Wizja rewolucji w Nie-Boskiej komedii

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.06.2024 o 7:18

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 9.06.2024 o 7:13

"Nie-Boska komedia" Zygmunta Krasińskiego, opublikowana po raz pierwszy w 1835 roku w Paryżu, jest jednym z fundamentalnych dzieł polskiego romantyzmu. Autor, przedstawiciel arystokracji, korzystał zarówno z twórczego polotu typowego dla romantyzmu, jak i z głębokiej refleksji społecznej. Utwór zawiera różnorodną tematykę, obejmującą dramat rodzinny, trudy tworzenia literackiego, a przede wszystkim analizę rewolucji i walki klas. Naszym celem jest szczegółowe przeanalizowanie wizji rewolucji przedstawionej przez Krasińskiego w "Nie-Boskiej komedii".

W kontekście historycznym, XIX-wieczna Europa była areną licznych rewolucji i zrywów wolnościowych, z których najbardziej znana to Wielka Rewolucja Francuska. Krasiński, będąc arystokratą, miał specyficzne podejście do tych rewolucji. Jego społeczne poglądy, wynikające z jego pozycji, kształtowały jego sceptyczną i często pesymistyczną wizję rewolucji, co jest wyraźnie widoczne w "Nie-Boskiej komedii".

W dramacie Krasiński przedstawia dwa główne obozy: arystokrację i rewolucjonistów. Arystokracja, reprezentowana przez postać Hrabiego Henryka, walczy w Okopach Świętej Trójcy. Jest to grupa, która ceni moralność, szlachetność, patriotyzm i dąży do zachowania dawnego porządku i tradycji. Natomiast rewolucjoniści są charakterystyczni jako wyzyskiwana część społeczeństwa, która dąży do równości, sprawiedliwości i wolności. Idealistyczne cele rewolucjonistów mają na celu likwidację społecznych podziałów i zmianę świata.

Krasiński pokazuje konflikt klasowy jako kluczowy motyw swego dzieła, wynikający z nierówności społecznych i ekonomicznych. Symbolika obozu rewolucjonistów jest pełna gniewu ludu i wzburzenia w obliczu niesprawiedliwości. Jednak wizja rewolucji według Krasińskiego jest zdecydowanie negatywna i pesymistyczna. Opisuje rewolucjonistów jako "żądnych krwi motłoch", co podkreśla ich destrukcyjny charakter.

Rewolucjoniści w dziele Krasińskiego są przedstawieni jako jednostki ulegające najniższym instynktom. Sceny orgii, brutalności oraz chaotyczny obraz społeczeństwa rewolucyjnego obrazują brak duchowej głębi i destrukcję wartości. Porównanie obozu rewolucjonistów do piekła nasuwa się samo – inspiracja "Boską Komedią" Dantego jest tu wyraźna, zwłaszcza w wędrówce Hrabiego Henryka przez obozowisko rewolucjonistów, które jawi się jako przykre i odrażające miejsce, przypominające piekło.

Patrząc na historyczne inspiracje, możemy zauważyć, że Krasiński nawiązuje do wydarzeń Wielkiej Rewolucji Francuskiej. Opisywane sceny chaosu i brutalności mają swoje analogie w prawdziwych wydarzeniach rewolucji francuskiej. Wizerunek Pankracego, lidera rewolucjonistów, odzwierciedla ideologia i dynamika tych ruchów. Pankracy, z jego silnymi ideałami, ostatecznie ponosi porażkę. Jego konfrontacja z Chrystusem na końcu dramatu symbolizuje ostateczne zwycięstwo duchowych i tradycyjnych wartości nad rewolucyjnym chaosem.

Krasiński krytycznie odnosi się do rewolucji i walki klas. Autor widzi zbrojne zrywy jako nieefektywny sposób na uzyskanie przywilejów, podważając ich moralną słuszność. Uważa, że to arystokracja jest gwarantem ładu moralnego i społecznego. Wizja rewolucjonistów jako brutalnego tłumu zdradza klasyczny stereotyp niższych klas – proste, niebezpieczne, pozbawione wyższych wartości.

Podsumowując, "Nie-Boska komedia" Krasińskiego przedstawia rewolucję jako destrukcyjny proces, którego celem jest zniszczenie obecnego ładu, ale bez możliwości stworzenia czegoś trwałego i lepszego. Śmierć Pankracego i triumf dawnych wartości, symbolizowany przez Chrystusa, wskazują na to, że zmiany narzucane przez rewolucję są sprzeczne z naturalnym porządkiem rzeczy. Krasiński wyraźnie wyraża swój światopogląd, że upór i obrona tradycyjnych wartości są jedynym słusznym wyborem w obliczu rewolucyjnych zagrożeń. Dzieło jest świadectwem konfliktu między nowoczesnością a tradycją, dając nam głębokie refleksje nad wizją rewolucji w literaturze romantycznej i jej realizmem.