Na podstawie fragmentu określ, jak - zdaniem Jadwigi Barykowej - powinno się tworzyć społeczeństwo komunistyczne, aby było to zgodne z postulatami teoretycznymi

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 14.06.2024 o 10:07

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 14.06.2024 o 9:12

---

I. Wstęp

Jednym z głównych konfliktów w powieści jest dyskusja między Cezarym a jego matką, Jadwigą Barykową. Oboje mają odmienne spojrzenia na komunizm. Cezary, zafascynowany ideami rewolucji i przemian społecznych, często nie zgadza się z matką, która widzi w praktykach rewolucji bolszewickiej nie tylko błędy, ale i przemoc. Ta różnica podejścia do zagadnień społecznych i politycznych jest centralnym wątkiem ich relacji. Temat ten ukazuje, jak idealistyczne założenia komunizmu mogą odbiegać od jego praktycznej realizacji.

Tezą niniejszego wypracowania jest stwierdzenie, że Jadwiga Barykowa posiada własne, idealistyczne wizje społeczeństwa komunistycznego. Jej przekonania są zgodne z teoretycznymi postulatami marksizmu, lecz różnią się od brutalnych metod bolszewików. W swoistej krytyce wobec tych metod, Jadwiga podkreśla znaczenie szacunku do ludzkiego wysiłku i pracy od podstaw, co w jej mniemaniu zapewniłoby prawdziwą sprawiedliwość społeczną.

---

II. Charakterystyka poglądów Jadwigi Barykowej

Jadwiga Barykowa z niepokojem i dezaprobatą obserwuje działania bolszewików. W praktykach rewolucyjnych widzi bowiem pospolitą grabież, a nie sprawiedliwą rewolucję. Boljewicy, według Jadwigi, zamiast budować nowe społeczeństwo w zgodzie z ideą sprawiedliwości społecznej, niszczą dorobek ludzkiej pracy, wdzierając się do domów, pałaców i kościołów. W jej oczach działania te są przemocą wobec narodowego dziedzictwa i kultury, a także brutalnym aktem przeciwko indywidualnym osiągnięciom ludzi.

Jadwiga nie zgadza się z takim podejściem, widząc w nim nie rewolucję, lecz akt brutalnej dewastacji i bezczelnego zawłaszczenia cudzej własności. W jej przekonaniu rewolucja powinna być rozumiana jako zmiana systemu społeczno-politycznego, a nie rabunek osobistych majątków. Kiedy bolszewicy wdzierają się do domów, pałaców, niszczą dorobek kulturowy i materialny, podważają tym samym sens swoich działań jako rewolucjonistów.

2. Równość i tworzenie od podstaw

Dla Jadwigi Barykowej idealne społeczeństwo komunistyczne powinno być stworzone na zasadach współpracy i równości, od samego początku. W jej postrzeganiu komuniści powinni zaczynać wszystko od zera, na pustym terenie, zamiast zawłaszczać i przejmować istniejące dobra. Podkreśla, że powinni sami orać, siać, budować – współpracując na równych zasadach. Jest to jej przekonanie, że tylko wtedy można mówić o prawdziwej sprawiedliwości społecznej, gdzie każdy człowiek wnosiłby do społeczeństwa swój wkład pracy i wysiłku.

Wizja Jadwigi zakłada, że społeczeństwo komunistyczne nie może opierać się na przejęciu i redystrybucji istniejących zasobów, ponieważ jest to fałszowanie idei równości. Każdy musiałby mieć równą szansę na tworzenie i uczestniczenie w społeczeństwie, począwszy od wspólnego wysiłku na pustym terenie, po wzajemne wspieranie się i współdziałanie.

3. Szacunek dla ludzkiego wysiłku

Jadwiga Barykowa ceni i szanuje wysiłek ludzi, którzy do czegoś doszli własną pracą, uważając, że tylko w takim podejściu można znaleźć prawdziwe osiągnięcie. Dla niej zabieranie gotowych zasobów nie jest żadnym osiągnięciem ani miarą sprawiedliwości. Uważność na to, ile wysiłku i pracy trzeba włożyć, by zbudować nowy dom czy wykonać pracę od podstaw, jest w jej oczach kluczowa dla budowania wspólnego, równego społeczeństwa.

Jadwiga uważa, że społeczeństwo powinno odnosić się z szacunkiem do indywidualnego wysiłku, a wszyscy zyski powinni uzyskiwać dzięki pracy rąk własnych oraz wkładu jednostki w dobro zbiorowości. To jest według niej realizacja idealnych postulatów komunizmu - społeczność tworzona od podstaw, z wysiłkiem i szacunkiem dla pracy każdego człowieka.

---

III. Konkretne argumenty Jadwigi Barykowej

Jadwiga Barykowa rozwija swoją główną tezę, iż prawdziwy komunizm powinien opierać się na pracy własnych rąk i wspólnym wysiłku. Przykłada wielką wagę do tego, aby każde społeczeństwo, które pragnie realizować komunistyczne ideały, zaczęło od zera - na przykład od zagospodarowywania pustych terenów. Według niej komuniści powinni osiedlać się na takim terenie i wspólnie orać, siać, budować domy, szkoły, szpitale - wszystko od podstaw, bez korzystania z tego, co stworzyły poprzednie pokolenia. W tym widzi istotę sprawiedliwości i równości.

