Romeo i Julia - kompozycja, styl, akcja

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 23.06.2024 o 10:13

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 23.06.2024 o 9:37

Romeo i Julia - Kompozycja, Styl, Akcja

I. Wstęp

A. Przedstawienie dramatu Dramat *Romeo i Julia*, autorstwa Williama Szekspira, jest uważany za klasyczny przykład tragedii. Utwór opowiada historię zakazanej miłości między dwojgiem młodych ludzi, którzy pochodzą z dwóch zwaśnionych rodzin - Montekich i Kapuletów. Konflikt jednostki z przeważającymi nad nią siłami jest jednym z głównych tematów dramatu. W tle nieszczęśliwej miłości Romea i Julii przewija się rodzinna nienawiść, która wydaje się być nie do przezwyciężenia.

2.

B. Znaczenie dramatu Znaczenie tego utworu w literaturze jest nie do przecenienia. *Romeo i Julia* stało się inspiracją dla wielu późniejszych dzieł literackich, a także doczekało się licznych adaptacji filmowych. Tematy takie jak miłość, nienawiść, walka z przeznaczeniem i nieuchronność losu stały się uniwersalnymi zagadnieniami, z którymi identyfikują się kolejne pokolenia czytelników i widzów. W niniejszym wypracowaniu skupimy się na kompozycji, stylu i akcji dramatu, rozwijając te tematy w kontekście dzieła Szekspira.

---

II. Kompozycja dramatu

A. Struktura dramatu *Romeo i Julia* składa się z pięciu aktów, które dzielą się na liczne sceny. Taki podział umożliwia szczegółowe rozwijanie wątków oraz pogłębianie charakterów postaci. Chór występujący w prologu pełni rolę zapowiedzi nadchodzących wydarzeń, przedstawiając zarówno ogólny kontekst historii, jak i streszczenie całego dramatu. Prolog nie dotyczy jedynie aktu I, ale kompleksowo zapowiada tragedię, która ma się rozegrać.

2.

B. Etapy rozwoju akcji Dramat rozpoczyna się od ekspozycji, ukazującej kłótnię służących Montekich i Kapuletów, co wprowadza główny konflikt rodzinny. Spotkanie Julii i Romea na balu maskowym to kluczowy moment zawiązania akcji, dający początek ich miłości. Dramaty Szekspira często charakteryzują się brakiem jednego punktu kulminacyjnego; akcja *Romea i Julii* wielokrotnie wzrasta i spada na przestrzeni utworu. Kluczowe sceny to ślub Romea i Julii, który odbywa się w tajemnicy, oraz śmierć Merkucja i Tybalta, które pociągają za sobą tragiczną lawinę wydarzeń. Rozwiązanie akcji następuje, gdy Montekowie i Kapuleci pojednują się nad grobami swoich dzieci, co podkreśla ironiczny kontrast między ich późnym zrozumieniem a wcześniejszą nieubłaganą wrogością.

3.

C. Czas i miejsce akcji Akcja *Romea i Julii* rozgrywa się na przestrzeni pięciu dni i pięciu nocy, co nadaje jej dynamiki i intensywności. Bohaterowie muszą działać szybko, co tylko potęguje napięcie i tragiczność sytuacji. Werona i Mantua stanowią geograficzny teatr zdarzeń, które przenoszą czytelnika z gorących ulic włoskiego miasta do chłodnej krypty, gdzie rozgrywa się finałowa scena dramatu.

---

III. Styl dramatu

A. Podniosły ton tragedii Tragedia *Romea i Julii* przepełniona jest podniosłym tonem, wynikającym z wagom tematyki - miłości, walki, śmierci. Szekspir łamie tu zasadę decorum starożytnych, mieszając elementy powagi z komizmem, co nadaje utworowi wyjątkowy charakter. Podniosłe frazy, wypowiadane przez głównych bohaterów, potęgują ich dramatyczne przeżycia i uczucia.

2.

B. Mieszanie stylów Komizm wprowadzany w postaci Merkucja i Marty stanowi kontrast dla poważnych wątków. Merkucjo jest postacią ironiczną, której humor pełni funkcję oddechu w tragicznym przebiegu wydarzeń, natomiast Marta jest rubaszna, co tworzy naturalne, życiowe tło dla idealistycznej i tragicznej miłości Romea i Julii.

3.

C. Forma literacka Szekspir stosuje nierymowany dziesięciozgłoskowiec, w którym napisany jest dramat, jednak wprowadza również fragmenty liryczne z rymami, jak prolog czy słynna „scena balkonowa”. Takie zabiegi wzbogacają warstwę językową i emocjonalną utworu, nadając mu złożoność i wielowarstwowość.

---

IV. Kreacja postaci i ich język

A. Różnice językowe W *Romeo i Julii* Szekspir stosuje różne style językowe, aby oddać charakter i pozycję społeczną postaci. Arystokraci, tacy jak Romeo i Julia, wypowiadają się w wierszu, co nadaje ich słowom podniosłości i elegancji. Z kolei postacie niższego stanu, jak służący czy muzykanci, mówią prozą, co oddaje ich prostotę i bezpośredniość.

2.

B. Środki stylistyczne Dramaturg wykorzystuje rozbudowane porównania, by uwypuklić uczucia i emocje bohaterów. Przykładowo, Romeo mówi: „piękność jej wisi u nocnej opaski, jak drogi klejnot u uszu Etiopa”, co pokazuje jego zachwyt nad Julią. Pojawiają się również metafory, które oddają głębię przeżyć, na przykład „Julia jest słońcem” czy „miłości pączek przyniósł kwiat niepłonny”. Oksymorony, takie jak „Ciężki puchu! Jasna mgło! Zimny żarze! Martwy ruchu!”, wyrażają wewnętrzne rozdarcie, jakie towarzyszy bohaterom w trakcie całej historii.

---

V. Znaczenie dramatu

2. Aktualność konfliktów i tematów Konflikty przedstawione w dramacie, takie jak rodzinne waśnie i miłość mimo przeciwności, pozostają aktualne do dziś. Współczesne społeczeństwo również zmaga się z problemami związanymi z uprzedzeniami, konfliktami rodzinnymi i dążeniem do realizacji własnych pragnień mimo społecznych barier. To pokazuje, że choć świat Szekspira był różny od naszego, jego obserwacje i trzeźwe spojrzenie na ludzką naturę wciąż znajdują odzwierciedlenie w rzeczywistości.

---

VI. Zakończenie

2. Osobiste refleksje o dramacie Dramat *Romeo i Julia* wywiera silny wpływ na czytelnika, zmuszając go do refleksji nad naturą miłości, konfliktów i przeznaczenia. Tragedia ukazuje, że miłość może przetrwać nawet w najtrudniejszych warunkach i że konflikty mogą być rozwiązane, choć czasem za straszną cenę. Przemyślenia na temat nieśmiertelności miłości i uniwersalności konfliktów, które Szekspir przedstawił w swoim dziele, sprawiają, że *Romeo i Julia* wciąż fascynuje i porusza kolejne pokolenia.

---

VII. Bibliografia (opcjonalnie)

2. Dzieła literackie Szekspira - *Hamlet* - *Makbet* - *Król Lear* - *Sen nocy letniej*