Uzasadnij zakończenie Nie-Boskiej komedii. Dlaczego role zostały odwrócone?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 29.05.2024 o 20:39

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 29.05.2024 o 20:27

Zygmunt Krasiński, wybitny przedstawiciel romantyzmu i jeden z trzech narodowych wieszczów polskich, stworzył dzieło pt. „Nie- boska komedia” w 1835 roku. Utwór ten jest jedną z najważniejszych pozycji w literaturze polskiej, głęboko zakorzenioną w realiach społecznych XIX wieku. Dramat porusza tematy takie jak losy rodziny złamanej przez odejście ojca, rola poezji i poety w świecie, a także rewolucja społeczna i walka klas. Najbardziej intrygującym elementem tego dzieła jest jego zakończenie, które charakteryzuje się odwróceniem ról, co rodzi pytanie, dlaczego Krasiński zdecydował się na tak nietypowe rozwiązanie.

Dramat Krasińskiego opiera się na starciu arystokracji i rewolucjonistów, które stanowi serce konfliktu w utworze. Arystokracja reprezentuje uprzywilejowaną klasę, która desperacko broni swoich przywilejów, starając się zachować staroświeckie wartości oraz swoje pozycje wobec narastającego niebezpieczeństwa. Z kolei rewolucjoniści to przedstawiciele mniej uprzywilejowanych grup społecznych, zdecydowani na zmianę, o czym świadczą ich brutalne metody działania i liczebna przewaga. Starcie tych dwóch grup nie jest jedynie walką o władzę, ale również zderzeniem odmiennych światopoglądów i wartości.

Krasiński, jako świadek burzliwego XIX wieku, obserwował narastające napięcia społeczne, co miało bezpośredni wpływ na jego twórczość. „Nie- boska komedia” jest swoistą próbą przewidzenia wyników rewolucji oraz potencjalnych skutków społecznych burzliwych przemian. Krasiński doskonale rozumiał, że rewolucje nie niosą jedynie wyzwolenia, ale także mogą być źródłem nowych form tyranii i chaosu. Przebieg konfliktu w dramacie oddaje te obawy.

Postępowanie rewolucjonistów w utworze charakteryzuje się brutalnością i determinacją, co stanowi kontrast do arystokratów zgromadzonych w Okopach Świętej Trójcy, którzy choć starają się bronić swoich wartości, prezentują się jako tchórzliwi, nieliczni i zacofani w swoich metodach. W pierwszym momencie wygrana rewolucjonistów wydaje się pewna. Jednak Krasiński wprowadza element zaskoczenia w zakończeniu, odwracając role pomiędzy stronami konfliktu.

Rozstrzygające jest tu symboliczne doświadczenie Pankracego, lidera rewolucjonistów, który doznaje wizji Chrystusa. Ta wizja ma głębokie znaczenie – jest to moment, w którym ludzki triumf rewolucyjny obraca się w niwecz w obliczu boskiego majestatu. Śmierć Pankracego, która następuje krótko po tej wizji, symbolizuje zwycięstwo wartości chrześcijańskich nad ludzką ambicją i rewolucyjnym zapałem. Ostateczne słowa Pankracego, ogłaszającego zwycięstwo Chrystusa, podsumowują tę ideę.

Krasiński decyduje się na takie zakończenie, aby podkreślić ambiwalencję ludzkiego triumfu. Z jednej strony rewolucjoniści wydają się odnosić zwycięstwo, z drugiej strony, Krasiński pokazuje, że prawdziwe i ostateczne zwycięstwo należy do Boga. To zakończenie ma głęboki wymiar teologiczny i filozoficzny, świadczy o przekonaniu autora, że historia i przeznaczenie są w rękach boskich, a nie ludzkich. Krasiński ukazuje swoją wizję dziejów jako procesu kontrolowanego przez siły wyższe, gdzie ludzkie ambicje mogą ulec przemijalności wobec boskiej woli.

Zakończenie odwracające role jest również przestrogą dla współczesnych Krasińskiego oraz przyszłych pokoleń. Autor stara się ostrzec przed konsekwencjami rewolucji i przypomina o potrzebie wierności wartościom moralnym i boskim. Przesłanie dramatu jest niejednoznaczne, ukazuje złożoność ludzkich działań w obliczu boskich planów. Wolność człowieka i jego dążenia do zmiany są ograniczone przez wyższą władzę, która ma decydujący głos w kwestiach ostatecznych.

Podsumowując, konflikt pomiędzy arystokracją a rewolucjonistami, widoczny w „Nie- boskiej komedii”, kończy się nieoczekiwanie, gdyż pomimo pozornego zwycięstwa rewolucjonistów, ostateczne zwycięstwo należy do Chrystusa. Krasiński wybiera takie zakończenie, aby podkreślić znaczenie woli boskiej jako najwyższej wartości i przypomnieć o moralnym porządku świata. Jego utwór pozostaje ważnym elementem literatury polskiej, ukazując nie tylko społeczny i historyczny kontekst swojej epoki, ale również uniwersalne prawdy o naturze ludzkiej i boskiej.