Prawdziwe osiągnięcia wypływają z tego, co wspólnie zostało wypracowane od zera, a nie ze skorzystania z gotowych zasobów. Zdaniem Jadwigi, tylko poprzez pracę własnych rąk można stworzyć społeczeństwo, które będzie naprawdę sprawiedliwe i równe. Komunizm wtedy miałby fundament nie w przejęciu władzy, a we wspólnym wysiłku.

2. Tworzenie własnych osiągnięć zamiast przywłaszczania cudzych

Jadwiga Barykowa uważa, że komuniści powinni tworzyć własne osiągnięcia, zamiast przywłaszczać cudze. Dla niej, zamienianie istniejących pałaców w muzea nie jest żadnym osiągnięciem. Budowanie nowych gmachów, tworzenie przedmiotów muzealnych z własnych sił i własnej pracy - to jest warte uznania.

Jadwiga argumentuje, że przejęcie istniejących budynków czy zasobów nie przyczynia się do rozwoju ani nie świadczy o potędze nowego systemu. Wręcz przeciwnie, pokazuje słabość i brak kreatywności nowego porządku. Prawdziwa potęga i zgodność z teoretycznymi postulatami komunizmu objawia się w stworzeniu czegoś nowego, od podstaw, co będzie rezultatem wspólnej pracy i zaangażowania ludzi.

---

IV. Reakcja Cezarego Baryki na poglądy matki

Cezary Baryka reaguje na argumenty matki z gniewem i nieporozumieniem. Chociaż miłość do matki powoduje, że stara się ją zrozumieć, jej poglądy są dla niego odległe od rzeczywistości rewolucji, którą sam obserwuje. Uważa, że matka nie rozumie zasad i konieczności rewolucji, co prowadzi do konfliktu między nimi.

Cezary wierzy w konieczność przemian społecznych i politycznych, widząc w rewolucji szansę na naprawę świata. Jest przesiąknięty ideami zmiany i walki o lepsze jutro, co sprawia, że radykalnie różni się od matki, która widzi wartość w indywidualnym wysiłku i pracy od podstaw. Mimo że kierują nimi różne pobudki, oboje pragną sprawiedliwości, lecz mają odmienny pogląd na to, jak ją osiągnąć.

2. Różnice pokoleniowe i ich wpływ na postrzeganie komunizmu

Różnice w poglądach Cezarego i Jadwigi Barykowej mogą wynikać z różnic pokoleniowych i życiowych doświadczeń. Jadwiga, wychowana w tradycyjnym, przedrewolucyjnym świecie, widziała wartość w indywidualnym wysiłku, pracy oraz osiągnięciu czegoś własnymi rękami. Cezary, młody i pełen zapału do zmian, widzi w rewolucji szansę na dokonanie przekrojowych przemian społecznych bez szczególnego znaczenia dla tradycyjnych norm i wartości.

Jest to również refleksja na temat tego, jak różne doświadczenia życiowe mogą kształtować postrzeganie idei politycznych i społecznych. Starsze pokolenia, takie jak Jadwiga, kierują się doświadczeniem, które pozwala im widzieć rzeczy nie tylko w teorii, ale i w praktyce. Młodsze pokolenia, podobne do Cezarego, często kierują się idealistycznym podejściem, zapominając o nieprzewidywalnych konsekwencjach radykalnych zmian.

---

V. Wnioski

Jadwiga Barykowa postrzega idealne społeczeństwo komunistyczne jako społeczność opartą na pracy własnych rąk, wspólnym wysiłku oraz równości od podstaw. Jej krytyka wobec metody bolszewików wynika z szacunku dla indywidualnej pracy i dorobku, który nie powinien być niszczony, lecz budowany wspólnie, zgodnie z teoretycznymi postulatami komunizmu.

2. Refleksja nad praktyką a teorią w rewolucjach społecznych

Różnice między teorią a praktyką są istotne w kontekście rewolucji komunistycznych. Jadwiga Barykowa reprezentuje podejście teoretyczne, które, mimo że jest idealistyczne, może być trudne do realizacji w praktyce rewolucyjnej. Jej wizja komunizmu opiera się na szacunku dla ludzkiego wysiłku i pracy od podstaw, co w praktycznych realiach rewolucji bywa trudne do zrealizowania ze względu na chaos i przemoc towarzyszące przewrotom.

3. Znaczenie głosu krytycznego w debacie o systemach społecznych

Głos krytyczny, taki jak Jadwigi Barykowej, jest niezwykle istotny w debacie na temat systemów społecznych. Jej argumenty pokazują, że warto analizować i krytycznie oceniać zarówno teorie, jak i praktyki rewolucyjne. Tylko dzięki różnorodności opinii można dążyć do bardziej sprawiedliwego społeczeństwa.

4. Zakończenie

Literatura, na przykładzie "Przedwiośnia" Stefana Żeromskiego, oferuje głębokie wglądy w procesy historyczne i społeczne. Dzięki analizie postaci takich jak Jadwiga Barykowa, można lepiej zrozumieć dylematy i wyzwania związane z realizacją idealistycznych wizji. Upadki i sukcesy rewolucji, oraz różnice między teorią a praktyką, są lekcją na przyszłość, jak budować społeczeństwa oparte na sprawiedliwości, równości i szacunku dla wysiłku ludzkiego.