Fejdippides - charakterystyka

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 18.06.2024 o 22:03

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 18.06.2024 o 21:43

"Fejdippides - charakterystyka"

Arystofanes, grecki komediopisarz, stworzył postać Fejdippidesa (w polskiej wersji imienia: Odrzykoń) w swojej komedii "Chmury" jako reprezentanta młodzieży ateńskiej. Ten klasyczny utwór starożytnej literatury komediowej, wystawiony po raz pierwszy w 423 roku p.n.e., krytycznie ocenia zmiany społeczne i intelektualne zachodzące w ateńskim społeczeństwie. Poprzez Fejdippidesa, autor ukazuje, jak nauki retoryki i filozofii mogą źle wpływać na moralność jednostki i jak społeczna dekadencja młodzieży może stanowić zagrożenie dla państwa. Charakterystyka tej postaci to wielowymiarowa analiza, która ukazuje zarówno jego osobiste wady i zalety, jak i szerszą krytykę społeczeństwa, którą Arystofanes pragnął przekazać.

Ironia losu bohatera zaczyna się już od samego imienia. Fejdippides w grece oznacza "Miłośnik koni", co bezpośrednio odnosi się do jego pasji do tych zwierząt oraz do wyścigów konnych, które stają się jego obsesją. W polskiej wersji jego imię "Odrzykoń" można tłumaczyć jako osoba pozbawiona koni, co stanowi subtelną grę słów podkreślającą jego ruinę moralną i finansową. Postać Fejdippidesa doskonale ilustruje wszystkie negatywne cechy przypisywane młodzieży w oczach starszego pokolenia: beztroskę, brak odpowiedzialności i poszanowania dla starszych.

Przed rozpoczęciem nauki w szkole Sokratesa, Fejdippides jest przedstawiony jako młodzieniec nieodpowiedzialny i lekkomyślny. Odrzykoń jest zapalonym miłośnikiem wyścigów konnych, co staje się jego główną pasją i źródłem problemów. Jest on gotów zaciągać długi na konto ojca, Strepsiadesa, aby finansować swoje kosztowne zainteresowania. Nieroztropność i brak zrozumienia dla konsekwencji swoich działań prowadzą go do stopniowego zadłużania rodziny. Odrzykoń nie wykazuje chęci do pomocy w spłacie długów i odrzuca propozycję ojca, by udać się do szkoły Sokratesa, nazywanej „marzycielnią”, której nauki mogą pomóc w wygraniu procesu sądowego.

Relacje między Fejdippidesem a jego ojcem są napięte i pełne konfliktów. Ojciec widzi w synu jedynie ciężar, ale pomimo to stara się go prowadzić, mając nadzieję, że nauki filozoficzne mogą wpłynąć na zmianę jego postawy. Fejdippides, jednak, jest początkowo niechętny, lekceważąc propozycje ojca i manifestując brak szacunku. Arystofanes poprzez te interakcje przedstawia szersze społeczne zjawisko: problem młodzieży ateńskiej, jej nieodpowiedzialności, egoizmu i braku poszanowania dla starszych pokoleń.

Decyzja Odrzykonia o zapisaniu się do szkoły Sokratesa jest wynikiem presji i wpływu ojca, który nie widzi innej drogi wyjścia z długów. Początkowo młodzieniec jest przeciwny tej decyzji, wykazując negatywne nastawienie do nauki i filozofii, uznając je za zbędne. Jednakże, w miarę czasu spędzonego w szkole, zaczyna przyswajać nauki Sokratesa, która zmienia go w niemoralnego i manipulacyjnego indywidualistę.

Fizyczne zmiany Odrzykonia po pobycie w szkole są drastyczne. Opisuje się go jako wychudzonego, z szarą cerą i cieniami pod oczami. Te fizyczne przemiany odzwierciedlają jego wewnętrzne upadki. Jest to symboliczny obraz psychologicznego upadku, który przechodzi pod wpływem nauk Sokratesa. Fejdippides zaczyna korzystać z manipulacyjnych umiejętności, które uczą go, jak wygrywać sądy i odnosić sukcesy poprzez kłamstwa i oszustwa.

Największym moralnym upadkiem Fejdippidesa jest jego transformacja w makiawelistę, który nie kieruje się żadnymi zasadami moralnymi i etycznymi. Kiedy wygrywa sprawę w sądzie dzięki nieuczciwym argumentom, czuje się nadzwyczajnie potężny i wyniosły. Wygrana ta umacnia w nim poczucie wyższości i władzy nad innymi ludźmi. Staje się arogantem, bezczelnym i pewnym siebie do granic, przestając szanować jakiekolwiek wartości społecznie uznawane jako moralne.

Zdolność Fejdippidesa do przemocy i bezwzględności staje się coraz bardziej widoczna. Jego przemiana nie kończy się jedynie na manipulacjach i wygranych w sądach: zaczyna stosować przemoc nawet wobec własnego ojca. Fizyczne starcia z ojcem stają się symbolem jego całkowitego pogrążenia się w zepsuciu. Nie waha się użyć przemocy, aby osiągnąć swoje cele, co obrazuje jego głęboką demoralizację.

Konflikt między Fejdippidesem a jego ojcem kulminuje w dramatycznym ostatecznym zerwaniu więzi rodzinnych. Młodzieniec nie tylko bije ojca, ale również zwalnia go z odpowiedzialności za swoje długi, zrzucając winę na nauki Sokratesa i szkołę filozoficzną, którą ojciec zmusił go do uczęszczania. Fejdippides przekształca się w osobę pozbawioną jakichkolwiek zasad i wartości, gotową poświęcić wszystko, łącznie z rodzinnymi relacjami, aby realizować swoje egoistyczne cele. Symbolicznym końcem jest spalenie szkoły Sokratesa, które ma na celu zniszczenie źródła demoralizacji i zła.

Podsumowując, Fejdippides jest postacią, której moralny upadek jest totalny. Jest on uosobieniem społecznych lęków Arystofanesa, przedstawiając młodzież jako nieodpowiedzialną, egoistyczną i pozbawioną szacunku dla starszych. Jego postać jest bezsprzecznie negatywna i stanowi mocne ostrzeżenie przed skutkami nieodpowiedzialnej edukacji filozoficznej, która zamiast kształtować moralność młodzieży, prowadzi do jej upadku.

Fejdippides od początku swojego istnienia w utworze jest nacechowany cechami, które wskazują na jego niemoralność i egoizm. Z biegiem czasu, pod wpływem nauk Sokratesa, jego negatywne cechy stają się coraz bardziej wyraźne. Nie tylko długi i obsesyjne zainteresowanie końmi, ale także brak szacunku dla ojca i ostateczna przemiana w bezwzględnego manipulanta i tyrana są dowodem jego złej natury. Arystofanes, krytykując poprzez postać Fejdippidesa społeczeństwo ateńskie, ukazuje, że nieodpowiedzialna i egoistyczna młodzież stanowi zagrożenie dla stabilności społecznej.

Wnioski, jakie można wyciągnąć z historii Fejdippidesa, odnoszą się również do współczesnych problemów młodzieży i moralności. Wydaje się, że edukacja, wartości moralne i etyczne są fundamentem zdrowego społeczeństwa. Arystofanes poprzez humor i ironię w „Chmurach” nie tylko bawi, ale również naucza, przypominając, że dezintegracja społeczna zaczyna się od zaniedbania moralnego wychowania młodych pokoleń.