Czy zgadzasz się ze stwierdzeniem, że każda zbrodnia wcześniej czy później zostanie ukarana? Napisz rozprawkę na ten temat. W pracy odwołaj się do wybranej lektury obowiązkowej oraz innego tekstu literackiego.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 7.07.2024 o 6:25

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 7.07.2024 o 6:03

Czy zgadzasz się ze stwierdzeniem, że każda zbrodnia wcześniej czy później zostanie ukarana? Napisz rozprawkę na ten temat. W pracy odwołaj się do wybranej lektury obowiązkowej oraz innego tekstu literackiego

I. Wstęp

II. Rozwinięcie

A. Analiza „Balladyny” Juliusza Słowackiego

2. Przykłady popełnionych zbrodni:

- Zabójstwo Aliny: Pierwszą zbrodnią Balladyny jest zabójstwo swojej siostry Aliny podczas zbierania malin. Motywem tego czynu jest chęć zdobycia ręki księcia Kirkora, którego uczucie do jednej z sióstr miało zależeć od ich "owocowego" współzawodnictwa. Balladyna, zazdrosna o piękniejszą i bardziej sprawiedliwą siostrę, decyduje się na brutalne rozwiązanie, co staje się początkiem jej upadku moralnego. - Rola Kirkora: Kirkor jest postacią, której nieświadome działania przyspieszają tragiczne wydarzenia. Jednak jego nieświadome prowokowanie zbrodni podkreśla ironiczny wymiar ludzkiego losu i przypadkowości. - Ukrywanie zbrodni: Balladyna początkowo udaje jej się ukryć morderstwo, co jednak zaczyna jej ciążyć psychicznie. - Wygnanie matki: Kiedy matka Balladyny, wdowa, zaczyna podejrzewać swoją córkę, Balladyna pozbywa się jej z domu. Akt ten nie tylko ukazuje jej nielitościwość, ale również podkreśla jej moralne zepsucie, wynikające z poczucia bezkarności. - Znaczenie moralne tego czynu jest olbrzymie. Matka, będąc jedyną osobą, która mogłaby przywołać Balladynę do porządku moralnego, zostaje wykluczona z życia córki, co pozwala Balladynie na dalsze zepsucie. - Zabójstwo Kirkora i Fon Kostryna: Z czasem Balladyna angażuje się w romans z Fon Kostrynem, z którym planuje kolejne zbrodnie. W momencie, kiedy Kirkor zagraża jej pozycji, Balladyna bez wahania decyduje się na jego zgładzenie, przedtem współpracując z Fon Kostrynem, którego również pozbywa się, gdy staje się zbędny. - Romans z Fon Kostrynem: Znaczący w tym kontekście jest fakt, że Balladyna z każdym kolejnym morderstwem staje się coraz bardziej odizolowana i paranoiczna, co podkreśla jej moralny upadek.

3. Kara za zbrodnie:

- Przez cały utwór, Balladyna zdaje się uciekać przed odpowiedzialnością za swoje czyny. Jednak nadejście sprawiedliwości jest nieuchronne. - Moment konfrontacji – Sąd królewski: Balladyna zostaje postawiona przed sądem, który symbolizuje uosobienie sprawiedliwości i moralności w świecie Słowackiego. Oskarżenia przeciwko niej stawiane są publicznie, co wzmacnia dramatyzm sytuacji. - Samosąd – Wyrok śmierci, który wydaje na samą siebie: W ostatnim, tragicznym akcie Balladyna staje przed sądem królewskim, gdzie jej własne zbrodnie zostają ujawnione. W akcie autokary, Balladyna wydaje wyrok śmierci na samą siebie, co jest kulminacyjnym punktem jej moralnej i psychicznej destrukcji. - Śmierć poprzez piorun: Balladyna ginie od pioruna, co można interpretować jako manifestację siły wyższej, która w końcu ukarała ją za jej zbrodnie. To symboliczny akt, który podkreśla nieuchronność sprawiedliwości w kontekście moralnym i duchowym.

B. Analiza „Zbrodni i kary” Fiodora Dostojewskiego

2. Przykłady popełnionych zbrodni:

- Zabójstwo lichwiarki i jej siostry: Raskolnikow planuje i realizuje morderstwo starej lichwiarki, Alony Iwanowny, wierząc, że jej śmierć przyniesie korzyści społeczności. W trakcie zbrodni niespodziewanie pojawia się jej siostra, Lizawieta, która również zostaje brutalnie zamordowana przez Raskolnikowa. - Teoria Raskolnikowa: Raskolnikow jest przekonany, że wybitne jednostki, takie jak Napoleon, mają prawo łamać moralne zasady dla osiągnięcia wyższych celów. Ta teoria staje się usprawiedliwieniem dla jego czynów, pokazując jednocześnie jego wewnętrzne rozterki i moralne wątpliwości.

3. Kara i wyrzuty sumienia:

- Proces psychologiczny po dokonaniu zbrodni: Po morderstwie, Raskolnikow doświadcza serii intensywnych emocji i stanów psychicznych. Jego próby usprawiedliwienia własnych czynów nie przynoszą ulgi, a wręcz wzmagają jego wewnętrzny konflikt. - Szok i niepokój: Raskolnikow tłumaczy swoje czyny różnymi sposobami, ale żadna z argumentacji nie jest w stanie ukoić jego duszy. Skrajne stany niepokoju i dręczące sny stają się codziennością, odbierając mu spokój i stabilność psychiczną. - Rola Soni Marmieładowej: Sonia, młoda kobieta zmuszona do prostytucji w celu utrzymania rodziny, staje się moralnym kompasem Raskolnikowa. Jej wiara i oddanie przekonują Raskolnikowa do przyznania się do winy. - Wsparcie moralne: To dzięki Soni, Raskolnikow zaczyna dostrzegać swoje zbrodnie jako coś, co wymaga odpokutowania. Jej postawa i cierpliwość wzbudzają w nim moralne refleksje i pragnienie oczyszczenia własnej duszy.

- Dobrowolne uznanie winy i zsyłka na Syberię: W końcu, pod wpływem nieustających wyrzutów sumienia i wpływu Soni, Raskolnikow decyduje się przyznać do swojej zbrodni i godzi się na karę – zesłanie na Syberię. - Analiza psychologiczna: Proces wewnętrznej przemiany Raskolnikowa pokazuje, że największą karą za jego czyny stały się jego własne wyrzuty sumienia. Psychologiczny ciężar, który musiał dźwigać po morderstwach, był formą niewidzialnej kary, którą musiał znosić zanim doszło do formalnego uzyskania sprawiedliwości.

III. Zakończenie

2. Ogólna refleksja nad tematyką: Istnienie wyrzutów sumienia jako uniwersalnego elementu ludzkiej psychiki pokazuje, że człowiek zawsze będzie dążyć do samoosądzenia swoich czynów. Siła wyższa i moralne zasady społeczeństwa pełnią rolę strażników sprawiedliwości, przypominając, że każdy czyn niesie ze sobą konsekwencje.

3. Ostateczna teza: Na podstawie analizy literatury, można z całą pewnością stwierdzić, że teza o nieuchronności kary za każdą zbrodnię jest zasadna. Literatura, poprzez dramaty, powieści i inne formy, zaświadcza o konieczności konfrontacji człowieka z jego własnymi czynami i sprawiedliwością, która w końcu go dosięgnie. Przykłady takie jak Balladyna i Raskolnikow jasno pokazują, że zbrodnia, choć czasem ukryta i pozornie bezkarna, zawsze prowadzi do nieuniknionych konsekwencji.