwań celu i spokoju w życiu. Mimo że jest to miejsce odosobnienia, wyspa stanowi dla Skawińskiego oazę, w której może znaleźć ukojenie i uciec od przeszłości. Jest symbolem jego długiej podróży w poszukiwaniu spokoju i nowego początku.