Pieśń o Rolandzie - bohaterowie

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 6.07.2024 o 12:16

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 6.07.2024 o 11:27

„Pieśń o Rolandzie" uchodzi za jedno z najważniejszych dzieł literatury średniowiecznej, będące klasycznym przykładem epopei rycerskiej. Powstałe około XI wieku dzieło stanowi literacką opowieść o walce chrześcijańskich armii cesarza Karola Wielkiego z muzułmańskimi Saracenami, symbolizując starcie dwóch kultur i religii. Fabuła skupia się na tragicznej bitwie w wąwozie Roncevaux, gdzie francuski oddział tylnej straży, dowodzony przez Rolanda, pada ofiarą zdrady i zostaje zniszczony przez Saracenów. „Pieśń o Rolandzie” ukazuje wartości, jakimi żyli rycerze średniowiecza, takie jak odwaga, honor, lojalność wobec władcy i głęboka wiara.

Główni bohaterowie „Pieśni o Rolandzie” są nośnikami tych wartości, stanowiąc zarówno wzorce cnót, jak i ukazując wady, które mogą prowadzić do zguby. Rycerz jest przedstawiany jako ideał męstwa i oddania, podczas gdy władca symbolizuje boską władzę i opiekuna rycerzy. Postacie negatywne, jak Saraceni i Ganelon, ukazują przeciwny biegun wartości: zdradę, podstęp i niewiarę.

Roland, tytułowy bohater epopei, wyróżnia się kilkoma kluczowymi cechami. Jako hrabia pochodzi z szlachetnego rodu, co już na wstępie określa jego wysoki status społeczny. Jest on idealnym rycerzem dzięki swojej odwadze, lojalności i honorowi. Walczy do ostatniego tchu, choć zdaje sobie sprawę z beznadziejności sytuacji – odmowa wezwania pomocy przez dęcie w róg Olifant jest wyrazem jego dumy i obawy o honor. To tragiczna decyzja, która przyczynia się do jego śmierci, lecz jednocześnie pokazuje jego poświęcenie dla kraju i chrześcijaństwa. Roland demonstruje także wierność wobec Karola Wielkiego i gotowość do walki z poganami, traktując to jako swego rodzaju misję. Jego biegłość we władaniu mieczem i zdolność przewodzenia rycerzom są niewątpliwe, choć nie brak mu wad – duma i brak rozwagi prowadzą do tragicznych konsekwencji.

Karol Wielki, władca Franków, jest przedstawiany jako ideał średniowiecznego władcy. Jego szacunek i godność wobec poddanych są niepodważalne; troszczy się o swoich rycerzy i ich dobro. Karol łączy w sobie siłę w rządzeniu z wrażliwością – mimo surowości decyzji nie potrafi pogodzić się z utratą ludzi. Jako sprawiedliwy władca uwzględnia zdanie swoich wasali i surowo karze zdrajców, co ukazuje na przykładzie Ganelona. Dodatkowo, postać Karola jest obdarzona elementami mitycznymi, jak prorocze sny i wizyta archanioła Gabriela, co wzmacnia jego archetypowy wizerunek jako namiestnika Boga na ziemi.

Oliwier, wierny towarzysz Rolanda, jest równie waleczny i odważny. Jego postawa w bitwie jest niewzruszona, jednakże od Rolanda odróżnia go większa rozwaga. Próbował namówić Rolanda do wezwania pomocy, co świadczy o jego trzeźwym myśleniu i odpowiedzialnym podejściu do sytuacji. Mimo iż nie zgadza się czasem z Rolandem, ich relacja jest pełna wzajemnego szacunku.

Kolejną ciekawą postacią jest arcybiskup Turpin, który łączy w sobie rolę duchownego i rycerza. Udziela błogosławieństwa wojsku przed bitwą, co podkreśla jego funkcję religijną. Mimo tego aktywnie uczestniczy w walce, walczy do ostatniej chwili, nawet mimo ciężkich ran, co pokazuje jego niebywałe oddanie misji.

Negatywni bohaterowie „Pieśni o Rolandzie” są skontrastowani z postaciami pozytywnymi, ukazując wartości przeciwnych stron. Saraceni, pochodzący z muzułmańskiej Saragossy, są przeciwnikami chrześcijaństwa i Karola Wielkiego. Król Marsyl, ich władca, cechuje się okrucieństwem i bezwzględnością. Jego podstępna strategia wobec Karola oraz współpraca z Ganelonem mają na celu osłabienie sił chrześcijańskich. Marsyl jest także przedstawiony jako człowiek słabej wiary – w obliczu klęski przeklina swojego boga, co ukazuje jego brak moralnej siły. Jego jedyną zaletą jest waleczność, jednak nawet w tym aspekcie nie dorównuje chrześcijańskim rycerzom.

Postać Bramimondy, żony Marsyla, również jest interesująca. Choć początkowo wspiera swojego męża, jej lojalność zostaje zmieniona po klęsce Saracenów – nawraca się na chrześcijaństwo, co symbolizuje przewagę tej religii.

Oda, narzeczona Rolanda, jest obrazem oddanej kobiety. Jej miłość i wierność do ukochanego przeżywają próbę najtrudniejszą z możliwych – śmierć Rolanda. Jej postawa podkreśla wartość miłości i wierności w kontekście ludzkich relacji.

Jedną z najbardziej negatywnych postaci jest Ganelon, zdrajca ojczyzny. Jego zdrada jest motywowana osobistą zawziętością wobec Rolanda, którego obwinia za swoje problemy. Współpracuje z Saracenami, zawierając układ, który ma na celu zgładzenie Rolanda. Jego zdrada jest zbrodniczą działalnością, narażającą własny lud na zgubę dla prywatnych porachunków, co czyni go postacią szczególnie niechlubną.

Podsumowując, analiza bohaterów „Pieśni o Rolandzie” ukazuje ich zgodność z ideałami średniowiecznymi. Roland jest przykładem rycerskich cnót, ale jego duma i brak rozwagi prowadzą do tragicznych konsekwencji. Karol Wielki jest symbolem sprawiedliwości i boskiej władzy, godnym naśladowania władcą. Postacie takie jak Oliwier i Turpin uzupełniają obraz idealnego rycerza swoją różnorodnością cnót. Negatywni bohaterowie, jak Saraceni i Ganelon, ukazują wartości przeciwstawne – zdradę, podstęp i brak wiary. „Pieśń o Rolandzie” poprzez swoje postacie przedstawia uniwersalne wartości i ideały, które wciąż rezonują w literaturze i kulturze, przypominając o trwałości moralnych przekazów. Nawet współcześnie możemy odnaleźć przykłady bohaterstwa i zdrady, które pokazują, że tematyka epopei jest wiecznie aktualna. Dzieło to pozostaje więc ważnym źródłem refleksji nad ludzkimi postawami i wartościami, które przenikają przez wieki.