Spotkanie Marysi z Widmem - streszczenie i interpretacja

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 7.06.2024 o 21:29

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 7.06.2024 o 21:13

Stanisław Wyspiański, autor dramatu "Wesele" napisanego w 1901 roku, stworzył jedno z najważniejszych i najbardziej symbolicznych dzieł literatury polskiej okresu Młodej Polski. Utwór ten jest wyjątkowy, ponieważ łączy wątki rzeczywistości z elementami symboliczno-fantastycznymi, co nadaje mu niesamowitą głębię i wielowarstwowość. "Wesele" porusza tematykę społeczną, narodową i kulturową, stając się tym samym ważnym głosem w literaturze tego okresu. Stanowi swoiste zwierciadło ówczesnych lęków, aspiracji i konfliktów społecznych, a także próbę rozrachunku z narodowymi mitami.

Scena spotkania Marysi z Widmem, zawarta w II akcie "Wesela", jest jednym z kluczowych momentów utworu, zarówno pod względem fabularnym, jak i symbolicznym. Postać Marysi, starszej siostry Panny Młodej, jest wprowadzona do narracji poprzez scenę IV aktu II, gdzie widzimy ją w rozmowie ze swoim mężem, Wojtkiem. Wojtek, zmęczony zabawą weselną, wdaje się z Marysią w rozmowę, w której wspominają swoje własne wesele. Cała ta scena, mimo że początkowo wydaje się spokojna i pełna ciepłych wspomnień, zaczyna nabierać coraz bardziej niepokojącego tonu, kiedy Wojtek zaczyna dostrzegać tajemnicze cienie, czym wyraża swoje zamroczenie alkoholem oraz podskórne lęki.

W scenie V aktu II akcja przenosi się do ciemnej alkowy z lekko uchylonymi drzwiami. To tutaj następuje zjawienie się Widma - dawnego narzeczonego Marysi. Widmo, które jest rozpoznane przez Marysię jako duch jej zmarłego ukochanego, wprowadza do dramatu elementy nadprzyrodzone. Przypomina on echa jej dawnej miłości i wspólnego życia, przemawiając do niej głosem z przeszłości. Dialog między Marysią a Widmem jest pełen wspomnień i melancholii. Przeplatany jest motywem Tatr, które jako miejsce zaręczyn symbolizują romantyczne i niespełnione marzenia.

Kluczowe momenty tej sceny, takie jak upomnienie przez Widmo Marysi, aby przestała płakać, czy wspomnienie zaręczyn w sadzie, są pełne głębokich emocji. Widmo prosi Marysię o taniec, a jego zimny dotyk budzi w niej uczucie strachu i odrazy. Marysia, po chwilowej fascynacji, ostatecznie odtrąca Widmo, wybierając swojego rzeczywistego męża Wojtka. Ten wybór podkreśla jej decyzję o związaniu życia z rzeczywistością, a nie z romantyczną, lecz martwą przeszłością.

Scena VI aktu II kończy się, gdy Wojtek budzi się i przytula roztrzęsioną Marysię. To symboliczne przywiązanie do realnego, choć prozaicznego partnera nad zgubnym ideałem romantycznej miłości jest ważnym przesłaniem utworu. Wyspiański kontrastuje tu fantastyczne i nierealne marzenia z codziennym, przyziemnym życiem, wskazując na wartość realistycznych wyborów.

Analizując postać Widma, możemy dostrzec, że jest ono utożsamiane z Ludwikiem de Laveaux - zmarłym narzeczonym Marii Mikołajczyk, czyli pierwowzoru Marysi. Symbolicznie Widmo reprezentuje niespełnioną miłość romantyczną, ideał, który jest nieosiągalny lecz ciągle obecny w pamięci. Zimny dotyk Widma oraz jego ostateczne odtrącenie przez Marysię to metafora odrzucenia nieszczęśliwej przeszłości na rzecz akceptacji życia takim, jakim jest.

Decyzja Marysi o wyborze Wojtka jako realnego partnera wzmacnia przesłanie, że życie codzienne, choć może być pełne trudności i dalekie od ideałów, ma większą wartość niż ślepe dążenie do romantycznych iluzji. Ten motyw jest również wyrazem polemiki Wyspiańskiego z romantycznym ideałem miłości, który był często propagowany w literaturze okresu romantyzmu.

Porównanie tej sceny z balladą "Romantyczność" Adama Mickiewicza, gdzie Karusia wybiera widmo Jasieńka, pokazuje wyraźny kontrast między romantycznym postrzeganiem miłości, a bardziej realistycznym podejściem proponowanym przez Wyspiańskiego. O ile Mickiewicz gloryfikuje duchową i nierealną miłość, o tyle "Wesele" stawia na związek realny, oparty na codziennym życiu i jego wyzwaniach.

Ogólnie, w "Weselu", miłość jest przedstawiona w różnych wymiarach. Wyspiański podkreśla znaczenie realistycznego spojrzenia na związki międzyludzkie, odrzucając nieprzynoszące szczęścia marzenia o idealnej miłości. Przez to "Wesele" staje się zarówno głęboką analizą społeczną, jak i literacką refleksją na temat wartości i ograniczeń literackich mitów o miłości.

Scena spotkania Marysi z Widmem jest kluczowa nie tylko dla lepszego zrozumienia postaci, ale także dla całego przesłania utworu. W kontekście narracji "Wesela", ta scena podkreśla konflikt między marzeniami a rzeczywistością, idealizmem a prozaizmem. Jest to również ważny element w szerszym społecznym i kulturowym kontekście epoki Młodej Polski, gdzie ideały romantycznej miłości są kwestionowane i reinterpretowane.

Podsumowując, Wyspiański w "Weselu" przedstawia miłość jako złożony fenomen, który wymaga realistycznego podejścia. W przeciwieństwie do romantycznych iluzji, wyborów opartych na rzeczywistości i codziennym życiu nadaje większą wartość, pokazując, że prawdziwe szczęście można znaleźć tylko w autentycznych, realnych relacjach.