"Czarne kwiaty" - plan wydarzeń

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 24.06.2024 o 17:27

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 24.06.2024 o 16:47

Cyprian Kamil Norwid, jeden z najbardziej nietypowych i wszechstronnych poetów w historii literatury polskiej, urodził się 24 września 1821 roku. Jego twórczość stanowi most między końcem romantyzmu a początkiem pozytywizmu. Norwid, mimo że za życia niedoceniony i zapomniany, dzisiaj jest uznawany za poetę o niezwykłym wpływie na literaturę polską. Jego dzieła, takie jak „Promethidion” i „Pióro”, wyróżniają się głębią refleksji oraz unikatowym stylem literackim.

Norwid, poeta niedoceniony w swoich czasach, zyskał uznanie dopiero w epoce Młodej Polski. Autorzy tacy jak Zenon Przesmycki docenili jego twórczość, odnajdując w niej prorocze słowa, przewidujące późniejsze uznanie: „Klaskaniem mając obrzękłe prawice” i „Syn minie pismo, lecz ty pomnisz wnuku”. To pokolenie dostrzegło głębię metaforyki i wielowarstwowość treści Norwida, które wcześniej nie były w pełni zrozumiane.

„Czarne kwiaty” to jedno z najważniejszych dzieł Norwida, złożone z elegii poświęconych jego przyjaciołom i artystom podzielającym jego losy emigracji. Jest to zbiór, który łączy elementy reportażu, eseju i emocjonalnej opowieści. Norwid rezygnuje tu z klasycznego patosu, wybiera styl swobodny, próbując w prostych słowach oddać głębię swoich przeżyć i obserwacji związanych ze śmiercią bliskich osób.

U progu „Czarnych kwiatów” Norwid zastanawia się, jaki styl będzie najodpowiedniejszy, by oddać głębię emocji towarzyszących stracie. Dochodzi do wniosku, że forma zbyt podniosła może być odstręczająca, decyduje się więc na styl mniej formalny, czystą i przejrzystą narrację.

Pierwszym tematem „Czarnych kwiatów” jest spotkanie ze Stanisławem Witwickim, poetą i publicystą romantycznym. Norwid opisuje jego portret jako człowieka poruszającego się o lasce, z widocznymi oznakami ciężkiej choroby. Spotykają się w Rzymie, gdzie Witwicki jest już bliski śmierci. Norwid wspomina ich ostatnie rozmowy oraz wsparcie, jakie otrzymywał od Gabriela Różnieckiego. Ostatnia wizyta miała miejsce tydzień przed śmiercią Witwickiego, kiedy ten nie mógł już praktycznie mówić. Norwid relacjonuje uczucia i refleksje towarzyszące jego pożegnaniu z przyjacielem.

Kolejna część „Czarnych kwiatów” poświęcona jest Fryderykowi Chopinowi. Norwid wspomina ich spotkania przed chorobą, zwłaszcza towarzyskiego Chopina w Paryżu. Opisuje wizytę w mieszkaniu Chopina przy ulicy Chaillot, gdzie fortepian dominował w salonie. Z czasem choroba zmusza Chopina do zamknięcia się w czterech ścianach, a jego stan zdrowia coraz bardziej się pogarsza. Ostatnie spotkanie miało miejsce, gdy Chopin leżał w łóżku z opuchniętymi nogami. Norwid nie zdołał się pożegnać z Chopinem po jego przeprowadzce na plac Vendome, co wzbudza w nim poczucie winy.

W „Czarnych kwiatach” Norwid wspomina także Juliusza Słowackiego. Opisuje swoje rozmowy z nim na temat zdrowia Chopina i rewolucji francuskiej. Planowali kolejne spotkanie, lecz dowiaduje się od uczennicy Słowackiego, że jego stan się pogorszył. Ostatecznie Norwid odwiedza mieszkanie po śmierci Słowackiego. Opisuje jego martwe ciało i sposób, w jaki spogląda z ironią na „Beniowskiego”, co stanowi bolesne, ale także trwałe wspomnienia artysty.

Interesującą anegdotą jest także fragment dotyczący anonimowej Irlandki, spotkanej przez Norwida na statku. Rejs przez Atlantyk kończy się dla niej tragicznie — Norwid w czuły sposób opisuje próbę transportu jej ciała po śmierci.

Spotkania z Adamem Mickiewiczem są jednym z najważniejszych elementów wspomnień Norwida. Pierwsze spotkanie miało miejsce w niewielkim, zimnym mieszkaniu Mickiewicza. Po śmierci jego żony Celiny, Norwid wspomina przygotowania do wyjazdu i ostatnie pożegnanie z wielkim poetą, który stał się dla niego mentorem i przyjacielem.

Interpretacja „Czarnych kwiatów” Norwida obejmuje analizę jego niekonwencjonalnego podejścia do tematu śmierci oraz stylu narracji. Sam tytuł ma nekrologiczną symbolikę, odnoszącą się do czarnych kwiatów jako symbolu pamięci i żałoby. Norwid świadomie wybiera styl wolny od patosu, który jednak nie odbiera opowiadanym historiom głębi emocjonalnej. Opisy chorób i wnętrz oraz cytaty wypowiedzi zmarłych przyjaciół dodatkowo wzmacniają autentyczność tych wspomnień.

Odbiór „Czarnych kwiatów” był mieszany. Pierwsza publikacja w gazecie „Czas” spotkała się z negatywnymi reakcjami. Krytycy artystyczni zarzucali Norwidowi brak podniosłego tonu w opisach śmierci wielkich postaci. Norwid odpowiedział na te zarzuty, wydając „Białe kwiaty”, w których teoretycznie uzasadniał swoje podejście w „Czarnych kwiatach”.

Znaczenie „Czarnych kwiatów” leży w ich innowacyjności, łamaniu romantycznej wizji artysty jako postaci wyniosłej i oddalonej. Norwid przedstawia swoich przyjaciół jako ludzi z krwi i kości, ukazuje ich w codziennych sytuacjach, nie ukrywając ich fizycznych cierpień. Ta naturalistyczna tendencja zapowiada zbliżające się zmiany w literaturze polskiej, wprowadzając elementy przyszłego pozytywizmu.

Podsumowując, „Czarne kwiaty” to dzieło wyjątkowe w twórczości Norwida i polskiej literaturze. Łączy elementy różnych gatunków literackich, dając wgląd w życie i śmierć wybitnych postaci XIX wieku. Norwid, poprzez swoje wspomnienia, oddaje hołd swoim przyjaciołom, starając się upamiętnić chwile spędzone razem. Emocje zawarte w „Czarnych kwiatach” pozostają uniwersalne, a refleksje nad śmiercią i pamięcią nadal są aktualne.

Cyprian Kamil Norwid, mimo że zmarł w biedzie i zapomnieniu, za sprawą takich dzieł jak „Czarne kwiaty” utrwalił się w literaturze polskiej jako poeta wyjątkowy, którego twórczość miała ogromny wpływ na przyszłe pokolenia pisarzy i artystów. „Czarne kwiaty” to nie tylko upamiętnienie przyjaciół, ale też próba ukojenia własnego żalu i refleksja nad nieuchronnością śmierci. Ta unikatowa forma i głębokie emocje sprawiają, że utwór ten ma trwałe miejsce w literaturze i sztuce polskiej.