Pieśń o Rolandzie - w jaki sposób w utworze zostali przedstawieni chrześcijańscy rycerze i ich wrogowie? Jak taka kreacja bohaterów wpływa na interpretację utworu?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 25.06.2024 o 18:20

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 25.06.2024 o 17:31

„Pieśń o Rolandzie” to średniowieczny francuski epos rycerski, będący jednym z najważniejszych i najstarszych dzieł w literaturze europejskiej. Powstały w XI wieku utwór, anonimowy lecz przypisany Turoldowi, stanowi manifest ówczesnych wartości rycerskich i chrześcijańskich. Akcja rozgrywa się podczas wyprawy Karola Wielkiego do Hiszpanii w celu pokonania muzułmanów. Centralnym wątkiem jest bohaterska śmierć tytułowego rycerza, Rolanda, który ginie w zasadzce w wąwozie Roncevaux.

Celem tej pracy jest analiza sposobu przedstawienia chrześcijańskich rycerzy i ich wrogów. Przeanalizujemy, jak kreacja postaci wpływa na interpretację utworu, podkreślając wartości oraz konflikty ukazane przez anonimowego autora.

Chrześcijańscy rycerze w „Pieśni o Rolandzie” ukazani są jako ideały rycerskich wartości. Odważni i gotowi do poświęceń, stanowią wzór cnót takich jak honor, wierność, lojalność i odwaga. Roland, główny bohater eposu, jest symbolem tych wartości. Jego postać emanuje odwagą i chęcią niesienia pomocy swojemu władcy, Karolowi Wielkiemu, oraz obrony chrześcijaństwa. Jego nieustraszoność i brak lęku przed śmiercią są stale podkreślane. W scenie, gdy Roland zdaje sobie sprawę z nieuchronności swojej śmierci, dokonuje chrześcijańskiego rachunku sumienia, patrzy w stronę Hiszpanii i ofiarowuje swoją duszę Bogu, co jeszcze bardziej uwydatnia jego pobożność i oddanie.

Wierność i lojalność wobec władcy i Boga to podstawowe wartości, którymi kierują się chrześcijańscy rycerze w utworze. Roland, choć ma możliwość wezwania pomocy za pomocą rogu, decyduje się walczyć do końca, wierząc, że w ten sposób realizuje boży plan i spełnia wolę swojego władcy. Również inni rycerze, jak Olivier, najbliższy przyjaciel Rolanda, pokazują swoją lojalność i oddanie, współpracując do ostatnich chwil bitwy.

Zachowanie kodeksu rycerskiego w każdej sytuacji jest kolejnym kluczowym elementem charakterystyki chrześcijańskich rycerzy. Ich honor, uczciwość i prawość są kontrastowane z podstępami i nieuczciwością ich muzułmańskich przeciwników. Roland, Olivier i inni rycerze zachowują się zgodnie z zasadami rycerskimi nawet w obliczu śmierci, co czyni ich prawdziwymi bohaterami eposu.

Muzułmańscy przeciwnicy, nazywani generalnie "poganami", przedstawieni są w zdecydowanie negatywnym świetle. W utworze przypisuje się im wszelkie cechy przeciwne do wartości chrześcijańskich rycerzy – są podstępni, knują intrygi i często używają zdradzieckich metod do osiągnięcia swoich celów. Używają manipulacji i podstępów, aby zastawić pułapkę na chrześcijańskich rycerzy, co kontrastuje z otwartą, rycerską postawą Rolanda i jego towarzyszy.

Wyraźna dysproporcja w sposobie prowadzenia walki jest widoczna, gdyż muzułmanie są przedstawiani jako nieuczciwi wojownicy, unikający bezpośrednich starć na równych zasadach. W ten sposób są kreowani jako "siły zła", które należy pokonać w imię Boże. Przeciwnicy chrześcijan są więc jednocześnie dehumanizowani i stygmatyzowani jako siły zła, co służy wzmocnieniu idei krucjat oraz misji rycerskiej.

Konflikt w „Pieśni o Rolandzie” przedstawiany jest jako walka dobra ze złem, co tworzy prostą i manichejską wizję świata. Chrześcijańscy rycerze, idealizowani jako obrońcy wiary i cywilizacji, stają się siłami dobra, wspieranymi przez samego Boga. Walczą nie tylko o terytoria, lecz o moralne zwycięstwo nad poganami, co nadaje ich działaniom charakter misji. Jest to spojrzenie typowe dla średniowiecznej literatury, w której konflikt duchowy między chrześcijaństwem a jego przeciwnikami jest centralnym tematem.

Muzułmańscy przeciwnicy są zaś ukazani jako siły zła. Anonimowy autor eposu negatywnie nacechowuje ich cechy, podkreślając ich zdradliwość, niewierność i niemoralność. Takie ujęcie przeciwników pomaga czytelnikowi w łatwym rozróżnieniu, po której stronie konfliktu stoi racja moralna.

Taka kreacja bohaterów silnie narzuca sposób interpretacji utworu. Czytelnik od początku wie, która strona jest dobra, a która zła, co eliminuje możliwość różnorodnych interpretacji i szerszych refleksji. Tworzy to prostą wizję moralną, w której chrześcijańscy rycerze, wspierani przez Boga, przeciwstawiają się złym poganom, podkreślając wartości chrześcijańskie i rycerskie. Dzięki temu dzieło staje się propagandą średniowiecznych wartości, stawiając chrześcijańskich rycerzy jako wzór do naśladowania.

Brak relatywizmu moralnego jest wyraźny. Autor ściśle określa, kto jest bohaterem, a kto nie, nie pozostawiając miejsca na zrozumienie kontekstu kulturowego czy różnic między kulturami. W ten sposób „Pieśń o Rolandzie” zawiera jednoznaczną i uproszczoną wizję świata, w której chrześcijanie zawsze są źródłem dobra, a muzułmanie – zła.

Podsumowując, „Pieśń o Rolandzie” przedstawia chrześcijańskich rycerzy jako uosobienie rycerskich cnót i wartości, stojących po stronie dobra, oraz ich muzułmańskich przeciwników jako siły zła, charakteryzowane przez podstęp i zdradę. Takie przedstawienie bohaterów wpływa na interpretację utworu, ukazując konflikt jako prostą walkę dobra ze złem. Dzieło staje się narzędziem propagowania średniowiecznych wartości rycerskich i chrześcijańskich, umacniając wizję świata, w którym chrześcijańskie wartości triumfują nad „pogańskim” złem.