Napisz przemówienie broniące Skawińskiego przed utratą pracy

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 9.12.2025 o 10:38

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 3.06.2024 o 17:21

Szanowni Państwo, chciałbym dziś stanąć w obronie pana Skawińskiego, latarnika, który utracił swoją posadę po tym, jak pewnego wieczoru tak pogrążył się w lekturze, że zapomniał włączyć światło w latarni, co doprowadziło do poważnej katastrofy morskiej. Przemawiam tutaj jednak w przekonaniu, że zasługuje on na kolejną szansę i zachowanie swojego miejsca pracy.

Pan Skawiński jest człowiekiem, któremu życie nie było łaskawe. Został zmuszony do opuszczenia swojej ojczyzny, co należy przyjmować jako niewyobrażalną tragedię. Jego życie było nieustanną tułaczką, ciągłym poszukiwaniem miejsca, w którym mógłby znaleźć choćby chwilę spokoju i stabilizacji. Samotność oraz tęsknota za krajem nieustannie mu towarzyszyły, czyniąc jego egzystencję wyjątkowo trudną emocjonalnie. Kiedy wreszcie w swojej pracy jako latarnik znalazł choć odrobinę ukojenia, dostrzeżenie paczki z patriotycznym dziełem wywołało u niego ogromne wzruszenie. Nie można go więc winić za to, że pogrążył się w lekturze, zapominając przez chwilę o swoich obowiązkach.

Skawiński jest człowiekiem, któremu los odebrał możliwość życia we własnej ojczyźnie, a to jest wyjątkowo okrutne. Otrzymanie książki z ukochanej Polski, będącej symbolem jego tęsknoty i miłości do kraju, miało dla niego ogromne znaczenie. Wzruszony tym widokiem, nie mógł oderwać się od lektury, co doprowadziło do tragedii. Skawiński jest także żywym przykładem osoby, którą patriotyzm trzyma przy życiu i pozwala znosić ciężary codzienności. W związku z tym zasługuje na nasze zrozumienie, a nie na potępienie.

Istnieją liczne przykłady ludzi, którzy w trudnych momentach swojego życia odnajdują pocieszenie i siłę w narodowych symbolach czy dziełach literatury. Patriotyzm jest zazwyczaj ceniony, a nie karany. Skawiński swoim głębokim wzruszeniem po otrzymaniu tej książki pokazał, jak ważne są dla niego wartości narodowe. Na tej podstawie nie powinien być karany, ale raczej wspierany w miłości do ojczyzny, za którą tęsknił tak długo. Poza tym, nie pozbawiajmy Skawińskiego pracy jego marzeń za to, że kocha utracony kraj rodzinny, bo to świadczy o jego głębokim przywiązaniu do tych wartości, które również nam powinny być drogie.

Ludzkie błędy są elementem naszej egzystencji – wszyscy je popełniamy, bez względu na to, jaki zawód wykonujemy. Praca Skawińskiego jako latarnika do tej pory przebiegała bez zarzutu. Wcześniej nie było żadnych uwag co do jego obowiązkowości czy sumienności. Można więc uznać, że było to jednorazowe zdarzenie, które nie powinno określać całego jego dorobku zawodowego. Wielu z nas może znaleźć się w podobnej sytuacji – błąd nie wynikał z zaniedbania czy złej woli, ale z głębokiej emocjonalnej reakcji na coś, co było dla niego bardzo ważne.

Uważam, że nie można traktować Skawińskiego z taką surowością. Jest człowiekiem przepełnionym miłością do kraju, który utracił, a jego błąd jest w pełni zrozumiały w kontekście jego emocjonalnej sytuacji. Okażmy mu empatię i zrozumienie, bo jego do tej pory nienaganna praca jako latarnika zasługuje na to, by dać mu drugą szansę. Pozbawienie go pracy, która dawała mu tak niewiele, ale jednak jakiś sens życia, wpłynie negatywnie na jego morale.

Skawiński, jako pracownik sumienny i staranny, a także po prostu dobry człowiek szukający swojego miejsca na ziemi, zasługuje na to, by zachować tę posadę. W jego przypadku chodzi nie tylko o zatrudnienie, ale o znacznie więcej – o uznanie i zrozumienie dla jego trudnej życiowej sytuacji oraz głębokiej miłości do ojczyzny.

Szanowni Państwo, jestem za tym, aby Skawiński dalej pracował na wyspie jako latarnik. Dziękuję za wysłuchanie mojego przemówienia i mam nadzieję, że przyjmiecie moje argumenty pod rozwagę. Wierzę, że Skawiński dostanie szansę, na którą zasługuje i że jego miłość do ojczyzny oraz dotychczasowe zasługi w pracy będą dla Was wystarczającym powodem, aby nie pozbawiać go tej ważnej dla niego posady.